მარის შავი ნაჭრისა, რომელიც მარტის სველი ჰაერით სუნთქავდა, შეაგორა. კორპუსის დერეფანში სუნი იყო სველი ბეტონისა, ნაგვისა და უცხო სუნის შემწვარი ფლეშების – ყველაფერი ჩვეულებრივ, მაგრამ მის სულში ყველაფერი აღარც ისე იყო.
— გავაკეთე იმიტომ, რომ შენ და დედა ჩემს ბინას გვიჟის ოთახად აქცევდით. აღარ შემეძლო სახლში მოსვლა და გათვლა, რა გაქრა დღეს ისევ.იგორმა სახეზე ხელი გაისვა, თვალები ნახევრად დახუჭა.— მარინა… შენ ამას უბრალოდ წარმოსახავ. არავინ გიგროვებს არაფერს.
— აჰა? და ჩემი ბებია საყურეები? ბეჭედი? მანქანა? — მისი ხმა რბილი იყო, თითქმის ნაზი, მაგრამ ლითონის სუნი იჭრებოდა. — ისინი ყველაფერიც „უბრალოდ გაქრნენ“?იგორმა თავი მოაბრუნა, როგორც ყოველთვის, როცა სიტყვა გაშეშდა. მარინამ იცოდა: არაფერი უთხრა.
არც სიმართლე, არც ბოდიში, არც ახსნა.და სწორედ ეს – რომ მან არ დაიცვა, არამედ უცხო „ქმედებებს“ ფარავდა – იყო ბოლო წვეთი. მთელი ეს წლები ელოდა, რომ იგორი ბოლოს მის გვერდით იდგებოდა. მაგრამ ის არ აირჩია ის.მარინა შევიდა სამზარეულოში, ჩანთა სკამზე გადააგდო და წყლის ფაფა აანთო.
ხელები დასჭირდებოდა, სხვაგვარად ან იტირებდა, ან ფინჯანს კედელზე დაანახებდა.მყუდროდ მიჰყვა იგორი:— მარინა… მოდი მშვიდად ვილაპარაკოთ. დედა მხოლოდ გონივრულად მოქმედებდა. მას აწუხებს, იმიტომ რომ შენ იმ მემკვიდრეობას ძნელად აგდიხარ, როგორც…
— როგორც ჩემს მამისგან დარჩენილს? — მარინამ მკაცრად ახედა. — სერიოზულად ამბობ ამას?იგორმა პირი გააღო, ისევ დახურა. მხრები აიჩეჩა.გამაოცა: ისინი სხვადასხვა სამყაროში ცხოვრობდნენ. მისთვის ბინა იყო მოგონება, სახლი, ბავშვობის ნაწილი.
მისთვის ის მხოლოდ ობიექტი იყო, რომელსაც „შეაკეთებ“, „გაყიდი“, „გაგზავნი“.იგორმა მისი წინ ჩამოჯდა, ხელები გადაიბჯინა.— მარინა, დაფიქრდი შენივე თვალით. ძველი შენობა, მდინარის ნესტი, მეზობლები – ნახევარი ჯერ კიდევ 90-იანებშია. და მანძილზეა. დედას მართალია:
უკეთესია გაყიდო, ახალი შენობა, ახალი ფურცელი.მარინა ჩუმად, ბეჯითად გადაიღიმა:— რომელ ახალ ფურცელზე? იმაზე, სადაც შენი დედა ისევ თავისუფლად დადის ჩემს სახლში, როგორც ახლა? თუ იმაზე, სადაც ისევ ჩემს ნივთებს „ვეხმარება“?
— შენ გადაჭარბებ…— და შენ არსებულს ვერ ხედავ.დაღმა იყო, თითქოს ძაფი მზად იყო გასკდომისთვის.მას უკვე გააზრებული ჰქონდა: თუ ახლა გააგრძელებდნენ, სიტყვები ნაჯახივით გაიფრინებოდნენ. მარინამ პირველად გააცნობიერა: აღარ სურდა გამოსწორება. სურდა თავისი ცხოვრება უკან.
— მე გადავდივარ ფრუნზეში, — თქვა მშვიდად. — მარტო. საკეტებს შევცვლი. იგორ, მეც კი მეზარება ჩემს საკუთრებას შენი ოჯახისთვის დავიცვა.იგორმა მოულოდნელად თავი აწია:
— მაშნ მე გავაგდებ?— მე შენ არ ვარ ბინათმესაკუთრე. შენ თვითონ გადაწყვიტე, სად და ვისთან გინდა ცხოვრება.
მისი სახე გადაიზარდა – არა რისგან, არამედ შიშით. ბოლოს გააცნობიერა: მარინა სერიოზულად ფიქრობდა.მარინა წამოდგა, კარადიდან დოკუმენტების ჩანთა აიღო და ნელა, ფრთხილად ჩააწყო. თითოეული მოძრაობა ძალას მატებდა.
იგორი ახტა:— მოიცა… ნუ ვიქცევით ასე მოულოდნელად. შენ ხომ იცი, დედა ცხარეა. ყველაფერს ვჭრით. მე ვილაპარაკებ მასთან.— უკვე „ილაპარაკე“. — მარინა ჩანთა დახურა. — და რა გამოვიდა? ახალი საკეტი. ცარიელი თაროები.
ის უნდოდა აჩერება, თითები უკანაგრძნობდნენ, მზერა კარსა და ჩანთას შორის ფრიალებდა. მაგრამ არ მიუახლოვდა. ჰო, იმედოვნებდა, რომ უკან დაიხევდა?მაგრამ მარინა აღარ სურდა მოსახერხებელი ყოფნა.მან პალტო აიღო. იგორი ნატანამღეროდა უკან:
— ნუ აკეთებ… მარინა, ახლა ნუ წახვალ…მაგრამ მან კარი გახსნა.სართულიებში უფრო ციოდა, ვიდრე გარეთ, ქარი სრიალებდა კარის ქვეშ. მარინა ჩამოვიდა, იგორიც უკან მიყვებოდა.— მარინა… — ხმა შეწყდა — მე არ მინდა შენი დაკარგვა.მან გაჩერდა, ნახევრად მოტრიალდა.
— მაშინ უთხარი დედას „არა“. უთხარი, რომ ჩემი ბინა ჩემი სახლია. რომ არ უნდა შემოვიდეს ჩემს ნებართვის გარეშე. რომ ჩემი ნივთები აღარ ეხოს.იგორმა სიჩუმე დაიჭირა. მხრები დაეშვა. ყველაფერი ნათელი გახდა.
მარინამ თავი დაუქნია – არა მას, არამედ საკუთარ თავს.— ამიტომ წავალ.თითოეულ სართულზე ნაბიჯებთან ერთად მძიმე დატვირთვა მხრებიდან დაიხსნა, თითქოს ნესტიანი მარტის თოვლი.სახლთან გაჩერდა, სველი ჰაერი ჩაისუნთქა. ქალაქი აფეთქებული ტემპით ცხოვრობდა:
მანქანები შარდებით სრიალებდნენ, ადამიანები მირბოდნენ, ქუჩის მომსახურები ამინდზე გინებას განაგრძობდნენ. ყველაფერი ჩვეულებრივ, მხოლოდ მისში ყველაფერი შეუქცევადი იყო.მან ტაქსი დარეკა. ფრუნზე. ბინა დახვდა სველი ჰაერით, კაკანის მტვრით, სიჩუმით.
მაგრამ ეს სიჩუმე მისი იყო. ნამდვილი. გულწრფელი.მან შუქი აანთო და შენიშნა, რომ სკამები აკლდა, წიგნები გადმოადგილებულიყო. არა ყველაზე ძვირფასი, მაგრამ ისინი, რომლებიც მამის მაგიდაზე იდო, როცა გარეთ სიბნელე მოდიოდა.
მარინა დახუჭა თვალები, ღრმად სუნთქავდა.„ძველი რაღაცეები“, მისი სიდედრი იტყოდა.მაგრამ მისთვის – კედლები, რომლებიც ახსოვდნენ მას. და არავინ კვლავ არ შეღწევდა.მან ოთახებში გაიარა, დაუხა ცოცხალი ნივთები. ფანჯარა გახსნა, ცივი ჰაერი შემოუშვა. ხანგრძლივად ქუჩას უყურებდა:
რამდენიმე ადამიანი, ნაცრისფერი მანქანები, შავი ბუჩქები გაზაფხულის გარეშე.და უცებ იგრძნო: შური მოდის. ჯერ აუცნობელი, ჯერ შორს, მაგრამ იგრძნობა, როგორც ძრავის ვიბრაცია, სანამ მანქანა ქუჩაზე გამოჩნდება.იგორიც არ დანებდა. ნატალია სერგეევნა მით უფრო არა.
ისინი არ იყვნენ გამოყენებულ ფაქტებთან შეჩვეული.მარინა მამის სამუშაო მაგიდასთან მივიდა, გლუვ ზედაპირს შეეხო. სამუშაო ოთახი ახლა ცარიელი იყო – და სწორედ ამიტომ უფრო მნიშვნელოვნად.— მამა, — ჩურჩულით თქვა, — მე შევძლებ.
ამ სიტყვებით მან ფარდები დახურა, შუქი გამორთო და კვირების შემდეგ პირველად ნამდვილი სიმშვიდე იგრძნო.მაგრამ დილით… …ტელეფონის ზარმა სიჩუმე გაანადგურა და ყველაფერი კვლავ თავდაყირა დადგა.
