— დილისთვის ექვსი საათია, ანდრეი ვიქტოროვიჩ.მაქსიმი დგებოდა კარებთან, ტელეფონის ყურსასმენში ხელებს ძლიერად აჭერდა. ის კომპანიაში მთავარი IT-სპეციალისტი იყო, მაგრამ დღეს, როგორც ჩანს, თვითონაც უძლური იყო.
— და… რა ვქნა ამ ექვს საათში?— არაფერი. მონაცემები დაკარგულია. ვირუსი… პროფესიონალურად არის შექმნილი.ანდრეი ეკრანს შეჰყურებდა. იქ, სადაც ადრე ცხრილები და გრაფიკები ბრწყინავდნენ, ახლა მხოლოდ ღრმა შავი ფონით წითელი წარწერა ჩნდებოდა:
„წვდომა შეზღუდულია“. ოცდაათი წელი შრომა, მთელი ქვეყნის მასშტაბით ავტოსამრიგებლო ქსელი, მილიონობით კონტრაქტი — ყველაფერი ერთ ღამეში განადგურებული იყო.— მიდი, მაქსიმ.— მაგრამ…— მიდი.მაქსიმმა თავი დაუქნია, უკან მიტრიალდა და კაბინეტი დატოვა.
კარი ჩაკეტა. ანდრეიმ ჩასძახა თავის ფაილური ღრუბლისკენ, ამოიღო სქელი საქაღალდე საცხოვრებლის დოკუმენტაციით. ხვალ კლიენტები მოვიდოდნენ, პარტნიორები თანხის დაბრუნებას მოითხოვდნენ. 52 წლის ასაკში ყველაფერი თავიდან — ფიქრი, რომელიც მას პარალიზებდა.
ანდრეიმ თავი ხელებში ჩაირგო. ერთი აზრი ტრიალებდა, როგორც მღელვარე ქარიშხალი: ყველაფერი დასრულდა.22 საათის შემდეგ კარი მსუბუქად გაიღო. ფილების ქვეშ ნაბიჯების ხმა. შემდეგ სიჩუმე. ვინმე მის გვერდით იდგა.
ანდრეი თავი მაღლა აწია. ნადეჟდა, საწმენდი, იქ იყო. ნაცრისფერ ხალათში, ხელები ჯერ კიდევ სველიდან მოწმენდიდან. მისი მზერა ეკრანზე იყო.პირდაპირი სიტყვების გარეშე, მან აიღო კომპიუტერული ქსელის სქემა, ყურადღებით შეისწავლა,
თითით ერთი ხაზის გასწვრივ გაუსვა და გაჩერდა. შემდეგ ანდრეის შეხედა და ჩუმად ქვემოთ ანიშნა.— რა? პასუხი არ იყო. მან კარებისკენ დაიხარა, გადმოხედა უკან: „მომყევი“.მყუდროდ ჩადიოდნენ სარეცხ კიბეებზე. სარდაფში ტენიანობის სუნი.
ნადეჟდამ განათება ჩართო, უკან მდებარე კედელთან გაჩერდა და ძველი სისტემური კომპიუტერისკენ ანიშნა, რომელიც საბუთების ქვეშ იყო დამალული.— ძველი სერვერი. ხუთი წლის წინ გამოირთო.მან თავი დაუქნია, მტვერი მოაშორა და ღილაკი დააჭირა.
კომპიუტერი ფრთხილად გაისუნთქა, თითქოს ცხოვრებაში დაბრუნდა.მისი ხალათის ჯიბიდან პატარა USB ჩასმულობა ამოიღო, კედელზე დაჯდა, ჩასვა სერვერში და typing დაიწყო. თითები სწრაფად და თავდაჯერებულად მოძრაობდნენ.
— თქვენ… IT-სპეციალისტი ხართ? პასუხი არ იყო. ერთი წუთის შემდეგ მონიტორი ანდრეისკენ გადმოატრიალეს.— აქ. ძველი ბექაპი. სამი წლის წინანდელი. განახლებული არაა, მაგრამ კონტრაქტები, კლიენტები, გადახდები — ყველაფერი შენახულია.
ანდრეი ეკრანს შეჰყურებდა. — საიდან…?— ათი წელი ვმუშაობდი მონაცემთა ცენტრში. შემდეგ დედა ავად გახდა. სამი წელი მას ვუვლიდი. შემდეგ, როდესაც გარდაიცვალა, ვეღარ დავბრუნდი. მეგონა, უარყოფილი ვიყავი. ამიტომ ვმუშაობდი მტვრის მოსაცილებლად.
ასე მარტივი იყო იმის დასამტკიცებლად, რომ ჯერ კიდევ ღირებული ვიყავი.ანდრეი ჩუმად იყო.— შემიძლია სისტემა აღვადგინო. ხუთი საათი, შესაძლოა ცოტა მეტი. დილისთვის მზად იქნებით.— დარწმუნებული ხართ?
მან მშვიდად, თავდაჯერებულად შეხედა.— სამი წლის წინ დამიკავშირდი. კითხვების გარეშე, რეკომენდაციების გარეშე. როცა ყველა უარს ამბობდა. ვალდებული ვარ.ანდრეი თავი დაუქნია. — მაშინ გავაკეთოთ.ღამე ჩუმი კონცენტრაციით გავიდა.
ანდრეი კაბელებს მიჰქონდა, თვალს ადევნებდა მისი ხელების მოძრაობას. ფერდაკარგული, ნადეჟდა უკან ჩაიხარა.— დასრულებულია. შეამოწმე.ანდრეი კაბინეტში შევიდა. კონტრაქტები ადგილზე, გადახდები წაკითხული, მონაცემთა ბაზა ფუნქციონირებს. ღრმად ამოისუნთქა.
გარეთ ცა ვარდისფერად გატყდა. ნადეჟდა ფანჯარასთან იდგა.— მიხსენი.— მხოლოდ ის გავაკეთე, რაც შემეძლო.— დღეს თქვენ აღარ ხართ საწმენდი. Chief Security Officer. მეტი ხელფასი. საკუთარი კაბინეტი.მან დაუჯერებლად შეხედა. — მართლა ამბობ ამას?
— აბსოლუტურად.კვირის შემდეგ ნადეჟდა ლოგინებს შეამოწმებდა და გაჩერდა. ვირუსი ზუსტად ორ საათზე შევიდა ანდრეის მოადგილე არკადიის კომპიუტერზე — ის, ვინც ოცდაათი წლის განმავლობაში მისი მეგობარი იყო.
მან ბეჭდური მასალა ანდრეის მიიტანა. — ნახე შენ.ანდრეიმ ფურცლები აიღო, სახე სერიოზულად გაემუქრა.— შეცდომა.— არა. სამგზის პირადი პაროლი. შეამოწმეთ, მუშაობს თუ არა.ანდრეიმ ფურცლები მაგიდაზე დადო. — რას გთავაზობ?
— დამონტაჟებ დამალულ ზედამხედველობას. თუ უდანაშაულოა, არაფერი მოხდება. თუ არა… თავად გამოავლენს.ორი დღის შემდეგ ნადეჟდამ მტკიცებულებები მოიტანა. არკადიი გეგმავდა, კომპანიას გაკოტრების შემდეგ იაფად შეეძინა — ფიქტიური კომპანიების მეშვეობით.
— მან დაგრღვევინა და ყველაფერი დაიპყრო.მომდევნო დილით ანდრეიმ შეხვედრა მოაწყო. არკადიი მშვიდად იჯდა წინ.— გვაქვს პრობლემა, — დაიწყო ანდრეიმ. — ვირუსმა ძველ სერვერზე კვალი დატოვა. ყველა წვდომის ლოგი შენახულია.
ნადეჟდა დღეს საღამოს ყველაფერს შეინახავს და სისტემას აღადგენს.არკადიი მხრები აიჩეჩა. — იქნებ ფრთხილად ვიქნეთ?— არა, — თქვა ნადეჟდამ. — ყველაფერი წაშლილი უნდა იყოს. დღეს.ღამის გვიან კამერები დაიდგა. ნახევრად პირველზე უსაფრთხოების თანამშრომელმა დარეკა:
— არკადიი სერგეევიჩი იქ არის. დოკუმენტები დაავიწყდა.— შეიყვანე.სარდაფში ჩუმად. არკადიი კომპიუტერთან, USB ჩასმულობით, ფაილებს იშორებდა. ანდრეი სინათლეში გამოჩნდა.— რას აკეთებ?
არკადიი მიტრიალდა. ფერმკრთალი. ჩასმული ჩასმულობა დაეცა.— მე… სისტემას ვამოწმებდი.— ღამით? USB ჩასმულობით?— ანდრეი, ყველაფერი ისე არ არის, როგორც გგონია…— როგორც გგონია. ვირუსი შენ გააკეთე. მინდოდა დამნაშავედ გეღო.
არკადიი ჩუმად იყო. თვალები სავსე გაბრაზებით. — დაცვა? ოცდაათი წელი შენ გვერდით ვმუშაობდი. ღამეები გამოდიოდა, კლიენტები მეძებნა. და შენ? მეპატრონი. მე — მოადგილე. როგორც თანამშრომელი.— შენ შეგიძლია წილი მოითხოვო.
— თხოვნა? — მწარე ღიმილი. — ნამდვილად მომცემდი?— ზუსტად.— ამიტომ ვкраდი.— დაარქვი როგორც გინდა.ნადეჟდამ ტელეფონი მიაწოდა. — აქ შეტყობინებები, ლოგინები, მტკიცებულებები. გინდა ყველამ ნახოს, თუ ჩუმად წავა?
არკადიი შეყრუებული იყო. — შენ გადაწყვიტე.მან მუშტები შეკრა, ქურთუკი აიღო და კაბინეტი დატოვა. კარის ზღურბლზე: — შენ გარეშე ვერ გადარჩებოდი. გარეშე ამ საწმენდის. ოცდაათი წელი შენ გვერდით — და მე არაფრად ვთვლოდი.
ანდრეი ყუთზე დაჯდა. ნადეჟდა გვერდით ჩამოჯდა, ჩუმად.— მე მას წილი არ მივცემდი, — ჩაიჩურჩულა.— შენ ფრთხილი ხარ. ეს სხვაა.— შესაძლოა. მაგრამ ის მოტეხილია.— მან მოღალატეობა აირჩია.ერთ თვეში ანდრეიმ ნადეჟდას კომპანიაში 20% შესთავაზა. მან გაიყინა.
— იმიტომ რომ ღირსი ხარ. შენ დამიბრუნე ნდობა.თვალები სავსე ცრემლით. — მადლობა.— მე უნდა მოგმადლოდ. იმ ღამისთვის.შემდეგ პატარა კაფეში ისადილეს, ცხოვრებაზე ისაუბრეს.— იცით, ყველაზე ცუდი რა იყო? — თქვა ნადეჟდამ. — ყოველდღე მეშინოდა,
ვინმემ ნახოს ვინ ვარ. უხილავი ყოფნა უფრო მარტივი იყო.— ახლა აღარ ხარ უხილავი.— კი. ახლა არა.ანდრეი ჩაიყენა ჩაი. — წარმატება კონტროლს არ ნიშნავს. არამედ იმას, რომ გვერდითა ვინმე გყავს, ვინც არ გღალატობს.
მან გაუღიმა.როცა დაემშვიდობნენ, ანდრეიმ იცოდა: ცხოვრება ახლა იწყება. ვინმესთან, ვინც არსად იდგა. სარდაფიდან. დავიწყებული წარსულიდან.ხანდახან გადარჩენა იმ ადგილიდან მოდის, სადაც ყველაზე ნაკლებად გესაჭიროება. ქალბატონი ნაცრისფერ ხალათში. ძველი სერვერი. და ეს ყველაფერი შეიცვლება.
