ათი წლის განმავლობაში მარკ და ლინდა კოლინზები ისე იქცეოდნენ, თითქოს მე არაფერს წარმოვადგენდი — თითქოს მხოლოდ წარუმატებელი იურიდიული ფაკულტეტის სტუდენტი ვყოფილიყავი, ისეთი ადამიანი, რომლის დავიწყებაც და გადაგდებაც ადვილია, როცა ზედმეტად მოუხერხებელი გახდება.
თექვსმეტი წლის ასაკში დამტოვეს, მარტო ბაბუაჩემთან, ართურთან, რათა საზღვარგარეთ შამპანურისა და კერძო თვითმფრინავების ოცნებებს გაჰყოლოდნენ. უკან ერთხელაც არ მოუხედავთ. არც ერთი სიტყვა. არაფერი.
როცა შობამდე ცოტა ხნით ადრე დამირეკეს, თავიანთი ტკბილი და ყალბად შეშფოთებული ხმით, ყველა განგაშის ზარი ერთდროულად ჩამერთო.„გვინდა ისევ დაგიკავშირდეთ,“ თქვა დედამ.„ოჯახური ვახშამი. ბოლო მცდელობა.“
ძლივს შევიკავე სიცილი.შემდეგ მამამ თქვა ექვსი სიტყვა, რომელმაც სისხლი გამიყინა ძარღვებში:„ართური აქ არის. სულ შენზე გკითხულობს.“სამი თვე. სამი გრძელი თვე ვცდილობდი ბაბუაჩემთან დაკავშირებას. ტელეფონი გათიშული იყო, წერილები უკან ბრუნდებოდა. ყოველ ღამე შიში მღრღნიდა.
ამიტომ წავედი.არა როგორც მათი ქალიშვილი.არამედ როგორც მოწმე.იმ მახეში, რომელიც მათ იდეალურად ეგონათ.მათი სახლი მდიდარ კონექტიკუტის გარეუბანში, მაღალი რკინის ჭიშკრების უკან იდგა: გამთბარი ეზო, ძვირადღირებული მანქანები, ის მოპარული, ქედმაღლური სიმდიდრე, რომელიც სინამდვილეში არასოდეს ეკუთვნოდათ.
მიმიღეს ღიმილით, რომელიც დანას ჰგავდა.თავიდან ფეხებამდე შემათვალიერეს. თვალსაჩინო იმედგაცრუება.მარტივი ქურთუკი. გონიერი ფეხსაცმელი. ისევ ღარიბი, გაიფიქრეს.არ უკითხავთ, როგორ ვიყავი.არ ჩამხუტებიან.
ამის ნაცვლად მამამ შამპანური დაასხა, თითქოს ამინდზე ლაპარაკობდა:„ფლორიდაში გადავდივართ. არანაირი დამოკიდებული პირი არ დაიშვება.“მუცელი შემეკუმშა.„ანუ ართურივერ წამოვა,“ დაამატა დედამ, ჭიქა დაატრიალა.
„მისი სახლი უკვე გავყიდეთ. ამ ყველაფერს იმ ფულით ვიხდით.“მათ ხელებით წაიღეს ის, რაც ბაბუაჩემმა საკუთარი ხელებით ააშენა. მოიტყუეს. ყველაფერი წაიღეს.„და რადგან მარტო ხარ,“ თქვა მამამ, „შენ შეგიძლია მას მიხედო.მხოლოდ ერთი სიტყვა ვთქვი:„სად არის?“
დედამ ამოიოხრა და ბაღისკენ მიუთითა:„სარეშია. არ გვინდოდა, რომ ზეიმი გაეფუჭებინა.“ცივმა ზურგში გამიყინა.სარე ჩაკეტილი იყო. ჰაერი ყინულივით ცივი და ნესტიანი. ყველგან უყურადღებობის სუნი იდგა.
ართური იქ იყო, იატაკზე მოკუნტული, ძალიან თხელ პიჟამაში, მთელი სხეულით ცახცახებდა, კანი თითქმის ლურჯი ჰქონდა.…გატეხილი ჩანდა.„მითხრეს, რომ ავეჯი ვიყავი,“ ჩურჩულით მითხრა ბაბუამ, როცა დამინახა.„რაღაც ძველი ნივთი, რომელიც აღარ სჭირდებოდათ.“
მომიყვა ყველაფერი: გაყალბებული საბუთები, მუქარები, შიმშილი.თითოეული სიტყვა გულში დანასავით მესობოდა.ჩემი ქურთუკი შემოვახვიე და შიში სუფთა ბრაზად გადაიქცა.ეს არ იყო მიტოვება.ეს იყო დანაშაული.
ტელეფონი ამოვიღე. ერთი ზარი.„ფედერალური მარშლები. ხანდაზმულის ძალადობა, უკანონო დაკავება, დაუყოვნებელი სიცოცხლის საფრთხე.“სიჩუმე ხაზზე. მერე ხმა:„თქვენს ზარს ველოდით, მოსამართლე კოლინზ.“
ორი წუთის შემდეგ სახლში დავბრუნდი.მომენტი, როცა მიხვდნენ.ჩემი მშობლები იცინოდნენ, უყურადღებოდ, შიშისა და მოპარული ფუფუნების ფულზე მცხოვრები. მამამ თქვა: „წაიყვანე მოხუცი და წადი.“ამის ნაცვლად ქურთუკი გავხსენი. ოქროს ნიშანი სინათლეში აციმციმდა.
„მე ვარ ფედერალური მოსამართლე სარა კოლინზი. ყველაფერი, რაც გააკეთეთ, ჩაწერილია.“დედამ გაიცინა… სანამ კარი ფედერალური აგენტების ძალით არ ჩამოინგრა.მამამ გაქცევა სცადა. სამი ნაბიჯი. მეტს ვერ შეძლო.მათ ხელბორკილებში წაიყვანეს, ყვირილითა და სასოწარკვეთით. დედამ დამიყვირა:
„ასე ვერ მოიქცევი! ჩვენ შენი მშობლები ვართ!“ერთხელ შევხედე.„დიდი ხანია აღარ ხართ.“ართური გადარჩა. კიდევ ერთი საათი იმ სარეში — და ის აღარ იქნებოდა ცოცხალი.ფული, სახლი, მანქანები — ყველაფერი ჩამოართვეს.
ჩემმა მშობლებმა გარიგებას მოაწერეს ხელი და ციხის კედლებს მიღმა გაქრნენ. იქ, სადაც სითბო პრივილეგიაა და არა იარაღი.ართური ჩემთან ერთად დაბრუნდა სახლში. ნამდვილ სახლში. თბილში. უსაფრთხოში. ცოცხალში.
ერთი წლის შემდეგ შობას ბუხართან აღვნიშნავდით, ვიცინოდით, ისევ მთლიანები ვიყავით.ციხიდან წერილი მოვიდა, ფულს სთხოვდნენ.მან ის წერილი ცეცხლის დასანთებად გამოიყენა.
ხანდახან სამართალი ჩუმად არ მოდის.ხანდახან კარს შეამტვრევს.და ხანდახან მიტოვებული ბავშვი თავად ხდება კანონი.
