რუსლანი საავადმყოფოს ოთახში იდგა, ხელები ძვირადღირებულ იტალიურ ფეხსაცმლებში ჩაწყობილი, და თავხედურად ათვალიერებდა ჩამოშლილ კედლებს. აქ ყველაფერი ისე მოჩვენებით იყო, არასწორი – ისე, როგორც თავად თავს გრძნობდა ამ ადგილას.
— ყველაფერი მზად მაქვს, — მისი ხმა ცივი, საქმიანი, მისალმებისა და კითხვების გარეშე იყო. ასე ესაუბრებოდა მას მთავარ მშენებლებს, რომლებმაც ვადები გაუცვიათ. — აქ არის ბავშვის უარყოფის ცნობა და განქორწინების სარჩელი. ხელი მოაწერე ახლავე, მიიღებ კომპენსაციას.
საკმარისია, რომ ოთახი დაიქირაო. თუ არა, წახვალ ხელცარიელი, როგორც მოხვედი.დაშა მას უცქერდა. სამი წელი გვერდით გაჰყავდა თითქმის ყელში ამოსული სუნთქვის გარეშე. რუსლანი, ავტო-ბიზნესის ძლევამოსილი მფლობელი, კაცი, რომელმაც ჩვეულებრივი ცხოვრება მიანიჭა დიდ ქალაქში,
ახლა უცხო იყო მისთვის. ადრე მან დაუშვებლად ჩააცვა იაფი სამოსი, ოჯახთან კონტაქტი შეუზღუდა, და დახვეწილი, წყნარი პეპლის მსგავსად ჩამოაყალიბა საზოგადოებრივი ღონისძიებებისთვის.— რუსლან… მაგრამ ეს ჩვენი შვილია… ტიმური, — ფშვინავდა ის.
მისი ტუჩები კანკალებდნენ, ყელი გაშრობილი. — ექიმებმა თქვეს, რომ რაღაც განსაკუთრებული აქვს, მაგრამ სერიოზული არაფერია. დღეს იმდენი მეთოდია. ჩვენ გვაქვს საკმარისი საშუალება, რომ ის ძლიერი გავხადოთ…— „ჩვენ?“ — რუსლანის სახე დაემანჭა, თითქოს ლიმონს წაეხვეწა.
— არცერთი „ჩვენ“ არაა, დაშა. მე მაქვს რეპუტაცია. ჯანსაღი ბიზნესი, ჯანსაღი ოჯახი. მჭირდება მემკვიდრე, არ მჭირდება… — მან მკლავებით ნიუანსით მოაკაკუნა დერეფნისკენ — არ დავიღლები ჩემი პარტნიორების წინ სუსტობით, როცა უკან დაბრკოლებულია ბავშვი.
ის მიუახლოვდა, საწოლისკენ დაემხო. ძვირადღირებული სუნამო ასდიოდა თამბაქოს და ცივ კანს. ადრე ეს ახურებდა, ახლა კი მისთვის უსიამოვნო გახდა.— შეიყვანე შენი ნაკლი და წადი! — გაწბილებით გამოსცრა ის. — ორი დღეა. ბინა გადახდილია ორშაბათამდე.
მერე საკეტებს შევცვლი. მანქანის გასაღებებს მიაწვდები მძღოლს. ფეხით სიარული ჯობია.ის უეცრად გაეცალა და კარი ხმაურით ჩაიკეტა უკან.დაშა მარტო დარჩა. მხოლოდ წყალგამოცემის წვეთები და ფანჯრის სუმი აყოლებდნენ მას.— რა ნაგავია… — გაბზარული ხმა გაისმა.
დაშა შეშინდა. ფარდის უკან გამოჩნდა ლარისა, მჭიდროდ შუბლი 40–50 წლის ქალი, ბაზრიდან.— ბავშვი არაფერს განიცდის, — თქვა ლარისამ მოგვიანებით. — განსაკუთრებული? და რა? ღმერთი მხოლოდ იმდენს მოგვცდის, რამდენსაც შეგვიძლია ავიტანოთ.
ის წავიდა ბავშვთა განყოფილებაში. ტიმური მშვიდად სძინავდა, მუქი ბეწვი თავს უფარავდა. მოულოდნელად მისი სახეზე გაჩნდა ნათელი ღიმილი. სუფთა, უდანაშაულო, შეუვალი.„ნაკლი?“ დაფიქრდა დასამა. არა. ის შეცდომა არ იყო. ის საჩუქარი იყო.
ოთახში დაბრუნებულმა გაწითლებული ნომერი აკრიბა თავის მამისას.— პაპა… მე ვარ.— ვიცი, — ღრიალა ის. — რა მოხდა?— მე შვილი მყავს. ტიმური. და რუსლანმა ჩვენ გაგვაძევა.მოკლე პაუზა.— გაიწმინდე ცრემლები, დალი. სახლში ხარ. შენს ოთახში ხარ. როდის ხარ გაწერილი?
— ორსაათში, ათზე.— მოვალთ.გამწერის დღეს რუსლანი შავ ჯიპით საავადმყოფოს წინ იდგა.— ჰო? — ხელი გაიშვირა. — გასაღები. უარყოფის ცნობა.— არ იქნება, — თქვა დასამამ მტკიცედ. — aliment-ის შესახებ სასამართლოში ვიბრძოლებ. განქორწინებასაც იქ მიიღებ.
— ჩაიხრჩები! — ყვიროდა ის.— ცოტა ჩუმად! — ახალი ხმა გაისმა.ბრწყინვალე ჯიპი მათ წინ გაჩერდა. მისი ძმა, საშა, გამოვიდა, გორასავით მაღალი. უკან კი მამა, პიოტრ ნიკოლაევიჩი, მშვიდი და მტკიცე.მამა ბავშვს ნაზად აიყვანა ხელში.
— ასეა, კეთილი იყოს შენს მოახლოება, ტიმურ პეტროვიჩ. სისხლი მაშინვე ჩანს.რუსლანი უკან მოისწრო, კონტროლი დაბრუნების მიზნით.— ეს ჩემი ცოლია —— ადრე იყო შენი, — მშვიდად თქვა საშამ. — ახლა ის ჩვენს დაცვაშია.
დაშამ გასაღებები პუდრაში ჩააგდო რუსლანის ფეხებთან.— ეს შენს ღირებულებაა, — თქვა მამამ. — ლითონი. ჩვენ გვყავს ოჯახი.ხუთი წელი გავიდა.სოფლად ლესოგორსკში მშვიდად ცხოვრობდნენ. დასა მუშაობდა ბავშვთა ცენტრში. ტიმური ნელა ვითარდებოდა, მაგრამ მისი ღიმილი ყველას გულს ათბობდა, ვინც ხედავდა.
შემოდგომის ერთ დღეს ისინი რუსლანს პარკში შეხვდნენ. აცრემლებული, დამძიმებული, აღარ ჰქონდა იმ კაცის ჰაერი, რაც ოდესღაც იყო.— იქნებ… შეგვიძლია ვისაუბროთ? მე მისი მამა ვარ. ახლა მარტო…ტიმური მას კარამელის კონფეტს გაუწოდა.
— აი, ბიძია. ნუ დარდობ.რუსლანის ხელები კანკალებდა.— წაიღე, — მშვიდად უთხრა დასამამ. — და წადი. ტიმურს მამა ყავს. ჩემი. შენ მაშინ გააკეთე შენი არჩევანი, იმ პუდრაში, გასაღებებთან ერთად.
ისინი მზიან ალეას გასწვრივ წავიდნენ. რუსლანი უკან დარჩა, იაფი საკონდიტრო ხელში, თითქოს ყველაზე ძვირფასი ყოფილიყო – და მიხვდა, რომ ეს მატარებელი სამუდამოდ წავიდა.
