ვიკა ამ საღამოს უკვე დიდი ხანია ელოდებოდა. კვირები გადიოდა და ის თითქმის ვერ ფიქრობდა სხვა რამეზე. კონცერტი მისი საყვარელი მსახიობის — რომელიც ბავშვობიდან მოსწონდა — მასთვის მაგიური მომენტი იქნებოდა, ჩვეულებრივი სექტემბრის დღე კი განსაკუთრებულად ექცეოდა.
ბილეთები ვიკამ უკვე ერთი თვით ადრე იყიდა და მას შემდეგ, რაც ქალაქში აფიშებს გადაეყარა, მუდამ წარმოსახვით ხედავდა, როგორ იხილავდა მას სცენაზე. წარმოედგინა, როგორ დაიბრძანებდა, როგორ იღიმოდა და როგორ ისიამოვნებდა ყოველი წუთით, ყოველგვარი საზრუნავის დავიწყებით.
სამსახურში ვიკა ცდილობდა კონცენტრირებულიყო, მაგრამ მისი აზრები მუდმივად საღამოსკენ ბრუნდებოდა. ყველაფერი უკვე საგულდაგულოდ იყო მომზადებული: ახალი კაბა, ელეგანტური კაბლუკები და პატარა ჩანთა,
რომელიც სრულად შეესაბამებოდა სილუეტს. დილით მან თმა გადაიმუშავა და სარკესთან იდგა, გრძნობდა, როგორ ჩქარა უცებ სუნთქავდა მისი გული. ყველაფერი იდეალურად ჩანდა, თითქოს სამყარო თავად დაეხმარა მის პატარა ოცნებას.
მისი ქმარი, გენადი, მშვიდად ჩანდა, მაგრამ იმ დღეს განსაკუთრებით იყო დაკავებული თავის საქმებით. ვიკა დარწმუნებული იყო, რომ ის მასთან ერთად მივიდოდა. ისინი შეთანხმდნენ ამის შესახებ ბილეთების ყიდვიდანვე.
თუმცა, ცხოვრებას თავისი გეგმები ყოველთვის აქვს, თუნდაც ყველაფერი minuti–თამდე დაგეგმილი იყოს.正ამს, როცა ყველაფერი თითქოს მზად იყო, გენადის ტელეფონი მოულოდნელად დაირეკა.
ზარის შემდეგ ვიკამ იგრძნო, როგორ მყისიერად გაუჩინა ცრემლივით ტკბილი მოლოდინი ნერვიულობად. გენადი მოღონილი, თითქოს დამნაშავე ჩანდა, თითქოს მასზედ მძიმე ტვირთი ეკიდა.
— მხოლოდ ნუ მეტყვი, რომ ახლა სამსახურში გეჩქარება და ვერ შეძლებ ჩემთან მოსვლას… — თქვა ნაზად, ცდილობდა არ აესახა თავის ვნებათაღელვა.
— თავად ხომ გაიგე! — უპასუხა გენადიმ და ტელეფონს ასწია. — მატვეი ფიოდოროვიჩმა პირადად დამირეკა. ნაგებობაზე პრობლემა დაფიქსირდა. დაუყოვნებლივ უნდა წავიდე.
ვიკამ შენიშნა, როგორ დეტალურად აუხსნა გენადიმ სიტუაცია. მისი სიტყვები თითქმის ზედმეტად ზუსტები და საგულდაგულო ჩანდა, თითქოს შესწავლილი სცენარით ყოფილიყო. უცნაური შეგრძნება გაუჩნდა – ყველაფერი ზედმეტად იდეალურად ჟღერდა, რომ სავსებით ნამდვილი ყოფილიყო.
— პირველ რიგში, — თქვა მან ნერვულად იშვერილი წარბებით, — მე არ გამიგია, ვინ რეკავდა. ეს შეიძლებოდა მისი ახალგაზრდა ცოლი, ალლა ყოფილიყო. რატომაც არა? და არ ვიცი, რა თემაზე საუბრობდით.
— რას ამბობ, ვიკა?! — განრისხდა გენადი. — ალლა? რატომ უნდა მატყუებდი? ფუნდამენტში რიყავი მთელი პერიმეტრით! დაუყოვნებლივ უნდა გავარკვიო.
ვიკა შეშფოთებული იდგა. მისი აზრები ძალიან სწრაფად ხტოდნენ, რომ ერთ მთლიან აზრად აეწყოთ.
„ჩვეულებრივ ის მიდის ახსნა-განმარტების გარეშე… ახლა კი დეტალებია — რიყავი, ფუნდამენტი, პერიმეტრი. ზედმეტად დეტალური. საეჭვო…“ — ფიქრობდა ვიკა.
მას გენადი კარგად იცოდა: ინჟინერი, დისციპლინირებული, პასუხისმგებელი, ზოგჯერ ზედმეტად სიფრთხილით. მაგრამ უცნაური იყო მისთვის, რომ ის ერთდროულად ნდობის ღირსიც იყო და საეჭვოც.
— და მეორეც, — განაგრძო ვიკამ ცივ ტონით, — როდის იწყეს ადამიანებს დასაფუძნებელზე ზარი კვირა საღამოს? ეს ხომ ღია გულზე ოპერაცია არ არის.
— მე ვარ მთავარი ინჟინერი! მაქვს პასუხისმგებლობა! თუ ობიექტზე პრობლემა არსებობს, აუცილებლად უნდა ვიქნები! — სცადა გენადიმ თავი მოეცვა, მაგრამ ხმა ჩვეულებრივზე სუსტად ჟღერდა.
ვიკა რამდენიმე წამით დუმდა, აზრებს და ემოციებს აფასებდა. ის მიხვდა, რომ კამათი უაზროა. ნდობა ნაზი ძაფია, რომელიც მარტივად ირღვევა.— საკმარისია, — თქვა მკაცრად. — არ ინერვიულო. ყველაფერი გასაგებია.
მან მოატრიალა თავი და მარტო წავიდა. კონცერტის დარბაზისკენ მიმავალ გზაზე ვიკა ცდილობდა თავს დამშვიდებას. ყოველი ნაბიჯი მის გულში უცნაურად ისმოდა, თითქოს მისი პატარა სამყარო ცოტა გადაადგილებულიყო.
ის ხედავდა გამვლელებს, მსმენდა მანქანების ხმას, მაგრამ ყველაფერი უცხო, შორეული ჩანდა.მეხსიერებაში დაბრუნდნენ მომზადების მომენტები: როგორ აირჩია კაბა, როგორ წარმოსახავდა საკუთარ თავს აუდიტორიაში,
როგორ ელოდა შეხვედრას საყვარელ მსახიობთან. ახლა კი ყველაფერი თითქმის გაფუჭებულად ჩანდა. მისი გული შეკუმშული გრძნობდა იმედგაცრუებას.მაგრამ წუთებს მიღმა, მისში ახალი შეგრძნება იზრდებოდა: დამოუკიდებლობის შეგრძნება.
ის მიხვდა, რომ საღამო მხოლოდ მისი იყო. არცერთი ადამიანი არ უნდა წაეღო მისი სიხარული, არც კი მისი ქმარი, რამდენიც არ უნდა მნიშვნელოვანი იყოს მისი ზარი.
როცა ვიკა დარბაზში შევიდა, მისი სამყარო შეცვალა. სინათლე, მუსიკა, ატმოსფერო – ყველაფერი ცოცხალი და ნამდვილი იყო. ვიკა იგრძნო, როგორ ნელ-ნელა ქრება დაძაბულობა და მის ადგილს იკავებს აღფრთოვანება.
დარბაზი ხალხით ივსებოდა. ვიკა ნელა მიდიოდა, ისიამოვნებდა ყოველი ხმით: კაბების ფშვნილით, ჩურჩულით, ბავშვების სიცილით, რომლებიც პირველად იყვნენ ზრდასრულთა წარმოდგენაზე. მისი გული სწრაფად ფეთქავდა მოლოდინში.
მან აიღო ადგილი გასასვლელთან, ჩაიდო ჩანთა კალთაზე და თვალები დახუჭა, თავს საშუალებას აძლევდა სრულად ჩაეფლო დღესასწაულის შეგრძნებაში.
სცენა გაცოცხლდა. მსახიობი გამოვიდა და აუდიტორია აპლოდისმენტებით გაამხნევა. ვიკა მთლიანად მოექცა მომენტში. თითოეული ჟესტი, თითოეული ფრაზა, თითოეული ღიმილი მას მორთულად მიიზიდა. ის მთელი გულით აპლოდისმენტებს აკეთებდა.
ერთ მომენტში, მან გაიხსენა, როგორ გეგმავდნენ ისინი გენადისთან ერთად საღამოს. მან გაიღიმა საკუთარ ბავშვურ ნაივეტზე: როგორ ადვილად შეიძლება დაეყრდნო სხვას, რომ ცხოვრება ყოველთვის საკუთარი გეგმებით არ გყვება.
მაგრამ ის ასევე გრძნობდა სიამაყეს: მან არ დაუშვა, რომ იმედგაცრუებამ წაართვა მისი ბედნიერება.
მსახიობი აუდიტორიას ჩართულად აყენებდა, კითხვებს სვავდა, მცირე სცენებში აყოლებდა. ვიკა იცინოდა სხვებთან ერთად და თანდათან ნდობა და გაღიზიანება გაქრა. ეს იყო როგორც პატარა ჯადოქრობა – მომენტი, როცა მხოლოდ აქ და ახლა არსებობდა.
როდესაც კონცერტი მწვერვალზე მივიდა, ვიკამ იგრძნო, როგორ ერევა მისი ემოციები: სიხარული, რელიეფი, მსუბუქი სევდა. საბოლოო აპლოდისმენტი დარბაზში გაჟღერდა.მან ჩურჩულით თქვა:
— დიახ… ეს იყო ჩემი საღამო. გარეთ შემოდგომის ცივი ჰაერი შეეგება, ქარი ფოთლებს ქვეშ აბნევდა, ქალაქის შუქები ასფალტზე ირეკლებოდა. ის ნელა მიდიოდა სახლში, ფიქრობდა გენადიზე, მის პასუხისმგებლობაზე და რამდენად რთული ხდებოდა მათი ცხოვრება.
მაგრამ მან გაიგო მნიშვნელოვანი: წყენა არასაჭირო ტვირთია.საცხოვრებელში გენადი კანაპეზე იჯდა, ტელეფონი ხელში, დაღლილი, მაგრამ ნაზი.— ნა… როგორ იყო კონცერტი? — კითხვა არაჯერად, ნაზად წარმოსთქვა.
ვიკა თავიდან არ უპასუხა. შემდეგ გაეღიმა და თქვა:— ის საოცარი იყო. და ბედნიერი ვარ, რომ წავედი.შემდეგ დილით, მაგიდაზე ნახა პატარა ნოტი:„ბოდიში გუშინდელისთვის. იმედი მაქვს, საღამო განსაკუთრებული იყო. მიყვარხარ.“
ვიკა იგრძნო სითბო გულში. კონცერტი გახდა მხოლოდ არართმევა. ეს გახდა სიმბოლო მისი შინაგანი ძალისა და დამოუკიდებლობის. მან მიხვდა, რომ ბედნიერება ზოგჯერ მხოლოდ შენს დამოკიდებულებაზეა
— როგორ პასუხობ მოვლენებს, როგორ პოულობ სიხარულს, როცა გეგმები იშლება. მსუბუქი ღიმილით ვიკა დაუბრუნდა დღის საქმიანობას, იცნობდა, რომ ეს საღამო ყოველთვის დარჩება მისი პატარა, მაგრამ მნიშვნელოვანი გამარჯვების სიმბოლოდ.
