ტროი იმდენად დიდი ხნის განმავლობაში ვიცოდი, რომ ჩემს ყველაზე ადრეულ მოგონებებშიც კი ისე ჩნდება, თითქოს ყოველთვის იქ იყო. ის ჩემი ცხოვრების ბუნებრივი ნაწილი იყო
— ისე, როგორც ზაფხულში ჭრიჭინების ხმა ან ძველი ჭიშკრის ჭრიალი ჩვენს ორ ეზოს შორის.ჩვენი ოჯახები გვერდიგვერდ ცხოვრობდნენ. ბავშვობა ერთმანეთში შეუმჩნევლად გადაიზარდა:
საერთო თამაშები ეზოში, დაკაწრული მუხლები, ჩურჩულით გაზიარებული საიდუმლოებები, საღამოები, როცა შინ დაბრუნებაზე უარს ვამბობდით, მიუხედავად იმისა, რომ ბნელდებოდა.
ზაფხულები უსასრულოდ გვეჩვენებოდა. სამყარო უსაფრთხო იყო. ვისწავლეთ გვჯეროდა, რომ რაც ყოველთვის არსებობდა, მუდამ იარსებებდა.
შემდეგ მოვიდა სკოლის ცეკვები. საუბრები მომავალზე. და მერე ზრდასრულობა ისე ჩუმად დაგვეპარა, რომ ვერასდროს დავასახელებდით ზუსტ მომენტს, როცა სიმსუბუქე პასუხისმგებლობად გადაიქცა.
მხოლოდ წლების შემდეგ გავაცნობიერე, როგორ გვასწავლა იმ ადრეულმა პერიოდმა მუდმივობის რწმენა — და რამდენად დამაჯერებელია ხოლმე ეს ილუზია.
ოცი წლისები ვიყავით, როცა დავქორწინდით. ეს ადრე არ გვეჩვენებოდა. სწორად გვეჩვენებოდა. ფული თითქმის არ გვქონდა და გეგმებიც ბუნდოვანი იყო,
მაგრამ შიში არ გვიგრძვნია. სიყვარული გაბედულებს გვხდიდა. გვჯეროდა, რომ ცხოვრება თავად მოერგებოდა ჩვენს ნაბიჯებს.
შემდეგ ბავშვები გაჩნდნენ. ჯერ ჩვენი ქალიშვილი, ორი წლის შემდეგ — ვაჟი. მოკრძალებული სახლი გარეუბანში. წელიწადში ერთხელ მანქანით მოგზაურობა.
უკანა სავარძლიდან მუდმივი კითხვა: როდის მივალთ? ჩვენი ცხოვრება ჩვეულებრივი იყო — დამამშვიდებლად, საიმედოდ ჩვეულებრივი.
იმდენად ჩვეულებრივი, რომ ვერ შევამჩნიე, როდის დაიწყო სიმართლის ნელა გაქრობა.
ქორწინებიდან ოცდათხუთმეტი წლის შემდეგ შევნიშნე, რომ საერთო ანგარიშიდან ფული აკლდა.
ჩვენმა ვაჟმა ცოტა ხნის წინ დაგვიბრუნა იმ სესხის ნაწილი, რომელიც წლების წინ მივეცით. შევედი ანგარიშში, რომ თანხა დანაზოგში გადამეტანა
— ზუსტად ისე, როგორც ყოველთვის ვაკეთებდი. და სწორედ მაშინ გავჩერდი.ჩარიცხვა ადგილზე იყო. მაგრამ საერთო თანხა რამდენიმე ათასით ნაკლები აღმოჩნდა, ვიდრე უნდა ყოფილიყო.
გვერდი განვაახლე. კიდევ ერთხელ გადავამოწმე. მერე ისევ.ბოლო თვეებში რამდენიმე გადარიცხვა იყო გაკეთებული. არცერთი მცირე. რეგულარული, მნიშვნელოვანი თანხები.
იმ საღამოს ლეპტოპი ტროისკენ მივატრიალე, როცა ის ახალი ამბებს უყურებდა.— ფული გადაიტანე მიმდინარე ანგარიშიდან? — ვკითხე.
ეკრანს თვალს არ აშორებდა.— რამდენიმე ანგარიში გადავიხადე.— რამდენი?— რამდენიმე ათასი. გათანაბრდება.
— სად წავიდა? — ეკრანი მისკენ მივწიე. — ეს უმნიშვნელო არაა.ამოიოხრა, შუბლი მოისრისა.— სახლის საქმეები. კომუნალური გადასახადები. ხანდახან ვამოძრავებ თანხებს. დაბრუნდება.
მის ტონში მივხვდი, რომ უფრო ძლიერად დაჭერა მხოლოდ კედელს აღმართავდა ჩვენს შორის. ამიტომ დავიცადე.
ერთი კვირის შემდეგ პულტს ელემენტები დაეცალა. ტროის სამუშაო მაგიდასთან მივედი ახლების მოსაძებნად.
იქ ვიპოვე ქვითრები.სასტუმროს ანგარიშების მოწესრიგებული დასტა, ძველი კონვერტების ქვეშ დამალული.თავიდან ვცდილობდი თავი დამემშვიდებინა. ტროი ხანდახან მოგზაურობდა. მაგრამ მერე ადგილი დავინახე.
მასაჩუსეტსი.ყველა ქვითარი ერთი და იმავე სასტუმროდან იყო. ერთი და იგივე ნომერი. თვეების განმავლობაში.
საწოლის კიდეზე დავჯექი და იქვე დავრჩი, სანამ ხელები არ დამიბუჟდა.თერთმეტი ქვითარი იყო.თერთმეტი მოგზაურობა, რომლის შესახებაც არასდროს უთქვამს.
სასტუმროში დავრეკე. ხმა მშვიდი მქონდა, თუმცა ხელები მიკანკალებდა.— ბატონ ტროისთან დაკავშირებით ვრეკავ, — ვთქვი. — მის ჩვეულებრივ ნომერს ვჯავშნი.
რესეფციონერს წამიც არ დაუყოვნებია.— რა თქმა უნდა. ჩვენი ხშირი სტუმარია. ის ნომერი თითქმის მისია. როდის ველოდოთ?
ყურმილი დავდე და სუნთქვა მიჭირდა.მეორე საღამოს, როცა ტროი სახლში დაბრუნდა, სამზარეულოს მაგიდასთან ვიჯექი. ქვითრები ჩემს წინ იყო გაშლილი.
კართან გაჩერდა.— ეს რა არის? — ვკითხე.ქაღალდებს დახედა, მერე თვალი აარიდა.— ის არ არის, რაც გგონია.— მაშინ მითხარი, რა არის.
დაიძაბა.— ამას არ გავაკეთებ. ზედმეტად აფასებ.— ფული აკლია. თვეებია იმ სასტუმროში ცხოვრობ. იტყუები, — ჩუმად ვთქვი. — რაზე?
— უნდა მენდო.— გენდობოდი, — ვუპასუხე. — მაგრამ ნდობა სიჩუმეში ვერ ცოცხლობს.იმ ღამით სტუმრების ოთახში დავიძინე. დილით ისევ ვკითხე. კვლავ დუმილი.
— ტყუილში ვერ ვიცხოვრებ, — ვუთხარი. — ვერ ვითამაშებ, თითქოს ვერაფერს ვხედავ.ერთხელ თავი დამიქნია.— ვიცოდი, რომ ამას იტყოდი.
ადვოკატს დავურეკე.წასვლა არ მინდოდა — მაგრამ პასუხების გარეშე დარჩენა ვეღარ შევძელი.ორი კვირის შემდეგ ერთმანეთის პირისპირ ვიჯექით ოფისში.
ტროი თითქმის არაფერს ამბობდა. არ ეწინააღმდეგებოდა. ხელს აწერდა იქ, სადაც მიუთითებდნენ.ოცდათექვსმეტი წელი სიჩუმეში დასრულდა.
შემდეგ ყველაზე მეტად არა ღალატი მტანჯავდა, არამედ სიცარიელე. სხვა ქალი არ გამოჩენილა. საიდუმლო ცხოვრება არ გამოვლენილა. ისტორია დაუმთავრებელი დარჩა.
ორი წლის შემდეგ ტროი მოულოდნელად გარდაიცვალა.დაკრძალვაზე არ ვიცოდი, სად იყო ჩემი ადგილი. ადამიანები მასზე კარგს ამბობდნენ. მე თავს ვუქნევდი — თითქოს საკუთარი წარსულის სტუმარი ვიყავი.
შემდეგ მისი მამა მომიახლოვდა.— შენ არც კი იცი, რა გააკეთა შენთვის, — მითხრა ჩუმად.ვუთხარი, რომ დრო არ იყო.
მაგრამ თავი გააქნია.— ფულზეც ვიცოდი. სასტუმროზეც. ეგონა, რომ გიცავდა.გულში მომიჭირა.— ამბობდა, თუ ოდესმე გაიგებდი სიმართლეს, მხოლოდ მერე — როცა ვეღარ გატკენდა.
— ყველა საიდუმლო სხვას არ ეხება, — დაამატა. — და ყველა ტყუილი სხვა ცხოვრების სურვილიდან არ მოდის.
რამდენიმე დღის შემდეგ კურიერმა კონვერტი მომიტანა.შიგნით წერილი იყო.ტროის ხელწერა.მე მოგატყუე. შეგნებულად.
ყველაფერი ახსნა. სასტუმროები გაქცევა არ ყოფილა — ეს მკურნალობა იყო. ეშინოდა, რომ თუ იცოდი, მასზე მზრუნველად შეხედავდი და არა როგორც თანასწორ პარტნიორს. რომ შემეცოდა.
ამიტომ გადაიხადა ნომრები. დამალა გადარიცხვები. ცუდად უპასუხა.და დუმდა.შენ არაფერი დაგიშავებია, — წერდა. შენი გადაწყვეტილება იმ სიმართლით მიიღე, რაც მაშინ გქონდა.
დიდხანს ვიჯექი წერილთან ერთად.მომატყუა — მაგრამ ახლა მივხვდი, რატომ.ფურცელი ფრთხილად გადავკეცე და კონვერტში დავაბრუნე.
და დავიგლოვე არა მხოლოდ კაცი, რომელიც დავკარგე, არამედ ის ცხოვრებაც, რომელიც შეიძლებოდა გვქონოდა, რომ საკმარისი ნდობა ჰქონოდა ჩემთვის კარი გაეღო.
