ირინასა და დასას ისტორია.კარიც ისეთი ძალით გაიღო, რომ კედელზე ჩამოკიდებული ძველი სურათები შეიკრთო. სახელური ხმამაღლა ჩაკრა, თითქოს თვითონაც აპროტესტებდა შეჭრას.
გალინა პეტროვნა არასდროს რეკავდა. ამის აზრიც არ დაეგმო მას. ეს მისი შვილის ბინა იყო — მისი სისხლი, მისი სახელი, მისი გაგრძელება. დედა არასდროს სთხოვს ნებას, როდესაც შედის ადგილზე, რომელსაც საკუთარ სახლის მსგავსად აღიქვამს.
ირინა შეშინდა, მაგრამ მაშინვე არ მოუხვია. ის ფაილებს აწყობდა მაგიდაზე: სამედიცინო ცნობილებს, ანალიზების შედეგებს, გამოწერის ცნობებს, რეცეპტებს. მთელი საქაღალდე იმედისა და შიშის.
დილის შემდეგ ისინი მიდიოდნენ რეგიონულ ჰოსპიტალში. ისინი თვეების განმავლობაში ელოდნენ ამ დღეს. თვეების განმავლობაში ყველაფერი ამაზე გრუნდებოდა. ბოლოს დასა ოპერაციას გაიკეთებდა.
ფაილების გვერდით იდო თხელი, ყავისფერი ფურცელი. ირინა ხანდახან გაუცნობიერებლად ამ ფურცელს უყურებდა, თითქოს ეშინოდა, რომ ის გაუჩინარდებოდა. ამ ფურცელში იყო ყველაფერი, რაც მისი მშობლები მთელი ცხოვრების განმავლობაში დაიბინავეს.
ისინი გაყიდეს პატარა სოფლის სახლი, სადაც ირინა გაიზარდა, სადაც მისი მამა საკუთარ ხელით დარგა ვალნუტის ხე, სადაც მისი დედა ყოველ გაზაფხულზე დადებდა ფანჯრებში პელარგონებს. ისინი გაყიდეს თავიანთი მოგონებები, წარსული, უსაფრთხოება — ერთი მიზნისთვის: შვილიშვილის გადარჩენის.
ორი თვის განმავლობაში ირინა ყოველდღე იღვიძებდა ისე, თითქოს გულზე ქვა ედო. და ყოველ საღამოს ის წვებოდა არა სიზმრებით, არამედ ციფრებით, სამედიცინო ტერმინებით და შიშებით, რომლებიც თავში ურევდა. მხოლოდ ერთი აზრი აძლევდა სიცოცხლის ძალას: მისვლა, გადახდა, თავის ქალის გადარჩენა.
— ოჰ, ირინაჩკა, სახლში ხარ, — თქვა გალინა პეტროვნამ მკვეთრად, უკვე ოთახის შუაგულში მდგომმა.ირინა შემობრუნდა. მისი სიდედრი მძიმე ჩანთას ეჭირა, რომელიც მან უყურადღებოდ დაყარა კანაპეზე. მისი თვალები გაჰყურებდნენ ოთახს, როგორც მკაცრი ინსპექტორის.
— ყველგან მტვერი… — შენიშნა მან. — ანდრაში მუშაობს?— გუდი დღე, გალინა პეტროვნა, — უპასუხა ირინამ ჩურჩულით. — კი, ჯერ სახლში არ არის. შემიძლია რაიმეში დაგეხმარო?ქალმა არ უპასუხა. ის უკვე მაგიდასთან იდგა და ინტერესით ამოწმებდა ფაილებს. აიღო ერთი ფურცელი და ნიკაპი მიახედა, რათა წაიკითხა.
— ოპერაცია… ხვალ დილით… — ჩურჩულებდა. — ჰმ. ვნახოთ.ირინას გულისცემა გაჩერდა.— რას გულისხმობთ „ვნახოთ“?გალინა პეტროვნა ნელ-ნელა წამოდგა.— დაჯექი. უნდა ვილაპარაკოთ.
— მე მართლა დრო არ მაქვს… ვემზადები გზისთვის…— დაჯექი! — გაისმა ხმამაღლა.ირინამ მორჩილად დაჯდა სკამის კიდეზე, თითები ნერვიულად ერთმანეთში ხლართვოდა კალთაში.
— საქმე ფულს ეხება, — თქვა ქალმა მშვიდად, თითქოს ამინდის შესახებ საუბრობდა. — ამ ფურცელზე. დიდი თანხა. ახლახან შესანიშნავი ბინა გამოჩნდა — ორი ოთახი, ახალი აშენებული, კარგი უბანი. ასეთი შესაძლებლობა იშვიათად ეძლევა.
ირინამ ვერ გაიგო.— და… აქ რაშია საქმე?— ეს ფული ჩვენთვისაა, — განაგრძო გალინა პეტროვნამ. — ან ოჯახისათვის. ოპერაცია… შეუძლია დაელოდოს.სანახევროდ ოთახი ჩახლართული და ჰაერიანი გახდა.
— თქვენ… გინდათ გადართოთ ფული, რომელიც ჩემი ქალიშვილის ოპერაციაზე იყო დანიშნული… ბინის გამო?— ნუ დრამატიზებ, — ხელის ქნევით თქვა ქალმა. — ბავშვი რამდენიმე თვეში გადარჩება. მაგრამ ბინა წაიშლება.
— ჩემი ქალიშვილი ვერ გადაიტანს… ის შეიძლება მოკვდეს! — იყვირა ირინამ. — ექიმებმა თქვეს, რომ ვერ შეჩერდება!— სისულელეა. ექიმები ყოველთვის აშინებენ ადამიანებს, რომ მეტი ფული გამოიღონ.
ირინამ წამოდგა, მუშტები შეკრული.— ანდრაში იცის ამის შესახებ?— იცის. და თანხმდება.ეს ორი სიტყვა მის სისხლს გაყინავდა.საღამოს, როცა ანდრაში შინ დაბრუნდა, ირინა უკვე კანაპეზე იჯდა. ფურცელს ჩაეჭიდა, თითქოს ვინმე ჰპოვებდა მისგან.
— ირა… მოდი მშვიდად ვილაპარაკოთ… — დაიწყო მან ფრთხილად.— შენ მართლა უნდა გეთქვა ფული, რომელიც ჩემი ქალიშვილის სიცოცხლეს გადაარჩენს, დედაშენს?— არა აღება… უბრალოდ ოპერაციის გადადება…— ექიმი ამბობს, რომ ეს შეუძლებელია!
— დედაჩემი ამბობს, რომ ეს გადაჭარბებაა…— და მას სჯერა უფრო, ვიდრე ექიმს? უფრო, ვიდრე მე? უფრო, ვიდრე საკუთარი შვილს?ანდრაში დუმდა და თვალს არ უშვებდა.— მე ვიღებ გადაწყვეტილებებს ამ ოჯახში, — თქვა ბოლოს. — ფული ბინაზე მიდის.
ამ მომენტში ირინამ გაიგო, რომ მარტო იყო.მოიმართა.— კარგი.ანდრაშმა ამოისუნთქა.— ვიცოდი, რომ გაიგებდი…— შენ გაგვიცრუებ, — თქვა მან ჩურჩულით. — მე არ გადავწყვიტე ფულის საკითხი.
მე გადავწყვიტე ჩვენზე.ის შევიდა საძინებელში, აიღო ჩანთა და დაიწყო პაკეტირება. თავისი ტანსაცმელი. დასას საყვარელი პიჟამა. პატარა რბილი კურდღელი.— გიჟი ხარ?! — გაიძახა ანდრაშმა.
— არა. ბოლოს, მე გავხდი დედა.ის აიღო სძინარე დასა და გაჩუმდა ღამეში.სამი თვის შემდეგ, მზემ მოასხა მზერა სათამაშო მოედანზე და ბავშვების სიცილი აივსო ჰაერში. დასა იცინოდა და სრიალას მივიდა, სახე წითელი, თვალები ციმციმებდა. ის ცოცხალი იყო. ჯანმრთელი. ოპერაცია წარმატებული იყო.
ირინა იჯდა სკამზე თავის დედასთან ერთად.— ისევ დარეკა? — ჰკითხა დედამ.— კი. ის დაბრუნება უნდა.— ბინა?— არაფერი. თაღლითები იყვნენ.ირინამ შეხედა თავის ქალიშვილს, როგორ ეცინებოდა მისკენ დარბოდა.
— მე ბინა არ მოვიგე… — ჩურჩულით თქვა მან. — მე დავიგროვე მისი სიცოცხლე.ის ჩაიკრა დასა და მიხვდა: არ არსებობს ძალა მსოფლიოში, რომელიც დედის გადაწყვეტილებაზე ძლიერია.
