— წადი, წარუმატებელო! — თამარა ილინიჩნას ყვირილი უჩვეულო ხმამაღალ ხმაში გასწვდა მდუმარე ბინას, როგორც დანა. — და ბავშვს წაიყვანე! მართლა გეგონა, ვერ გავიგებდი? რომ შენს გარიყულს წესიერ ოჯახში ჩაგსვამდი?იანა კარს ამკვროდა, ხელები გაყინული ჰქონდა.
ტიომკა, სულ რაღაც სამი წლის, სახე მის მკერდს წაედო. არ ტიროდა, უბრალოდ ყლაპავდა, სხეული შიშისგან მობზარულიყო.თამარას უკან სტასი დგებოდა დერეფანში, ტელეფონის ეკრანს უყურებდა ისე, თითქოს ყველაფერი მისთვის საერთოდ არ ხდებოდეს. სამი წელი ქორწინება,
იანა მწარედ ფიქრობდა, სამი წელი, რომლის განმავლობაში ის მხიარული სტუდენტიდან დაღლილ ქალად გადაიქცა, რომელიც მას და მის დედას ემსახურებოდა.— სტას? — ჩუმად თქვა მან. — გჯერა ამ სისულელეს? ეს ტიომკაა. შენი შვილია. შეხედე მას.
სტასმა თვალები ამხედრა, ცარიელი, გამოუთქმელი გამომეტყველებით. სიბრაზე არა, მხოლოდ სიძულვილი და სურვილი, რომ ხმაურის დასრულება დაეწყო.— დედა არ იტყუება, იან. ლუბკა მესამედან ყველაფერს ხედავდა. წადი. ნერვები არ დაიკარგო.
— ლუბკა? — უნდობლად ჩუმად თქვა იანამ. — სმენის მოყვარული, რომელმაც გუშინ ჩემგან ასი რუბლი იჯარით აიღო?თამარა ილინიჩნამ მოულოდნელად ხელით წაიწია გვერდზე. კარი ფრიალით დაიხურა, საკეტი ჩაკეტა. იანა მარტო დარჩა სიბნელეში, სადაც ძველი სიგარეტის სუნი ტრიალებდა.
ნელ-ნელა დაიწყო თავისი ცოტაოდენი ნივთების ჩადება დაშლილ ჩემოდანში, ხელები ქანცგამოცლილი კანკალებდა, ტიომკას წინდას ხშირად ავარდნიდა.— დედა… წავიდეთ ბებია ლიუდასთან? — ჩუმად თქვა პატარამ.
— არა, პატარავ. ბებია ლიუდა აღარ არის. ჩვენ… წავედით ოკსანა ბიცოლასთან.გარეთ ნოემბრის ყინვაგამძლე წვიმა ქუჩებზე გადმოდიოდა. იანა ჭრილობიანი ჩემოდნით გაწვდა ავტობუსის გაჩერებაზე. ჩანთაში: ტელეფონი გაყინული ეკრანით, პასპორტი და ერთნახევარი ათასი რუბლი,
საკმარისი მხოლოდ საერთო საცხოვრებლის პატარა ოთახისთვის.სამოც შემდეგ ოკსანამ კარი გააღო. ავოკადოს პიჟამაში, თვალქვეშ მუქი წრეებით და თვალის პედებით. უკან გადადგა ნაბიჯი, როცა დაინახა მისი სველი მეგობარი და ფერმკრთალი ბავშვი.
— შემოდი. ელექტროწურვი მზად არის.ერთი საათის შემდეგ ტიომკა სავარძელზე ეძინა, თბილი პლედით გადაფარებული. იანა სამზარეულოში იჯდა, ჭიქას ორივე ხელით ეჭირა, თვალებით ვაკუუმში იყურებოდა. კბილები აღარ კლაკუნებდა, მაგრამ უცნაური კანკალი დარჩა.
— მაშ, ლუბკამ შენს კაცს ხედა? — ჰკითხა ოკსანამ, ქაშმირის პურზე ზეთს წასმევდა. — და სტასმა დაუჯერე?— მას არაფრის თქმა არ სურდა. მხოლოდ საბაბი სჭირდებოდა. თამარა ილინიჩნა უკვე გაღიზიანებული იყო: „რატომ გჭირდება ეს უსათემო? ნახე, ლენკა კორნეევის მამა დეპუტატია,
და რას ფლობს იანა?“ დედა მკვდარია, მამა გაუჩინარებულია.ოკსანა მოულოდნელად გაჩერდა, დანით ხელში:— იანა, გახსოვს მამა რომ გაგგზავნა ფოსტით პაკეტი?იანა ქერქით შეიკრთო. კონვერტი, დიდი, წითელი ფისის ბეჭდით დახურული, მამის მემკვიდრეობა.
„გაიხსენე მხოლოდ უკიდურეს შემთხვევაში“, უთხრა მან.— ახლა უკიდურესია, იან? — ჩუმად ჰკითხა ოკსანამ. — თუ დაველოდოთ, სანამ კოლექციონერები მოვლენ?იანამ თავი დაუქნია. კონვერტი გაწყვიტა: ვერცხლის კოშკის ფორმის გასაღების ჯაჭვი და დოკუმენტების ფოლდერი.
საცხოვრებელი კომპლექსი სახელად „Имперიული“ (Imperial), ქალაქის ცენტრში, მდიდრული, ყველაფერი გადახდილი.— ვუ… — ოკსანა სუნთქვას შეეკრა. — ეს მარტივი მემკვიდრეობა არაა, იან. ეს… სასახლე-स्तანდარტია.
ამ ღამეს იანამ იმპერიული კომპლექსის თორმეტე სართული ფეხით აიარა. სიჩუმე, სურნელი ძვირადღირებული რემონტის, პანორამული ფანჯრები, მდიდრული ხის იატაკი, სამზარეულოს ტექნიკა, რომელიც ოკსანას გაოცებას იწვევდა. ის სოკოს ზურგს ეხებოდა და გრძნობდა:
მამამ წინასწარ იზრუნა. უსაფრთხოების ქსელი აეწყო, რათა მჭირდავი კაცისგან დაცული ყოფილიყო.ტელეფონი დაირეკა. შეტყობინება სტასისგან: „დედა ამბობს, ვერცხლის კოვზი მოიპარე. სარჩელი.“იანამ იცინა, ჯერ ჩუმად, შემდეგ ხმამაღლა. 40 მილიონ რუბლს ფასობდა, და ის კოვზზე იდარდებდა.
— ჰელოუ, კსუშა? — ნომერი აკრიფა. — ჩვენ კამპანია დავიწყეთ. მჭირდება კავშირები ტიპთან, რომელიც წაშლილ ჩატებს აღადგენს. და ლუბკას მისამართი.ერთი კვირის შემდეგ ყველაფერი მოაგროვეს: ლუბკამ უცებ გადაიხადა კომუნალური გადასახადები, სტასის პირველი ცოლი,
ალინა, გამოჩნდა. მან სიმართლე ნახა თამარა ილინიჩნაზე: მოწამლული საკვები, შიში, იძულებითი გაყიდვები.საღამოს იანამ სოციალურ ქსელში დადო ფოტო სილქის ბადემბულაში, ჯემის ჭიქა ხელში, ქალაქის ღამის განათება. გეოლოკაცია: Имперიული (Imperial).
კარის ზარი. ვიდეოდამლაგებელი: სტას. ბუკეტი მორყეული ქერემონტი, მანდარინები. ის სასახლეში გაწამებული ძაღლისავით გამოიყურებოდა.— იან… ეს მართლა შენიაო?— გინდა ქვითარი გიჩვენო?მან ყლაპა. „არა… გჯერათ.“
მაგრამ თამაში დასრულდა. იანამ ისწავლა, როგორ დაეცვა თავი. თამარა ილინიჩნა ჩუმი გახდა, სტასი გაქრა მისი ცხოვრებიდან. ბინა, შვილი, თავისუფლება — ბოლოს სახლში იყვნენ.ერთ თვეში იანა ტიომკას სიცილით ხედავდა ეზოში, ალინას გოგო მის გვერდით.
ორი ქალი, რომლებიც ტკივილითა და ტრიუმფით იყვნენ დაკავშირებული, ახალ ცხოვრებას აშენებდნენ. იანა თავის ყავას სვამდა. ნამდვილი, სურნელოვანი.— დედა, მე სახლში ვარ! — დაიღრიალა ტიომკამ და შიგ შევარდა, ფერმკრთალი ყინვაში.
— სახლში, ჩემო შვილი, — मुसკოდა იანამ. ახლა ჩვენ ნამდვილად სახლში ვართ.
