ვერა წამოდგა, ნაზად ჩაჰკიდა პოლინას პატარა ხელი და ნელ-ნელა, ფრთხილი ნაბიჯებით გაემართნენ სახლისკენ. გოგონას თითოეული ნაბიჯი გაურკვეველი იყო, თითქოს ნებისმიერ მომენტში უკან დაეხია. ვერა გრძნობდა ბავშვის შიშს ხელში,
მაგრამ ცდილობდა, რჩენილიყო მშვიდი.– არ გეშინოდეს, ჩემო პატარავ, – ჩურჩულებდა იგი, ხმაში შერეული იყო სიმშვიდე და მკაცრი წესი. – უბრალოდ შევამოწმებთ, რა მოხდა, და მერე სახლში დავბრუნდებით. მომესმის?
პოლინამ მხოლოდ თავით დაუქნია, თითები მჭიდროდ ჩაეჭიდა დედას.კარი რომ ზარი შემოხვდა, ვალია გამოჩნდა. მისი სახე ფერმკრთალი იყო, თმა აწყლილი, თვალების ქვეშ სიბნელის ხაზები ჰქონდა.– ვერა! მე უკვე… უკვე პოლიციაში ვაპირებდი წასვლას!
– დაიყვირა მან, ხმა შიშით კანკალებდა. – მხოლოდ წამში გავედი სამზარეულოში, და როცა დავბრუნდი… პოლინა… არავინ იყო!– რა მოხდა? – ჰკითხა ვერამ, გულისცემა სწრაფად ცემდა, ხმა ძლივს აკავებდა კანკალს.ვალია მხოლოდ ფართოდ გაშლილ ხელებს იდგა.
– არ ვიცი… ჩვენ ვხატავდით, მერე ზარი დაირეკა. კართან ქალი იდგა. თქვა, რომ ბავშვი მამას იცნობს… ნამდვილ მამას. პოლინა გაიფერკეთა და არ თქვა არაფერი. მე დავხურე კარი, მაგრამ ვნახე, რომ რამე აწუხებდა. რამდენიმე წუთში… უკვე არსად იყო!
ვერას გული შეუკუმშა. – ვინ იყო ქალი? რას თქვა ზუსტად?– არ ვიცი… ადრე არასოდეს მინახავს. მაღალი იყო, მუქი კაბაში, დაახლოებით სამოცდაათი წლის. შესაძლოა მისი ყოფილი გამზრდელი ყოფილიყო…პოლინა ისედაც დუმდა, ახლა კი ჩურჩულით,
მაგრამ ნათლად წარმოთქვა:– თქვა… დედა მოვიდა ჩემთვის, და შენ დაგავიწყდა…ვერას სიტყვები ძალით მიიყვანეს უგონოდ. მან ჩახარა თავი, ჩაჰკიდა გოგონას მხარზე ხელი, თვალებში შეხედა.– ჩემო გული… არასოდეს, მესმის? არასოდეს დაგვიწყებდი.
ეს ქალი ტყუილობს.პოლინა მხოლოდ თავი დაუქნია, მაგრამ თვალებში ცრემლები ჩადგა. ვერა გულში დაისვენა, რადგან ბავშვი ახლა უსაფრთხოდ იყო.ვალია ამოიოხრა. – მაპატიე, ვერა… მართლაც მხოლოდ წამში დავხუჭე თავი.
– არაფერი, ვალია, არ გილანძღავ, – უთხრა ვერამ, ნაზად ჩაიკრა გოგონა მკერდზე. – მთავარი ისაა, რომ ახლა აქ არის.საღამოს ბინაში სიჩუმე იყო. დიმამ უკვე იცოდა, რა მოხდა – ვერამ გზაზე დაურეკა. ახლა ის მისაღებში იჯდა, პოლინა მუხლებზე,
და ჩურჩულით რაღაცას ასრულებდა, რასაც ბავშვი ახლახან გამოიგონა.ვერა სამზარეულოში ჩაიდო ჩაის, რომელიც ნელ-ნელა აორთქლებდა ჰაერში. მიიტანა მათთან.– აი, გაცხელდი, ჩემო პატარავ, – უთხრა, შუბლზე გაუსვა ხელი.
პოლინამ ჩაი დააგემოვნა, შემდეგ ფინჯანი დიმას მიაწოდა და დაბნეულად, ჩურჩულით თქვა:– მეგონა, იქ უნდა დავბრუნებულიყავი… სახლში.– იქ აღარასოდეს წახვალ, – მკაცრად უპასუხა ვერამ. – ეს შენი სახლი არის. ჩვენ ვართ შენი ოჯახი.
დიმამ თავი დაუქნია, მხარი მჭიდროდ ჩააჭდო გოგონას მხარს.– ჩვენ ორი ყოველთვის აქ ვიქნებით, პოლინა. გინდა იცოდე, ხვალ რას ვაკეთებთ? – ჰკითხა, ცდილობდა ნაზი ღიმილი გაეგზავნა მის სახეზე.– რა?– ვივლი პარკში, დიდ ტბასთან, და ვყიდულობთ ხვეულ ჩაქუჩს.
ისეთი დიდია, ხელში ძლივს მოიხელთე!პოლინა გაეღიმა, მხოლოდ ოდნავ, მაგრამ გულწრფელად, და ვერა იგრძნო, რომ ეს ღიმილი ყველაფერს ნიშნავდა.რამდენიმე დღეში ვერამ მიიღო ელ.ფოსტის შეტყობინება თავისი პირველი სამუშაო დღის შესახებ:
„კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება გუნდში!“ – დაწერა მარინამ.მაგრამ წასვლამდე ვერა სამზარეულოში ჩამოჯდა, აკვირდებოდა, როგორ საუზმობს პოლინა. აღარ იყო ისეთი მოწყენილი, როგორც ავტობუსის გაჩერებაზე. ბავშვი თავის ნოუთბუქში ხატავდა:
სამივე ადამიანი იქ იდგა – დედა, მამა და პატარა გოგონა. თავზე დიდი ასოებით დაწერა: „ოჯახი“.ვერას თვალები აევსო ცრემლებით.– ლამაზი ნახატი, ჩემო პატარავ.– ეს ვართ ჩვენ, – თქვა პოლინამ უბრალოთ. – და კურდღელიც ჩვენთანაა.
გააცხოველებული ძველი პლუშის კურდღელი კვლავ სხედდა მაგიდაზე, მაინც ღიმოდა.ვერა აჩქმიტა მისი თმა და ჩურჩულით თქვა:– ახლა ყველაფერი კარგად იქნება. ვფიცავარ.კარი რომ დახურა, მოისმინა პოლინას ხმა ოთახიდან:
– დედაააა, მალე დაბრუნდი!ვერა, მთელი ცხოვრება ელოდა ამ სიტყვას, გაეღიმა და უპასუხა:– ყოველთვის დავბრუნდები, ჩემო გული. ყოველთვის.
