– არა, – ვთქვი და ნელ-ნელა თავი გავაქნიე. – ახლა წასვლა უკვე გვიანია. დაბრუნდით მისაღებში. დღესასწაული ჯერ არ დასრულებულა.ვერონიკა დაიბნა და გაურკვეველი ნაბიჯებით წავიდა. მისი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლის კაკუნი ვიწრო დერეფანში ისმოდა, თითქოს ყოველი ნაბიჯი მიუთითებდა გარდაუვალ განაჩენზე.
ის დაჯდა ისევ იმავე კუთხეში, სადაც მან ცოტა ხნის წინ თვითრწმენითა და ელეგანტურობით იჯდა. ახლა ის აღარ იყო ისეთი, როგორც ადრე: მხრები დაეხარა, თავი ჩახარა, მზერა ძირს ჰქონდა მიმაგრებული, თითქოს მიწა შეექცია.
ის ნათელი პეპელა, რომელიც ცოტა ხნის წინ ჩემს სახლში შემოფრინდა, ახლა ქვევრის, სუსტ და მღელვარე ჭიანჭველასავით იყო.მე ავიღე სალათის თასი და დავაყენე ნაბიჯი მისკენ, ნელ-ნელა ვსუნთქავდი.
როცა მისაღებში შევედი, საუბრები მოულოდნელად შეწყდა. ოთახში მძიმე, თითქმის შეხებადი სიჩუმე ჩამოწვა – ის უცნაური სიჩუმე, როცა ყველას ეცოდინება, რომ რაღაც არის მალე სანახევროდ დაწყვეტილი და ვერავინ შეძლებს მის შეჩერებას.
მე დავდე თასი მაგიდის ცენტრში, დავასწორე კოვზი და თავი ავწიე.– კარგი, საყვარელ სტუმრებო, – ვთქვი მშვიდი, მაგრამ მჭრელი ხმით, – გავაგრძელოთ. რა თქმა უნდა, დღეს ჩვენ ვღებულობთ. დღეს არის ჩემი საყვარელი მეუღლის, ანდრაშის, 55-ე დაბადების დღე.
ანდრაში დაიძაბა. მოძრაობა თითქმის შეუმჩნეველი იყო, მაგრამ 30 წლის გამოცდილებამ მასწავლა მისი სხეულის ყოველი უმცირესი მოძრაობის წაკითხვა. მან იცოდა. მან უკვე იცოდა, რომ გაქცევა შეუძლებელი იყო.
– დამაცადეთ, მოგიყვეთ ამბავი, – გავაგრძელე და familiar სტუმრებს გავხედე. – როგორ შევხვდით მე და ანდრაში. 30 წლის წინ, ივლისში. მე ვიყავი ბიბლიოთეკარი, ის – ინჟინერი ქარხანაში. ერთ დღეს მან ტექნიკური წიგნები მოითხოვა… და ჩემი ტელეფონის ნომერი წაიღო.
რამდენიმე ადამიანი მიირთვა ღიმილი, ელოდნენ რომაელური სიყვარულის ისტორიას.– სამი თვის განმავლობაში მას მიყვარდა. ყვავილები, კინო, პოეზია ჩემი ფანჯრის ქვეშ – დიახ, ბლოკი მთვარის სინათლეზე. შემდეგ გავთხოვდით.
უბრალოდ. მოკრძალებით. ჩვენი ვაჟი, არტიომი, დაიბადა. მე სახლში ვრჩებოდი მისთან ერთად, ანდრაში კარიერას აშენებდა.ჩანაწერი შევაჩერე, ვ让დი მოგონება ჩამოიშალოს.– შემდეგ მოვიდა ეს ბინა. 20 წლის სესხი, ერთად გადავიხადეთ.
მე ვმუშაობდი ერთ ნახევარ სამუშაოზე, ის კი დანამატებს აკეთებდა. არ იყო ადვილი, მაგრამ ვძლებდით. როდესაც მისი დედა ავად გახდა – კიბო – მე ზრუნავდი მასზე ექვსი თვის განმავლობაში, ყოველდღე ქალაქის გადაკვეთის გზით. მან ჩემი ხელებში მოკვდა.
ჩემი და, ვალია, მხარზე მაჭერდა. მე არ შევმცირდი.– ოცდაათი წელი. კრიზისები, ავადობა, სიხარული და ტკივილი. ვფიქრობდი, რომ ჩვენ გუნდს ვიყავით. ვფიქრობდი, რომ ყველაფერი გადარჩენილი რამ აღარ დაირღვევდა.
მე მივედი ანდრაშასთან და თვალებში ჩავხედე.– და შემდეგ გავიგე, რომ ჩემი მეუღლე ექვსი თვის განმავლობაში აქვს მოღალატე ურთიერთობა. ყოველი ხუთშაბათი, ბინა, ვახშამი, საჩუქრები, ყურადღება, რაც მან არასდროს მომცა. და დღეს… – გავუწიე ხელი ოთახისკენ – მას ის აქ მოიყვანა. ჩვენს სახლში. ყველას თვალწინ.
ოთახი ყინულივით გაყინულიყო. ჭიქა დარტყმის ხმა მოისმოდა მაგიდაზე.– ვერა… მე… – ანდრაშა ზრაპაკად დაიწყო.– ვისზე ვსაუბრობ? – ვკითხე სტუმრებს. – ეს ქალბატონი. ვერონიკა სზომოვა. 42 წლის. ადმინისტრატორი სტომატოლოგიურ კლინიკაში. იქ გაიცნეს ისინი. როგორი… რომანტიკული.
ვერონიკა წამოხტა.– მე არ ვიცოდი… მან თქვა, რომ თქვენ დაშორდებით…– ნამდვილად? – გავიცინე, მწარედ. – მაშინ რატომ ვცხოვრობთ კიდევ ერთად? რატომ ავარჩიეთ საძინებლის ფერი ერთად გასულ კვირას?
ანდრაშას სახე ფერფლად გათეთრდა.– ყველაზე ცუდი, – ვჩურჩულებდი, – არა ისაა, რომ დამცდარა. არა სიცრუეები. ესაა, რომ მან აქცია ეს სპექტაკლად. მან ის აქ მოიყვანა, რათა დაენახა რამდენად შორს შეუძლია წასვლა. ორი ქალი – რომლებიც ორივე somehow მიბმულია მასთან – ერთმანეთს ტყვედ იღიმიან.
ვალია წამოდგა, რისხვით ჟრუანტელი დაეცა.– ანდრაშა, შენ სიძულვილით ხარ. ოცდაათი წელი, და ეს არის შენი მემკვიდრეობა?სტუმრები ნელ-ნელა იწყებდნენ ნივთების ჩასაკრავათ. ვერონიკა გაიქცა ცრემლებით. ოთახი თანდათან დაცარიელდა.
ბოლოს მხოლოდ ჩვენ ორნი დავრჩით.– ხვალ ვრეკავ ადვოკატს, – ვთქვი წყნარად. – ეს ბინა ჩემი სახელზეა. არტიომი უკვე დიდია. ჩვენ შორის აღარაფერი დარჩა. წადი.ოცდაათი წუთის შემდეგ, ის კარში გაჩნდა სპორტული ჩანთით ხელში.
– მაპატიე…მე არ მივხდი პასუხი. კარი დავხურე.და პირველად დავბარბაცდი.არ ტკივილის გამო.გადაწყვეტილებისა და თავისუფლების განცდის გამო.
