«სწრაფად კარადაში!» – ჩურჩულებდა მდივანი და კარადაში გადაკეტა. წუთის შემდეგ გავიგონე ჩემი ქმრის ხმა და მივხვდი, რას გეგმავდა ჩვენს ბინასთან დაკავშირებით.

— სვეტა, კარგად ხარ? სახეზე ისეთი გამოხატულება გაქვს, თითქოს მთელი სამყარო ჩამოიშალა — ვუთხარი, სანამ კობიალაგებული, ორთქლმომგვრელი პაკეტი ავწევდი. — ვიქტორი სახლშია? დღეს ჩვენი ქორწინების წლისთავია. ოცდა ხუთი წელი…

— არა… ან კი… მაგრამ ახლა შეხვედრაზეა. ძალიან მნიშვნელოვანი. ინვესტორებთან — უპასუხა სვეტლანამ, სახე ღია, ტუჩები კანკალით.

კორიდორში მძიმე, მკვეთრი ნაბიჯების ხმა გაისმა. ვიქტორი შევიდა, და მარტო არ იყო. ქალის სიცილი გაისმა მის უკან, ხელოვნური და მკვეთრი, და მე გული გამიხურდა.

სვეტლანა ხელი მომკიდა მხარზე, მჭიდროდ მომკიდა ქურთუკში.— სწრაფად კარადაში! — ჩუმად თქვა, მერე კარი დაკეტა.

მე ვეჯექი ვიწრო სივრცეში, კუთხეებსა და მძიმე ზამთრის პალტოებს შორის. სუნი – ტყავისა და მწყობრი ქაღალდების – ერთად იშლებოდა. კარის შორის დანახულ ნაწილზე ვხედავდი ოფისის ნაწილს.

ოფისის კარი გაიღო.— სვეტიკ, მოიტანე ჩვენთვის ყავა. არ შედიო, სერიოზული საუბარია — თქვა ვიქტორმა, არც კი გვიყურა.

მაშინვე ვიქტორის გვერდით გამოჩნდა მაღალი გოგონა, მჭიდრო წითელ კაბაში. გზადაგზა შლიას გასწორებდა, ტუჩები კი უკმაყოფილებას გამოხატავდა.

— ვიტია, რამდენ ხანს? გპირდი, დღეს ეს საქმე დავასრულოთ. მობეზრებული ვარ ამ ფარულობიდან.

— ანჯელა, ჩუმად — ვიქტორი მიიკრა და ახლოს დაიჭირა. — ცოტახნით მოითმინე. ჩემი მეზობელი დარწმუნებულია, რომ ჩვენს მომავალს ვიხსნი. დღეს საღამოს იგი დაიწერს საკუთრების გადაცემას ჩემს დას,

თითქოს აღსრულების მიზეზით იყოს საჭირო. ერთ კვირაში კი ჩემი და გადაუნიშნავს შენთვის. ყველაფერი რიგზე იქნება.

ხელზე მომიჭირა, რომ არ გავიგუდო. გული გამიხურდა. ის ბინა… რომელიც 90-იან წლებში ვიყიდეთ თითოეულ ფულში. სადაც ჩვენი შვილი გაიზარდა. სადაც ვიცოდი ჭერის თითოეული ფკრეკილი.

— დარწმუნებული ხარ, რომ დაიწერს? — ანჯელამ ვიქტორის კავშირში თითი გაუშვა. — რა ხდება, თუ არ დაეთანხმება?— მარინა? — ვიქტორი ჩაეცინა, ხმაში იმდენი ზიზღი რომ ცუდად გავხდი. — ოცდახუთ წელზე მეტი, შენ არასდროს მიიღო გადაწყვეტილება.

კითხულობ: „ვიტია, დარწმუნებული ხარ, რომ ეს დაეხმარება?“ მე ვამბობ: „კი, ძვირფასო, ეს ჩვენი მომავლისთვის არის.“ და იგი დაიწერს. მას არ გაუჩნდება აზრი, რომ მისი მომავალი იქნება საერთო ოთახი, რომელიც მე მადლიერად მივცემ.

დაეხურათ ოფისის კარი. მე დავეცი კარადის იატაკზე, მტვრიანი ყუთების გვერდით. სამ საათიანი ლანჩი ნელ-ნელა ცივდებოდა. ვირთხა ვაშლის საწოლზე — ვიქტორის საყვარელი კერძი.

რაოდენიმე ხნის შემდეგ სვეტლანა კარი გააღო. თვალებიდან ცრემლები ჩამოსდიოდა, მაკიაჟი მიმოფანტული ჰქონდა.— მარინა ვიქტორია, უნდა გამოვიდეთ. სხვაგვარად ვერ მოვიქეცი. ის ჩემი დას შეცდა ნახევარი წლის წინ. იგი იყო ბუღალტერი.

მას დიდი დეფიციტი დატოვა, ციხით დაემუქრა, თუ არ წავიდოდა. მე მხოლოდ მომენტს ველოდებოდი…— აქვს თუ არა წვდომა მის კომპიუტერზე? — მკაცრად ვკითხე.— დიახ. ასევე აქვს საკეტების გასაღებები. ხშირად ფაილში ტოვებს, როცა ეს გოგონა აქ არის. სრულად კარგავს თავს.

— სვეტლანა, გვჭირდება ყველა კომპანიის დოკუმენტი და საბუთი მის სახელზე. შეძლებ?მან თავი დაუქნია. მის თვალებში ისეთი მიზანდასახულობა გამოჩნდა, რამაც მეც მომცა ძალა.

ვიქტორზე ადრე სახლში დავბრუნდი. ვამიწე სადღესასწაულო მაგიდა, სანთლები მოვათავსე. მაგიდაზე დავდე დოკუმენტების ასლები. გამოჩნდა, რომ ჩემი ქმრის კომპანია ყვავის. არანაირი ვალი, არც საკრებულო.

მხოლოდ იმ გოგოს გადაეცემა ხელფასები რეგულარულად, ავტოსალონებისა და სამკაულების მაღაზიებიდან.ვიქტორი გამოჩნდა ცხრა საათზე, მხიარული, კრიზანთემის თაიგულით.— ძვირფასო, სახლში ვარ! ბოდიში დაგვიანებისთვის, პარტნიორები…

მან შემოვიდა სამზარეულოში, თაიგული გადააგდო და გაყინულმა შეხედა. მე ფანჯრისთან ვიჯექი, შუქი გამორთული იყო, მხოლოდ ქუჩის სუსხი მსუბუქად ანათებდა.

— მარინა, რა ხდება ბნელში? სად არის ვახშამი? დღეს ხომ დღესასწაულია.— დღესასწაული შენთვის კარადაში დასრულდა, ვიქტორ — ვთქვი, არც კი მომიხედავს.მან გაჩერდა. ვიგრძენი მძიმე ტკივილი.

— რა კარადა? რაზე ამბობ? ზედმეტად დაიღალე სამზარეულოში?შუქი ჩავრთე. მის წინ დავსვი დიქტაფონი. სვეტლანამ არა მხოლოდ დოკუმენტები მომცა, არამედ ოფისში საუბრიც ჩაიწერა — იქ არ იკავებდნენ სიტყვებს.

ვიქტორი ცოტა ხანს უსმენდა. ცდილობდა დიქტაფონი აეღო, მაგრამ ხელი ვუწიე. — არ არის საჭირო. ასლები უკვე ადვოკატთანაა. ასევე შენს პარტნიორთანაც. დარწმუნებული ვარ, დაინტერესდება,

სად წავიდა ბიზნესის ფული, რომელიც სამუშაოს საბაბით შენი საყვარელი გოგონასთვის დაიხარჯა.ის თეთრი გახდა. დილით სკამზე ჩამოჯდა.— მარინა, დამისმინე… მხოლოდ სიტყვები. კაცები ზოგჯერ მეტს საუბრობენ.

უბრალოდ მინდოდა ცოტა გართობა, ბინა… მხოლოდ ჩვენი უსაფრთხოებისთვის იყო!— საკმარისია, ვიქტორ. მე არა ვარ სულელი. მე არ მივალ შენს დასთან საერთო ოთახში.— შენს გარეშე არავინ ხარ! — იყვირა და წამოდგა.

— მე ყველაფერს მივიღე! სახლი ჩემი, მანქანა ჩემი! გაიგე?!ის ხელებს მაღლა აღმართა, მაგრამ მე არ გავხმაურებულვარ.— სცადე. და მაშინ, ამ საქმის გარდა, კიდევ ერთი საქმე იქნება ყალბი საკუთრების შესახებ. სვეტლანამ დაინახა, რომ შენ დაწერე ჩემი მაგივრად.

ვიქტორი ნელ-ნელა დაეცა ხელები. კანკალებდა.— რა გინდა? — ყვიროდა.— ახლა მიდიხარ. ერთი ჩემოდნით. ბინა ჩემი, მანქანა ჩემი. კომპანიის ნახევარი მე მივიღებ. ხვალ დილით ეს დოკუმენტები სამსახურებში იქნება. აირჩიე.

საათის შემდეგ კარი დაიხურა. მივედი ფანჯარასთან, ვხედავდი, როგორ მიდის ბნელში მანქანასთან, ხელში ჩემოდანი. საწყალი, წაგებული სილუეტი.

სამზარეულოში დავბრუნდი. კრიზანთემები გავყარე. ანკა ჯერ კიდევ მაგიდაზე იდო. ნაჭერი გავჭერი და ნელ-ნელა მივირთვი. გემრიელი იყო. არც მწარე, არც გაწბილება — უბრალოდ საჭმელი.

მეორე დღეს დავრეკე სვეტლანასთან.— სვეტა, ხვალ მუშაობ?— დავტოვე სამსახური, მარინა ვიქტორია. აღარ შემიძლია იქ ყოფნა.— მოდი ჩემთან. ვხსნი ჩემს სამუშაო სახელოსნოს. მჭირდება ვინმე, ვინც ფულს გაუმკლავდება და არ ეშინია სირთულეების.

სვეტლანა ჩუმად იცინოდა ტელეფონში.— მოვდივარ. აუცილებლად მოვდივარ. ტელეფონი დავდე და ჩემი მზერა სარკეში დავინახე. მშვიდი თვალები. არც ცრემლები. მხოლოდ ცხოვრება გრძელდება — ახლა გულწრფელად, სიმართლით, without ტყუილი, უცხო ქონება და შიში.