— ლუსი — ალექსანდრეს ხმა ყინულივით ცივი და განგრიცხული იყო — მოამზადე შენი ნივთები ხვალისთვის. ბინა ახლა ჩემი არის.
ის აჯეკლა ლურჯი პერანგის руმები, მაგრამ მისი თვალები შეუმჩნევლად ჩაცვივდნენ სიმშვიდით.— ქორწილამდე ყველაფერი უკვე ჩემი სახელზე იყო. დაივიწყე ქალის ცრემლები და თეატრალური სცენები.
ლუსი დადგა წყლის ნიჟარასთან, აკვირდებოდა, როგორ ფეთქავს ცივი წყალი თეფშზე. წვეთები ეცემოდა წინდაზე, მაგრამ მან არ გაიძრა.
ნელ-ნელა დახურა ონკანი, ხელები შრისო ქაღალდის პირსახოცით, და მოათავსა ფრთხილად საკიდზე. მხოლოდ ამის შემდეგ შეამჩნია მამაკაცი.
— კარგი — თქვა მშვიდად. — ხვალ აქ აღარ ვიქნები.ალექსანდრემ ელოდა სცენას: ყვირილი, ცრემლები, ექვსი-თვიანი ცხოვრების დრამა, რომელიც ახლა მას არაფერს ნიშნავდა. მაგრამ
ლუსი მდგარა იქ, მშვიდი, ჩუმი, თითქმის შეუვალი. აიღო სპონჟი და გააგრძელა მაგიდის გაწმენდა, კულისებით უგულებელყოფდა გასაღებებს.
ექვსი წლის წინ ყველაფერი სხვაგვარად იყო.ლუსი, 26 წლის, მუშაობდა პატარა ფოსტორუკის ცენტრში ძველ შენობაში სარდაფში. მანქანების მუდმივი ხმაური სურათდებოდა ახალი მელნის სუნთან, და ოთახი სიცოცხლით სავსე იყო.
ერთი თებერვლის საღამოს, თოვლის ქარიშხლის დროს, ალექსანდრემ შიდა. მას სჭირდებოდა სასწრაფოდ დიდი ფოლდერი გეგმების დასაბეჭდად.
მაღალი, მსუბუქად წითელი სახით სიცივისგან, ის იცინოდა, როდესაც ძველი მანქანა ნელა ბეჭდავდა ფურცლებს.— მთელი ღამე აქ მუშაობთ? — ჰკითხა მან და გადასცა ჯერ კიდევ თბილი ფურცლები.
— დღეს კი — უპასუხა ლუსიმ. — ხვალ ადრე უნდა გავთიშო, რომ დედაჩემს ექიმთან წავიყვანო.— მას არ არის კარგად?— ძალიან ავად არის — ჩამოჰხუჭა ლუსიმ. — სიარულში უჭირს, მარჯვენა ხელი თითქმის არ მუშაობს.
ალექსანდრემ არ წასულა. მეორე დღეს დაბრუნდა ცხელი ჩაისა და ყველის პურით, და შესთავაზა ლუსის და დედამისს ექიმთან წაყვანა ძველ მანქანაში.
ის წარმოუდგენლად სანდო ჩანდა: მგრძნობიარე, ყურადღებიანი და ამავდროულად თვითრწმუნებული.— დაიტოვე, გოგონო — ჩურჩულა დედამ. — ის კარგი ადამიანი არის.
ქორწილი ჩუმად, თითქმის საიდუმლოდ ჩატარდა. ალექსანდრეს დედა ზუსტი იჯდა, სიძულვილით უყურებდა ძველ, გაცვეთილ ავეჯსა და უბრალო დეკორაციას.
— გოგონა კავშირების გარეშე, ღარიბი როგორც ვეფხვი — მბურტყუნებდა. — მაგრამ თუ ალექსანდრესთვის მნიშვნელოვანია…ალექსანდრეს მშობლებმა წყვილს მისცეს სამოთახიანი ბინა, ოფიციალურად მათი შვილის სახელზე.
ლუსი მოვაწყო სახლი, კაბები წვრილად შეუკერა, ისწავლა ალექსანდრეს საყვარელი ტკბილეულის გამოცხობა. დაიბადა მათი გოგონა, ემა.
ღამეები უსასრულო იყო: ტირილი, სველი საფენები, ეტლის რყევა, თბილი რძე. ალექსანდრემ კარიერა ააშენა, ვფიქრობდა, რომ მისი წვლილი ოჯახში იყო მხოლოდ ბილების გადახდა.
ყველაფერი შეიცვალა ლუსის დედის გარდაცვალების შემდეგ. ნოემბრის ნისლიანი დილით, ლუსი ვიჯექი ცარიელ საწოლთან, სახე დედის ხავერდის სვიტერში მიეკრა და ვერ ტიროდა. შიგნიდან მხოლოდ სიცარიელე იყო.
გარდაცვალების შემდეგ ალექსანდრემ შავი კავშირი სკამზე გადააგდო:— ბოლოს ყველაფერი დასრულდა — თქვა მან. — ხვალ მშვიდად ვიქნებით.
ლუსი აწია თვალები. ალექსანდრესში არ იყო თანაგრძნობა — მხოლოდ დაღლილობა და სიბრაზე ბოლო წლებისგან.ცხოვრება გაგრძელდა, ბავშვები გაიზარდნენ, მაგრამ ლუსი იცოდა: სიმართლე ყოველთვის გამოდის.
როცა ძველი მეგობარი გაამხილა ალექსანდრეს ღალატი, ლუსიმ მოქმედა ცრემლების გარეშე, მხოლოდ ცივი, კრისტალურად მკაფიო ნება-სურვილით.
დანიელის, ყოფილი გამომძიებლის, დახმარებით, მან გაყიდა ბინა და სტუდენტური ოთახი, გადარიცხა თანხა თავის ანგარიშზე და იყიდა ახალი, თბილი სახლი ოჯახისთვის.
როცა ალექსანდრემ დაბრუნდა და ცარიელ კარს წააწყდა, გაოცებული დარჩა. ლუსი დაეუფლა თავის ცხოვრებას.
ახალ სახლში ლუსი საკვებს იკიდებდა სამზარეულოში. ემა ღიმოდა, ილია თავისი სათამაშო სატვირთოს თელავდა იატაკზე. ცხოვრება გაგრძელდა — და ამჯერად, ეს ლუსის ხელში იყო.
