როცა მისმა ქმარმა მაგიდაზე სქელი საქაღალდე ხმაურით დააგდო, ვალერია შეიკრთა. ხმა სიჩუმესავით გაჭრა ჰაერი. ნელა ასწია თვალები — და გაშეშდა.
რომანი მის წინ იდგა, იდეალურად შეკერილ მუქ ლურჯ კოსტიუმში, ბოლომდე შეკრული ღილებით, თითქოს ჯავშანი ჩაეცვა. მისი სახე დაძაბული იყო, მზერა — მოუთმენელი და ცივი.
ჰაერში მკვეთრად იგრძნობოდა პარსვის შემდეგი ლოსიონის სუნი ფიჭვის ტონებით, შერეული ახალი გაპრიალებული ფეხსაცმლის არომატთან.
— მოემზადე, — მოკლედ თქვა მან. — ჩაიცვი ის დახურული თეთრი ბლუზა და გრძელი შავი ქვედაბოლო. თმა შეიკარი. მაკიაჟი ჩამოიბანე.
მან წინ დაუგდო იაფი სპირალური ბლოკნოტი, თითქოს უმნიშვნელო ნივთი ყოფილიყო.— ორმოც წუთში მივდივართ.ვალერია დაიბნა, ნელა გვერდზე გადადო პლანშეტი.
მას ეს დღე დიდი ხანია ელოდა — ერთადერთი თავისუფალი დღე. უნივერსიტეტში ენებს ასწავლიდა და ბოლოს და ბოლოს დასვენება უნდოდა… და სადოქტორო ნაშრომზე მუშაობა.
— რომან… სერიოზულად ამბობ? — ჩუმად იკითხა მან. — რა ქვედაბოლო? მე არსად არ მივდივარ. ეს ჩემი ერთადერთი დასვენების დღეა.
რომანი მაგიდას დაეყრდნო და მისკენ გადაიხარა. თვალებში ისევ გამოჩნდა ის ნაცნობი მოუთმენლობა — როცა ყველაფერი მის გეგმებს ეღობებოდა.
— ჩემი ასისტენტი ავად გახდა. ორ საათში შეხვედრა მაქვს მადრიდის პარტნიორებთან. დიდი კონტრაქტია. მარტო ვერ წავალ. გვერდით მჭირდება ვინმე… იმიჯისთვის.
ვალერიას სახე გაუმკაცრდა.— იმიჯისთვის? ანუ გინდა, რომ დეკორაცია ვიყო?— ნუ აზვიადებ, — ხელი აიქნია მან. — დაჯდები, თავს დააქნევ და ვითომ წერას აწარმოებ.
— მთელი გუნდი გყავს! — გაბრაზდა იგი. — რატომ არ მიჰყავხარ ვინმე ოფისიდან?— ზედმეტ კითხვებს სვამენ, — მაშინვე მიუგო რომანმა. — შენ კი შეგიძლია გაჩუმება. და ესენი ესპანელები არიან. საჭირო হলে დაგეხმარები.
ვალერიამ მწარედ გაიღიმა.— საინტერესოა… ანუ ჩემი ცოდნა მაინც გჭირდება? როცა ჩემს წიგნზე დახმარება გთხოვე, მითხარი, დროის ფლანგვააო.
— ვალერია, ნუ იწყებ! — მაგიდას ხელი დაარტყა მან. — ჩემი საქმე გვარჩენს ორივეს. მხოლოდ ის მინდა, რომ ჩუმად იჯდე. გასაგებია?
ვალერია დიდხანს უყურებდა მას.რვა წლის წინ ისინი გუნდი იყვნენ. ერთად თარგმნიდა მისთვის, ეხმარებოდა ყველაფრის აშენებაში. მაშინ თანასწორები იყვნენ.
ახლა კი… თითქოს საერთოდ არ არსებობდა.ისე ადგა და ჩუმად წავიდა მოსამზადებლად.გზა ქალაქის ცენტრამდე უსასრულოდ გრძელად ეჩვენებოდა. მანქანაში მშვიდი მუსიკა ჟღერდა,
მაგრამ ჰაერი დაძაბულობით იყო სავსე. რომანი ნერვიულად აკაკუნებდა საჭეს და ინგლისურ ფრაზებს ბუტბუტებდა — ხშირად შეცდომებით. ვალერია ამას ყოველთვის ამჩნევდა.
რესტორანი ცათამბჯენის ზედა სართულზე მდებარეობდა. ელეგანტური, მშვიდი გარემო, ყავისა და გემრიელი კერძების სურნელით.
მადრიდელი პარტნიორები უკვე ადგილზე იყვნენ: სენიორ ალვარესი — ჭაღარა, მშვიდი მზერით, და მისი ასისტენტი კარლოსი.— მისტერ ალვარეს! — გაიღიმა რომანმა ფართოდ. — ეს არის ჩემი ასისტენტი, ვალერია. ჩანაწერებს გააკეთებს.
ვალერია დაჯდა, ბლოკნოტი წინ დაიდო… და ჩუმად დარჩა.შეხვედრა დაიწყო.რომანი თავდაჯერებულად საუბრობდა — ყოველ შემთხვევაში ასე ეგონა. მისი ინგლისური არეული იყო,
წინადადებები ხშირად ირღვეოდა. ესპანელები ყურადღებით უსმენდნენ.შემდეგ კარლოსი ოდნავ გადაიხარა ალვარესისკენ და ჩუმად თქვა ესპანურად:
— ცოტა ზედმეტად თავდაჯერებული ხომ არ არის?ვალერიას ხელი შუა მოძრაობაში გაჩერდა.ალვარესმა ოდნავ გაიღიმა.— ტიპური კარიერისტი. საფუძველი აქვს, მაგრამ სტრატეგია არ ესმის. ჰგონია, ყველაფერს ხელს მოვაწერთ.
რომანი კმაყოფილად იღიმებოდა, ფიქრობდა, რომ საჭმელზე საუბრობდნენ.მაგრამ ვალერიას ყველაფერი ესმოდა.— დავამატებთ 4.12 პუნქტს, — განაგრძო ალვარესმა. — დაგვიანების ჯარიმები. მისი ლოგისტიკით აუცილებლად წააგებს.
— და მერე მისი კომპანიის ნაწილს მივიღებთ, — დაამატა კარლოსმა.— განსაკუთრებით თუ წვრილ ასოებს არ წაიკითხავენ… — ალვარესმა ვალერიას გახედა. — ასეთი ჩუმი გოგოთი პრობლემა არ იქნება.
ვალერიას სახე აუხურდა.„ჩუმი გოგო.“უხილავი.მან ქმარს შეხედა — ის კმაყოფილი იყო, თავდაჯერებული.და სრულიად ბრმა.როცა ალვარესი ინგლისურად გადავიდა და გარანტიებზე იკითხა, რომანი დაიბნა. სიტყვებს ეძებდა, ეშლებოდა.
და სწორედ მაშინ ვალერიამ ნელა დადო კალამი.— Ningún documento será firmado hoy, señor Álvarez, sin una revisión detallada del punto 4.12.
სიჩუმე დაეცა.კარლოსს კალამი ხელიდან გაუვარდა.რომანი გაფითრდა.— ლერა… რას აკეთებ?! — ჩურჩულით თქვა მან.მაგრამ ვალერია მას არ უყურებდა.
— თუ თქვენი გეგმა არის ხელოვნურად შექმნილი ვალების მეშვეობით კომპანიის ნაწილის მიღება, — განაგრძო მან სრულყოფილ ესპანურად, — მაშინ სხვა პარტნიორები დაგჭირდებათ.
ალვარესმა ნელა დადო ჭიქა.— თქვენ… ესპანურად საუბრობთ?— უნივერსიტეტში ვასწავლი, — მშვიდად უპასუხა მან. — და ყველაფერი გავიგე.
პაუზა ჩამოვარდა.შემდეგ ალვარესმა ჩაიცინა.— კარგი… მაშინ თავიდან დავიწყოთ. 4.12 ამოვიღოთ. სამართლიანი შეთანხმება იქნება.
ვალერიამ ბლოკნოტი დახურა.— დეტალებზე ჩემს ქმართან ისაუბრეთ. ჩემი როლი დასრულებულია.ის წამოდგა — სწორი, მშვიდი, თავისუფალი.
რომანი გარეთ დაეწია.— გაგიჟდი?! — იყვირა მან. — ყველაფერი შეიძლებოდა დაგეფუჭებინა!ვალერიამ მშვიდად შეხედა.— მე გადაგარჩინე.
— მე არ მითხოვია!— აი, სწორედ ეს არის პრობლემა.სიჩუმე ჩამოვარდა.— სახლში მივდივარ, — თქვა ბოლოს. — ჩემი ნივთების ასაღებად.
რომანი გაფითრდა.— რა?!— დავიღალე შენი ცხოვრებაში უხილავი ყოფნით.ქარმა სახეზე გადაუარა, როცა ქუჩაში გავიდა.ვალერიამ ტელეფონი ამოიღო და ტაქსი გამოიძახა. და პირველად დიდი ხნის შემდეგ… იგრძნო, რომ თავისუფალი იყო.
