— ინნა, სად დადო შენმა გასაღებმა საცავის კარების გასაღები? — ფაინა სტეპანოვას ხმა кухნაში კვეთდა, როგორც ხახუნი დანის პირით, მკვეთრი და დაუნდობელი. ის დადგა კუხნაში, გადახვეულლი გამბზარებული ბამბის რბილ ბადრიჯალით, ყვავილების ნიმუშით, ხის კოვზი კი ხელში როგორც დანა.
— რომელი გასაღები? — ინნამ გორგოლის ნაჭერი რგოლზე არ მოაშორა და დედამთილს მხოლოდ ჩქარი თვალი გაუსწორა. დანა მოკლე წამით ანათებდა სინათლეზე. — ყოველთვის გაბანდა გადასაღებ ავეჯში.— არაა იქ! შევამოწმე! — ფაინამ კოვზი ქვაბზე დააკაკუნა,
ცხელი სუპის წვეთები კედლებზე დასხა. — ყველაფერს შენს გემოვნებაზე იცვლი! ეს ჩემი ბინაა, და იქცევი ისე, თითქოს მეფე ვიყო!ინნამ ნელ-ნელა დანა დადო რგოლზე. თვალები შემოხაზა, ტუჩები შეკრა. გაღიზიანებისა და დაუჯერებლობის შერეული, მობრუნდა ფაინასკენ,
ყოველი მოძრაობა სცენის მსგავსად ინსცენირებოდა.— ბოდიშით, რას ამბობთ? — ხმა კანკალებდა აღელვებისგან, არა შიშისგან. — თქვენი ბინა? როდის გახდა ეს ასე, ფაინა სტეპანოვა?ფაინა წამოიწია, ყბა მაღლა აეწია, ნაცრისფერი თმა მკაცრ ძაფში შეიკრა,
ჰაერში გამომშრალი სპრეი ლითონის მსგავსი ბრწყინავდა.— იმ დღიდან, როცა აქ გადმოვედი, ინნოჩკა! — მან მიუთითა მისაღები ოთახზე. — ქორწილი მე გადავიხადე, ავეჯი მივიტანე, ფარდები ჩამოვკიდე! გგონია, ეს თვითონ მოხდა?
ინნა ერთი ნაბიჯით წინ გადადგა, ხელები თეძოებზე დაიჭირა. მისი ქაშმაშფერი თმა გაისხლტა, სახე გაანათა.— მართლა? ქორწილი გადაიხადეთ? ჩვენ სამი წელი ვიხდიდით კრედიტს! და ავეჯი? დეიდა გრიშა და ზინა მოიტანეს, იმიტომ რომ თქვენი უკან დაიზარებოდა!
ამ დროს შესასვლელი კარები გაიღო. მიშა შევიდა кухნაში, მძიმე ნაბიჯები იგრძნო, როგორც საბრძოლო ტუმბები. ნაფაზი ქურთუკი გაიხადა, მზერა დაღლილი, მაგრამ ყურადღებიანი.— რა ხმაურია ამ დილით? — ამღვრეული ხმით თქვა, მანქანის გასაღები მაგიდაზე დადო.
— მიშა, უთხარი მეუღლეს, რომ არ თქვას ზღაპრები! — ფაინა მიუბრუნდა, ხმა რბილი, მაგრამ ბრალდებით სავსე. — ის ჩემი ცხოვრება თავდაყირა აყენებს, მაგრამ მე ყოველთვის მხოლოდ თქვენთვის ვიბრძოდი!
— დედა, რაზე ამბობ საერთოდ? — მიშამ წარბები შეიკრა, მზერა დედასა და ცოლს შორის მერყეობდა.ინნამ ფაინისკენ თითით მიუთითა, ხმა ძარად მკვეთრი:— მან თქვა, რომ ეს მისი ბინაა! ხომ გაიგე? ჩვენ აქ შვიდი წელია ვცხოვრობთ, ჰიპოთეკას ვიხდით, და ის იქცევა ისე, თითქოს მფლობელი იყოს!
მიშა დაბნეულმა შეხედა. ხელი, რომელიც ჭიქისკენ მიმქონდა, შუაში დარჩა. ნელ-ნელა დედისკენ მიაბრუნა:— დედა, მართლა თქვი ასე?ფაინა ხელებს შეახვედრა, ირონიული ღიმილი ტუჩებზე:— რა, არასწორია? თუ არა მე, კიდევ სტუდენტური ბინაში იქნებოდით!
ყველაფერი მე ჩავდე აქ — ენერგია, შრომა — და ახლა უთანმდობლები ხართ?ინნამ მწარე სიცილი გამოგვცრა, ჰაერი თითქოს იწვოდა:— შენი შრომა? შენ აქ სამი წლის წინ გადმოხვედი, როცა დეიდა გრიშამ სოფლის სახლი გაყიდა! და ეს ყველაფერი მხოლოდ იმიტომ, რომ ფული სადღაც დაიკარგა!
— არ გაბედო! — ფაინა ინნასკენ ნაბიჯი გადადგა, თვალები წვავდა. — ფულზე ნუ მელაპარაკები! მე თქვენთვის ვხარჯავდი!სიტყვიერი კამათი როგორც ცეცხლი გაჩაღდა მშრალ ხეზე. მიშამ სცადა ჩარევა:— საკმარისია! დაისვენეთ! დედა, რატომ თქვი ეს? ეს ჩვენი ბინაა, შენ ხომ იცი!
მაგრამ ფაინა აღარ უსმენდა. ხმა იჭერდა მტკივნეულ სიამაყეს:— აი, ჩვენი ინნასთან ერთად? და მე არ ვარ ვინმე? მიშას გავზარდე, ღამე თვალი არ მომიშორებია, და ახლა გამომაგდებთ?ინნამ ხელები აწია:— ვინ მოგაგდებს? ეს ყველაფერი თავად შექმენით!
წლების ნაადრევი კონფლიქტები მათ შორის მძიმედ იდგა. ინნა და მიშა, ახალგაზრდა დაქორწინებული, სარეზერვო პირობებიდან, ბინას მძიმე ბრძოლით შეიძენდნენ. ფაინა, ხელისმომჭრელი და კონტროლირებადი, საკუთარ თავს სახლის დედოფლად აღიქვამდა,
ხოლო ინნა და მიშა სიყვარულსა და პატივისცემას შორის იჭყიპებოდნენ.მიმდინარე ინნა ნაბიჯით უკან გადადგა, ხმა მშვიდი, მაგრამ მკაფიო:— მე არ გიჭერდი, ფაინა სტეპანოვა. გინდა იმართო — გეთანხმები. მაგრამ არა ჩვენს სახლში.
— შენს სახლში? — ფაინა მტაცებლად შეხედა, თუმცა ეჭვი გაჩნდა.— დედა, შეწყვიტე! — მიშამ მუშტი მაგიდაზე დაარტყა. — ეს არასწორია! ინნამ არანაკლებ მუშაობა გააკეთა ვიდრე მე!ფაინა ჩუმად დარჩა, ფანჯრიდან იყურებოდა, ნაცრისფერი სინათლე სახეზე ეცემოდა. ბურტყუნებდა:
— უთანმდობი…ინნამ ღრმად ამოისუნთქა, ხმა მკაფიო:— მიშა, ასე აღარ შემიძლია. ან ის აღიარებს, რომ ეს ჩვენი სახლი, ან არ ვიცი, როგორ გავაგრძელოთ.მიშამ ნაზად დაადო ხელი მის მხარზე:— მე შენს გვერდით ვარ. დიდი ხანია. უბრალოდ არ ვიცოდი, როგორ დამეწყო დედა.
ინნამ სუსტად გაიღიმა, ეს ღიმილი უფრო облегчება იყო, ვიდრე გამარჯვება. დადგნენ დუმილით, სანამ ქვედა კარებში ხმის გაწყვეტა არ მოჰყვა. ფაინა სკამზე დაჯდა, ხელი ცხელი სუპის ჭიქაზე დაეჭირა, თითები აღარ იჭერდნენ ძლიერად.
მზერა სუპისკენ მიპყრობილი, დაწყო აღიარება, რომ კონტროლი არ ნიშნავს სიყვარულს.საათის შემდეგ გრიშა და ზინა შევიდნენ, უბრალო, მაგრამ ბრძენი როგორც ძველი ხეები. გრიშამ კარტოფილის სარწყავი მაგიდაზე გადააგდო:— ნა, ფაია, ისევ ბრძოლა გაიმართე?
ფაინა თვალები მაღლა აწია, ხმა სუსტი:— რთულია…— შენ მიჩვეული ხარ ყველას კონტროლირებას. მაგრამ ისინი აღარ არიან ბავშვები. აჩვენე, რომ დედა ხარ, არა მმართველი. — გრიშამ ციგარეტი მაგიდაზე დაარტყა, არ მოიწია.ზინამ ხელი ფაინას მხარზე დაადო:
— ისინი დაგვავიწყდებიან, მაგრამ დაუშვი, რომ იცხოვრონ.როდესაც მიშა და ინნა დაბრუნდნენ, კუხნა მშვიდი იყო, სუპი კიდევ გრუხუნებდა. ფაინა დაეშვა, აღარ იყო მეფე, არამედ ქალი, რომელმაც ისწავლა გაშვება. კოვზები დააწკრიალეს, მსუბუქი სიცილი შემოიჭრა ოთახში,
გარეთ კი ცა გაწმინდა შტორმის შემდეგ.
