მძიმე მინერალური წყლით სავსე ჭიქა მაგიდას ხმადაბლა დაეჯახა. წყალი გადმოიღვარა და თეთრ ხელსახოცს მიესხა, მაგრამ ბორისს არც კი შეუხედავს.
ის ორმოცდაცხრამეტი წლის იყო, მთელი ქვეყნის მასშტაბით ლოგისტიკური ცენტრების ქსელს ფლობდა — და იმ მომენტში სურდა ეს პომპეზური რესტორანი ნამსხვრევებად ექცია.
— უკვე ათი წუთია მარილის სადგამს უყურებ, — მშვიდად აღნიშნა ვადიმმა და სტეიკი დაჭრა. ჩანგალმა ფაიფურზე მსუბუქად გაიხახუნა. — ისევ მომწოდებლები აგვიანებენ?
ბორისმა ჰალსტუხი შეიხსნა. ფონზე წყნარი ჯაზი ისმოდა. გარშემო მოვლილი ადამიანები ინვესტიციებსა და დასვენებაზე საუბრობდნენ. ყველაფერი იდეალური იყო. ზედმეტად იდეალური. და უსაშველოდ მოსაწყენი.
— მომწოდებლები არაფერ შუაშია, — წინ გადაიხარა ბორისი. — მემკვიდრე მჭირდება. შვილი, ვადიმ. ბაბუამ საწყობები ააშენა, მამამ ავტოპარკი გააფართოვა, მე კი კომპანია ბაზრის ლიდერად ვაქციე. ვის გადავაბარო ეს ყველაფერი?
ვადიმმა ჭამა შეწყვიტა.— კსენიია გყავს. ოცი წლისაა, ფინანსებს სწავლობს.— კსენიია — კსენიიაა. მე ის მიყვარს. მაგრამ ეს ბიზნესი… ეს არის ჭუჭყი, სატვირთოები, სასამართლოები და მკაცრი მოლაპარაკებები. ის ამას ვერ გაუძლებს. მე მჭირდება ვაჟი.
— წარსულში ხარ ჩარჩენილი, — ღვინო მოსვა ვადიმმა. — ამიტომაც დაგტოვა ინამ წელიწად-ნახევრის წინ. ჯობია მასთან ურთიერთობა მოაგვარო, ვიდრე… „ინკუბატორს“ ეძებო.
— ინას ჩემ გარეშე უკეთესად აქვს, — მოკლედ თქვა ბორისმა.მან დარბაზს მოავლო თვალი. ფანჯარასთან იდეალურად მოვლილი ქალი იჯდა და ტელეფონის ზემოდან მას უღიმოდა.
ისინი ყველა ერთნაირები იყვნენ. იცოდნენ თამაშის წესები. იცოდნენ, რა ღირდა მისი საათი.
— იცი რა? — უცებ თქვა ბორისმა, და ვადიმი მაშინვე დაიძაბა ამ ტონის გაგონებაზე. — დავიღალე ყველაფრის გათვლით. დავიღალე ყალბი ღიმილებით. შემთხვევითობა მინდა.
— ბორია, სისულელეს ნუ იზამ…ბორისმა შუშის კარებისკენ ანიშნა. გარეთ ნოემბრის ცივი წვიმა ბობოქრობდა.— ვდებთ? — ჩაიღიმა მან. — პირველივე ქალი, ვინც იმ კარიდან შემოვა, ცოლად მოვიყვან.
— გაგიჟდი?! და თუ ბებერი ქალი შემოვა?— მაშინ ბრძენ ქალთან ვიცხოვრებ.კარები ჩუმი შიშინით გაიღო.შესასვლელში ქალი იდგა.
მისი გაცვეთილი, ზომაზე დიდი ქურთუკიდან წყალი წვეთავდა და იატაკზე ეღვრებოდა. თავზე გაწელილი ნაცრისფერი ქუდი ეხურა, ხელში კი ნაჭუჭიანი პლასტიკური პაკეტი ეჭირა.
შეშინებული ირგვლივ იყურებოდა, თითქოს შემთხვევით მოხვდა სხვა სამყაროში.— საოცარია… — ჩურჩულით თქვა ვადიმმა. — ქუჩიდანაა.
მიმღები უკვე მისკენ მირბოდა, როცა ბორისი წამოდგა.— გაჩერდით! — დაიძახა მან.დარბაზი ერთბაშად დადუმდა.ბორისი მიუახლოვდა.
— საღამო მშვიდობისა, — მშვიდად თქვა მან. — მე ბორისი მქვია. ჩემთან ერთად ივახშმებთ?ქალმა თვალები დახარა.— მე… წვიმაა უბრალოდ… ახლავე წავალ…— ასეთ ამინდში არსად მიდიხართ. რა გქვიათ?— …ზოია.
— წამოდით, ზოია.მეორე დილით ინნა სამზარეულოში ცომს ზელდა, როცა ტელეფონმა დარეკა.— დედა, ამბები ნახე? — კსენია ნახევრად იცინოდა, ნახევრად აღშფოთებული იყო. — მამა საერთოდ გადაირია.
სათაური ასე იკითხებოდა: „ლოგისტიკური იმპერიის მფლობელი ძვირადღირებულ რესტორანში უსახლკარო ქალთან ერთად სადილობს“.
ინნამ ამოიოხრა.— იმედია, უნივერსიტეტში არ შეგაწუხებენ ამის გამო…ამავე დროს ზოია ბორისის პენტჰაუსში, დიზაინერული დივნის კიდეზე იჯდა. თბილი შხაპის შემდეგ სუფთა იყო, მაგრამ მაინც უცხოდ გრძნობდა თავს.
— რატომ ვარ აქ? — ჩუმად იკითხა მან. — ჩემზე დადეთ ფსონი?— არა, — უპასუხა ბორისმა. — შემოთავაზება მაქვს. ერთი თვე დარჩი აქ. შემდეგ პატარა ბინას გიყიდი. საკუთარს.
ზოია ჩაიდანიდან ამომავალ ორთქლს უყურებდა.— ნამდვილი ბინა?— დიახ.— …კარგი. დავრჩები.ორი კვირის შემდეგ ზოიას ელეგანტური ტანსაცმელი ეცვა. მაგრამ არაფერი იყო მისი.
გადამწყვეტი მომენტი საქმიანი ღონისძიებაზე დადგა.— ეს შენი ახალი… პროექტია? — სიცილით თქვა ერთ-ერთმა პარტნიორმა და ზედმეტად შეათვალიერა. — უკვე ასწავლე ჩანგლის გამოყენება?
ზოია გაფითრდა.აქ ის ადამიანი არ იყო. ის იყო სანახაობა.მან დაუკარავი ჭიქა დადო და გარეთ გავიდა.ბორისი უკან გაჰყვა.— ზოია! რა მოხდა?
— თქვენ, — მშვიდად უპასუხა მან. — თქვენთვის მე ადამიანი არ ვარ. მე მტკიცებულება ვარ. იმისა, რომ ყველაფერს შეძლებთ.— ბინა—— დაიტოვეთ.
მან ფეხსაცმელი გაიხადა და ფეხშიშველი წავიდა ცივ ჰაერში.ერთი წელი გავიდა.ბორისი შეიცვალა. უფრო მეტად უსმენდა, ნაკლებად აკონტროლებდა.
ერთ დღეს გაჩერდა უბრალო შენობასთან:„სოციალური სამრეცხაო და გათბობის ცენტრი“შიგნით შევიდა.ზოია დახლთან იდგა.უბრალო ტანსაცმელი. მშვიდი მზერა.
— გამარჯობა, ბორის.— ზოია… ფული აქ დახარჯე?— თქვენ ბინა დამპირდით, — ოდნავ გაუღიმა მან. — გადავწყვიტე, რომ ბევრს სჭირდებოდა.
ისინი წყვილი არ გახდნენ.მაგრამ ორივე შეიცვალა.
ხანდახან ცხოვრება ისეთ ადამიანს გვახვედრებს, რომელიც თითქოს ფსკერზეა… მხოლოდ იმისთვის, რომ დაგვანახოს — სინამდვილეში ჩვენ ვიყავით იქ. და საჭიროა გამბედაობა, რომ ისევ ამოვიდეთ ზედაპირზე.
