დენისმა გაბრაზებით ისროლა სუფრის ტილო პირდაპირ ხელუხლებელ ჟულიენის თეფშში. სქელი, ნაღების სოუსი გაფრქვეული წვეთებად დაეცა თეთრ, სუფთა სუფრას და ყვითელი, ცხიმიანი ლაქები დატოვა — თითქოს რაღაც შეუქცევადად დაიმსხვრა იმ წამს.
— ქორწილი აღარ იქნება! შენ ჩემ დონეზე არ ხარ! — მკვეთრად თქვა მან და სკამი ისე გასწია, რომ ხის ფეხები მძაფრად გაიხახუნა ტერასის იატაკზე.
— ნორმალური კლუბი გთხოვე, და ჩვენ აქ ვსხედვართ ამ სასაცილო აგარაკის ვერანდაზე! შესასვლელთან გალიაში იჯდა იგუანა?! მართლა სერიოზულად ხარ?!
იულია გაშეშდა.თავში ერთბაშად ძლიერი ზუზუნი დაეწყო, თითქოს სამყარომ წონასწორობა დაკარგა. გული ერთი წამით გაუჩერდა, შემდეგ კი სწრაფად აუჩქარდა.
სუნთქვა გაუჭირდა — მოკლე, არათანაბარი ჩასუნთქვებით სუნთქავდა, ყურებში კი წვრილი, შემაწუხებელი წუილი ჩაუდგა, რომელიც ფონურ მუსიკასაც კი ახშობდა.
— დენის… — სცადა მის სახელოზე შეხება, მაგრამ ხელები თითქოს არ ემორჩილებოდა. — ყველა გვიყურებს… დედაშენიც. გთხოვ… დაჯექი.
მის წინ ინნა ლვოვნას იდეალურად სწორი პოზით იჯდა. სახეზე არანაირი თანაგრძნობა არ ეტყობოდა — მხოლოდ მსუბუქი, ზემოდან მომზირალი ღიმილი. მან ნელა გადადო შამპანურის ჭიქა გვერდზე.
— უყურონ! — ხმას აუწია დენისმა და პიჯაკი გაისწორა. — დავიღალე, იულია! დავიღალე ამ ყველაფრის მარტო ტარებით! შენი მუდმივი ეკონომია, ეს წვრილმანებში ჩაკირკიტება…
მახრჩობს! მე პერსპექტიული იურისტი ვარ. მე მჭირდება ქალი ჩემი წრიდან! არა ისეთი, ვინც საკუთარ ქორწილშიც კი ყველაზე იაფ მენიუს ირჩევს, ოღონდ ვალებში არ შევიდეს!
მეზობელ მაგიდებზე საუბრები ერთბაშად შეწყდა.მძიმე სიჩუმე ჩამოწვა. მხოლოდ სამზარეულოდან ისმოდა ჭურჭლის წკარუნი. იულიას მეგობარი ოლია დაბლა დახრილი თავით უყურებდა ცარიელ თეფშს, თითქოს უნდოდა, შეუმჩნეველი გამხდარიყო.
— დენის, დამშვიდდი, ნერვებისთვის ცუდია — რბილად თქვა ინნა ლვოვნამ და ტუჩები ხელსახოცით შეიმშრალა. — სწორად მოიქეცი. სხვების დახმარება კარგია… მაგრამ არა საკუთარი მომავლის ხარჯზე.
იულია უყურებდა ადამიანს, ვისთან ერთადაც მთელი ცხოვრება უნდა გაეტარებინა.და ვეღარ ცნობდა.
სახე გაუწითლდა, ტუჩები ჯიუტად ჰქონდა შეკრული. სად იყო ის დენისი, რომელიც ნახევარი წლის წინ მასთან ერთად არჩევდა ბინის შპალერს და ჰპირდებოდა, რომ ყველაფერს ერთად მიაღწევდნენ?
კაცი არაფრის თქმის გარეშე შებრუნდა და წავიდა. ძვირფასი ფეხსაცმლის ქვეშ ხრაშუნებდა კენჭები. მისი დედა მშვიდად წამოდგა, შალი გაისწორა და მის კვალს გაჰყვა — ისე, რომ იულიას არც კი შეხედა.
საქორწილო თაიგული იულიას ხელიდან გაუცურდა.და მან გაქცევა დაიწყო.სამსახურეობრივ დერეფანში ქლორის, სველი ტილოსა და ძლიერი სარეცხი საშუალების სუნი იდგა. იულია ცივ კაფელს მიეყრდნო და თვალები დახუჭა.
უნდა ეტირა.მაგრამ ვერ ტიროდა.შიგნით მხოლოდ სიცარიელე იყო — ხმამაღალი, ყრუ სიჩუმე, თითქოს ვინმემ დიდ ოთახში შუქი გამორთო.
ამ დროს ბორბლების ჭრიალის ხმა გაისმა.მოკლე ტანის ქალი გამოჩნდა მოსახვევიდან, დასუფთავების ეტლით. მუქი ლურჯი ფორმა ეცვა, თმა ბადეში ჰქონდა მოქცეული, სახეზე მაკიაჟი არ ეტყობოდა — მაგრამ თვალები მკვეთრი და გამჭოლი ჰქონდა.
— ნუ დგახარ ქარში, გოგო. გაცივდები — უთხრა მან და სუფთა ხელსახოცი გაუწოდა.იულიამ მექანიკურად გამოართვა.— უკვე სულერთია — ჩურჩულით თქვა. — ჩემი ცხოვრება ახლა დაინგრა.
ქალი მიუახლოვდა.— ყველაფერი გავიგონე. კედლები თხელია — თქვა მშვიდად. შემდეგ კი ხმა გამკაცრდა. — გასწორდი. სახე ცივი წყლით დაიბანე. ახლა უკან გავდივართ და იტყვი, რომ მე შენი დედა ვარ.
იულიამ თვალები დაახამხამა.— რა? თქვენ… აქ იატაკს წმენდთ.— დამიჯერე. არავის აქვს უფლება ასე გათელოს შენი ღირსება. წავედით.
რამდენიმე წუთში ისინი ისევ ტერასაზე იდგნენ.სტუმრები ისევ გაშეშებულები ისხდნენ.ქალი წინ გამოვიდა. ახლა ის სრულიად სხვანაირი ჩანდა — ამაყი, თავდაჯერებული.
— ბოდიშს გიხდით ამ არასასიამოვნო სცენისთვის — თქვა მკაფიო ხმით. — მე ვარ პატარძლის დედა. ჩემი შვილი იმსახურებს ადამიანს,
რომელიც თავის სიტყვებზე პასუხს აგებს, და არა იმას, ვინც პირველივე სირთულეზე გარბის. საღამო გრძელდება.ხალხში ჩურჩული გავარდა.
ქალმა იულია შიგნით წაიყვანა — სამზარეულოს გავლით, მძიმე კართან, სადაც ეწერა „ხელმძღვანელობა“.შიგნით ფართო კაბინეტი დახვდათ. ტყავის დივნები, დიდი ფანჯარა.
ქალმა ფორმა მოიხსნა.ქვეშ — ელეგანტური თეთრი პერანგი და კლასიკური შარვალი.— დაჯექი. ჩაი დავლიოთ — თქვა მშვიდად. — მე ტაისია რომანოვნა ვარ.
იულია გაოცებული უყურებდა.— ეს… თქვენი კაბინეტია?— დიახ. და ეს რესტორანიც. და კიდევ ოთხი.სიჩუმე.— თქვენ… თვითონ წმენდთ?
— ინკოგნიტოდ — გაიღიმა მან. — ასე ვიგებ, როგორები არიან ადამიანები სინამდვილეში. დღეს კი ვნახე, რას წარმოადგენს შენი საქმრო.
მისი სახე დარბილდა.— ოცდაათი წლის წინ მე მყავდა შვილი…მან მოყვა ქარბუქზე, სადგურზე ქაოსზე, დაკარგულ ბავშვზე. და ერთ პატარა მინიშნებაზე — ვერცხლის გირჩის ფორმის кулონზე.
იულიას სუნთქვა შეეკრა.კანკალით შეეხო კისერს.და ამოიღო თავისი кулონი.პატარა ვერცხლის გირჩი.სიჩუმე დამძიმდა.— სად გიპოვეს? — ჩურჩულით იკითხა ტაისიამ.— სადგურზე… მარტო.
ხუთი დღის შემდეგ პასუხი მოვიდა.— ოთხმოცდაცხრამეტი მთელი და ცხრა მეათედი — თქვა ტაისიამ ცახცახით. — შენ ჩემი შვილი ხარ.
იულიას ცრემლები წამოუვიდა.პირველად ცხოვრებაში… მარტო აღარ იყო.ერთი თვის შემდეგ, ძვირადღირებული რესტორნის გახსნაზე, იულია თავდაჯერებულად იდგა.
მოულოდნელად ნაცნობი ხმა:— იულია?დენისი.დაბნეული. გაუბედავი.— შევცდი… მინდა ყველაფერი გამოვასწორო…იულიამ მშვიდად შეხედა.— იცი რა? მადლობელი ვარ შენი.ის გაშეშდა.
— შენ რომ მაშინ არ დამამცირებდი… მე დედას ვერასდროს ვიპოვიდი.მას პასუხი არ ჰქონდა.იულია შებრუნდა.და წავიდა.სამუდამოდ.ახლა კი იცოდა:მისი ღირებულება არასოდეს ყოფილა სხვისი გადასაწყვეტი.
