ჯულია გამაყინმა ჩანაწერი დერეფანში, მისი ხელით დაწერილი ფურცლის ბოლოს; მკრთალმა ლურჯმა მელანმა დატოვა თავის კვალის ნიშანი. მან დააკვირდა, როგორ დასრულდა ბოლო ხელმოწერით ქონების გამყოფი შეთანხმება: რომ მას აღარავითარი მოთხოვნა არ აქვს.
სოფლის სახლს მისაღებში ჯულია ჯდომოდა დისკომფორტული, დიზაინერული სკამის კიდეზე. ოქტომბრის წვიმის მონოტონური წკაპუნი კარში და ფანჯარასთან გარეთ მის თითოეულ მოძრაობას მიყვებოდა.— ღმერთს მადლობა, დასრულდა, — თქვა თამარა ილჯინიცნამ,
ორი თითით აიღო დოკუმენტები. მისმა სრულყოფილმა მანიკურიამ დაჩრდილა ნათურის შუქზე. — უკვე მეგონა, დაიწყებდი თავის მოთხოვნას. აქ პორტი გაასუფთავე, და ახლა…ჯულია ჩუმად იჯდა. მხოლოდ დენისს დააკვირდა — თავის ქმარს,
ვისთან ერთადაც ნახევარი წელი ბავშვთა ოთახის გრაფიკის არჩევაში იყვნენ, ახლა კი თითქოს სრულიად უცხო იყო მოვლენებში, ჩაფლული ტელეფონში.— დენის, — ჩურჩულით ამოთქვა ჯულიამ. — არც კი მუყურებ? ხუთი წელი ერთად ვიყავით.
დენისი აწევა-ჩაწევის გარეშე შეხედა, მის თვალებში არ იყო სირცხვილის ან სინანულის ნიშანი, მხოლოდ დაღლილობა გრძელ, უხერხელ საუბრისგან.— ჯულია, ნუ დრამატიზირებ. დედაჩემს მართალი აქვს. ჩვენ სხვადასხვა სამყაროდან ვრბოდით. მე განვითარებაზე ვცდილობდი,
მამაჩემთან ბიზნესს ვაშენებდი, შენ კი… შენ იგივე წინამძღოლი გოგო ხარ. შენი სამზარეულო, სუპერმარკეტის აქციებზე საუბრები, შენს ფლოკიან სვიტერებს… ჯერ კიდევ არ გცოდნია, როგორ გამოიყენო ფინი სარჩოებზე. პარტნიორებთან მირჩევნია სირცხვილი.
— სირცხვილი? — მწარე ღიმილი გაჰკრა ჯულიას სახეზე. — და როცა სამი წლის წინ, სერიოზული დაავადების დროს, ღამღამობით შენს საწოლთან ვიჯექი, შენმა მშობლებმა კი მალდივებზე ისვენებდნენ… მაშინ არ იყო სირცხვილი?— ოჰ, ნუ იქცევი ტერეზა დედასავით!
— უპასუხა ბორის ედუარდოვიჩმა, ყოფილი მამამთილმა, ძლივს დაეყრდნო მასიური დუბის მაგიდას. ოქროს საათი შეამოწმა. — ჩვენ გჭამდით, გაგვამზადებდით ნორმალურ ტანსაცმელში. ხედავდი, როგორ ცხოვრობენ ადამიანები. ახლა დაალაგე! მანქანა კარებთან გელოდება.
ჯულია ნელ-ნელა წამოდგა, და მიუხედავად იმისა, რომ არც ცრემლი გამოსვლია, არც ფრიალი, მხოლოდ უსამართლობის მტკივნეული გრძნობა დარჩა. აიღო თავისი ძველი სპორტული ჩანთა, რომლითაც ხუთი წლის წინ სახლში შემოვიდა.— დაბრუნდი საერთო ბინაში!
— მხიარულად იყვირა თამარა ილჯინიცნამ, ზემოდან მიათრიალა დოკუმენტები. — იქ შენი ადგილია, მსგავსი ღარიბების გვერდით. იპოვე მსგავსი პარტნიორი, შესაძლოა შეყვარებული ქმარი.ჯულია ჩუმად წავიდა კარისკენ. მძიმე შესასვლელი კარი ჩაიხურა, წარსულის ცხოვრება გაუჭრა.
ორი საათის შემდეგ ჯულია დედასთან, ოლღა სერგეევნასთან ერთად, ჯუჯა, ექვსი კვადრატული მეტრი სამზარეულოში იჯდა. ძველი საათის მონოტონური წკაპუნი და ელეგანტური ჩაიდნის წკარუნი ავსებდა სივრცეს. ოლღა სერგეევნა, თვალების გარშემო ღრმა ნაოჭებით და ქსოვის ფაბრიკის ხელებით,
ხმა არ ამოუღია და ჯულიას წინ დადო ცხელი ჩაი.— გამორიცხეს, ხო? — ჩურჩულით თქვა დედამ. — ვიცოდი, რომ აქამდე მისულიყო. ძალიან ბევრს უშვებდნენ თავიანთ სიამაყეზე.— დედა, ვენდობოდი მათ, — ბოლოს მოუღერა ჯულიამ. — ყველაფერი მათთვის გავაკეთე. და ისინი ასე მექცევიან, როგორც ძაღლს.
ერთი თეთრი თანხაც არ მომცეს, გაგზავნეს.ოლღა სერგეევნა გრძელხანს უყურებდა შეხორცებულ ფანჯრის ფანჯრის დაფას, შემდეგ ამოისუნთქა, ხელები წინდაში წაშალა და გავიდა. ცოტა ხნის შემდეგ დაბრუნდა პატარა მეტალის ყუთით, ძველი ბისკვიტის ყუთიდან.
— დავპირდი შენს მამას, რომ მოვუსმენდი, სანამ ოცდაათი არ შეუსრულდებოდა ან სანამ ცხოვრება არ აიძულებდა ახალი დასაწყისი.ჯულია გაუკვირდა ყუთის დანახვაზე.— შენი მამა? შენ თქვი, მარტივი ინჟინერი იყო და ერთი წლის ასაკში გარდაიცვალა.
— მართლაც გარდაიცვალა, — გახსნა ოლღა ყუთი. — მაგრამ არ იყო მარტივი ინჟინერი. ანდრეი, შენი მამა, უნიკალურ მონაცემთა გადაცემის ალგორითმებს ქმნიდა. გენიოსი იყო, მაგრამ საზოგადოებრივ ურთიერთობაში სრულიად უცოდინარი. მისი გამოგონებები მყიდველებმა სცადეს რამდენიმე ფერზე,
ემუქრებოდნენ. სანამ წავიდოდა, შექმნა ფონდიც. დამალა მთელი ქონება, რომ ჩვენ არ გაგვეწირა. უნდოდა, ნორმალურ ადამიანად აღმოვჩენილიყავით, ვინც მუშაობის მნიშვნელობას იცის. არა ოქროს ბავშვობის მსგავსი ყოფილი ქმრის მსგავსად.
შემდეგი დღე ჯულია ქალაქის ცენტრში ოფისში იჯდა. ვალერი სტანისლავოვიჩი, თეთრკანიანი ადვოკატი, სერიოზული, ნაცრისფერი კოსტუმით, დოკუმენტებს სწავლობდა.— თქვენი დედა ბრძნულად მოიქცა, — თქვა ადვოკატმა, სათვალე ჩამოხსნა. — შენი მამა ტექნოლოგიას პატენტავდა,
რომელიც გარეშეა, დღეს ქვეყნის მრავალი სამრეწველო სერვერი ვერ იმუშავებდა. საავტორო ფულის გადარიცხვა დახურული ანგარიშზე ხდება. ყველაზე საინტერესო კი ისაა, რომ შენი მამა უფლებების ნაწილს განვითარების კომპანიაში განათავსა. ესაა „ვექტორი-IT“.
ჯულია მორჩილად სუნთქავდა. „ვექტორი-IT“ იყო მისი ყოფილი ქმრის ოჯახისა. ბორის ედუარდოვიჩის სიამაყე, სადაც დენისი დღე-ღამეს მუშაობდა.— მამაჩემის ფონდის რამდენი წილი აქვს? — ჰკითხა ჯულიამ, მშვიდად დარჩენას ცდილობდა.
— ოცდათხუთმეტი პროცენტი. ახლა შენი ხელში იქნება კონტროლირებადი პაკეტი, თუ ლევ მარკოვიჩს გამოისყიდით — თქვა ადვოკატმა. — ორმოცდათორმეტი პროცენტი.შემდეგი დღე ჯულია შეუმჩნევლად შევიდა „ვექტორი-IT“-ს საკონფერენციო დარბაზში. კომპანიის მთელი მმართველობა ერთად იყო.
ბორის ედუარდოვიჩი მმართველი მაგიდასთან იჯდა, დენისი ლეპტოპზე მუშაობდა, თამარა ილჯინიცნა ჟურნალს უკითხავდა.— კარგია, კოლეგებო, — დაიწყო ბორისმა. — ბიუჯეტის შესახებ ვთვლით…მასიური შუშის კარი ნელ-ნელა გაიხსნა. ლევ მარკოვიჩის ნაცვლად ჯულია შევიდა,
წესრიგში ჩაცმული, სამოსი კოსტუმში, გრძელი თმით უკან დახვეული, სახე მშვიდი, ხელები მაგიდაზე.დენისი შოკში დარჩა.— ჯულია? — დაიბნა. — როგორ… როგორ მოხვდი აქ?თამარა ილჯინიცნა გაწითლდა, ახედა. — უსაფრთხოება! გამოგყევით!
ჯულია ჩუმად დაიწყო, მაგრამ თითოეული სიტყვა ნაჯახივით მკვეთრი იყო:— გაუქმეთ უსაფრთხოების სიგნალი. მე ჩემი მამის ნდობითი ფონდის მემკვიდრე ვარ, და კონტროლირებადი პაკეტი ორმოცდათორმეტი პროცენტით მაქვს. კომპანია ახლა ჩემს ხელშია.
სავარაუდო დაძაბულობა მკვრივი,粘ნარისავით იყო. ყოფილი მამამთილი წითლად გადაიკრა, მზერა შიშით სავსე. დენისის სახეზე იმედგაცრუება გამოჩნდა. თამარა ილჯინიცნა ნერვულად ეხებოდა ბეჭედს.— კომპანია იფუნქციონირებს, ხალხი შეინარჩუნებს სამუშაო ადგილებს.
მაგრამ სამეთვალყურეო საბჭო მთლიანად განახლდება, — თქვა ჯულიამ. — ბორის ედუარდოვიჩი, თქვენ გახდებით კონსულტანტი, ხელფასის შემცირებით. აღარ მიიღებთ ფინანსურ გადაწყვეტილებებს. თამარა ილჯინიცნა, თქვენ არ გჭირდებათ PR დირექტორი.
— და შენ, დენის? — ჰკითხა, მზერა მასზე შეაჩერა. — ხვალ ინდუსტრიულ ზონაში წახვალ. შენ გაუძღვები საწყობს. შესაძლოა ისწავლო, რა არის ნამდვილი ცხოვრება.კარისკენ წავიდა, შემდეგ შემობრუნდა:— და დიახ, თამარა ილჯინიცნა, მე არ დავბრუნდი საერთო ბინაში.
ვიყიდე ოფისის შენობა, სადაც ახლა ვჯდები. ასე რომ, ახლა ყველას ჩემი…
