ბიჭი, რომელიც ქარიშხალს ესაუბრებოდა, მარტო, ყინულმორეულ ღამეს, კლდოვან მთა-საწიროების მაღალ ბილიკზე, ოთხი წლის ბიჭი სახე მისცა მინის დასისხლიანებულ ფანჯარას და მხოლოდ სიბნელეს ელაპარაკებოდა:— მინდა, ვინმე მყვარებოდეს…
გარეთ ქარი მწვავე სრიალით იფრინავდა მწვერვალებზე, თითქოს ცოცხალი იყოს, უსასტიკესად აზნექებდა კაბინას, რომელიც სასოწარკვეთილად ეკვროდა მთის კალთას. შინ, ცეცხლი давно ჩაქროდა, მაგრამ ქალის ხმა, რომელმაც სახლი ჯოჯოხეთად აქცია,
ისევ ისმოდა კედლებში — ხმა, უფრო მძაფრი ქარიდან, უფრო ცივი ყინულზე.ბიჭი, რომელიც მალე იგრძნო ტკივილი, ლეო ჰარისი გაზაფხულის დილას დაიბადა, როდესაც სილვერ კრისკის ველი ყვავილებით დაფარული იყო. მისი დედა ორი ზამთრის შემდეგ გარდაიცვალა.
მამა, თომასი, ერთ დროს კეთილი მექანიკოსი, მეორედ დაქორწინდა დებორა უიტლოკზე — ქალზე, რომლის სილამაზე სწრაფად ქრებოდა, როგორც მისი მოთმინება.რამოდენიმე თვეში, თომასი შორეულ მაღაროელ სადგურზე წავიდა სამუშაოდ,
ხოლო დებორა ქმრის ხელფასს ღვინოში და სუნამოში ხარჯავდა. ლეო უმოქმედო ჩრდილად იქცა სახლში: უხილავი, ჩუმი, თითოეულ ხმაზე დასჯილი.— ნუ მიყურებ ასე! — გაბრაზებული ამბობდა დებორა, თუ ლეო თვალებში შეჰყურებდა. — გგონია, ვინმე გიყვარებს?
როდესაც გაბრაზდებოდა, არ ყვიროდა. ჩურჩულებდა. მისი სიტყვები ისე მოხვედრილიყო, თითქოს ყინულოვანი ნაჯახით გულისგულში დაეშვათ:— დედაშენი ცოცხალი რომ იყოს, შენც ის გძულდა.ლეომ გაიგო: ცრემლი სუსტების ნიშანია.
მაგრამ იმ ღამეს, როდესაც ქარიშხალი მთებში იფეთქებდა, სიჩუმე ვეღარ დაიცავდა.ღამე, როდესაც გაიქცაშელახულმა ჭიქამ გახსნა კონფლიქტი. დებორას დარტყმა იმდენად სწრაფი იყო, რომ ლეო თითქმის ვერ დაინახა, მხოლოდ იგრძნო ტკივილი კანზე.
— უვარგისო ბავშვო! — წამოიძახა მან და სიძნელით გადაკრა.ყველაზე ცუდი არა დარტყმა იყო. არამედ შემდეგი სიცარიელე, როდესაც ქალმა თავი მოშორებით დაიხია და დამღლელი ჰუმორით მოედო, თითქოს არაფერი მომხდარიყო.
კუთხეში, ლეო დანაწევრებულიყო, მუხლები გულთან ახლოს მიედო. უნდოდა, გაქრეოს. რაღაც შიდა ნაწილი დაენგრა: ნაზი, მაგრამ მტკიცე სიბრაზე.იგი გადმოხტა თხელი საბნიდან, კარი გააღო და თოვლის ქარიშხალში შევიდა. სიგრილე დაუყოვნებლივ მოეხვევა,
სუნთქვა ყინულოვან ჰაერში ქრება. ფეხშიშველი განაგრძობდა თოვლის პირზე სიარულს, თითოეული ნაბიჯი მცირე ნიშანს ტოვებდა, რომელიც ქარმა სწრაფად წაშალა.არ იცოდა, სად მიდიოდა. იცოდა მხოლოდ: უნდა გაიქცეს. სილვერ კრისკის სინათლე უკან დარჩა, ფერფლად ქრება.
ქალი კაბინაში, კილომეტრებით მოშორებით, იმავე მთა-საწიროზე, თხრილავმა ნათურა სუსტად ანათებდა ქარიშხალში. გრეის მილერი — მოსახლეობის მკვდარ მეზობლებს დიდ დედას ეძახდნენ — ხარშავდა ქოთანში წვნიანს, ამავდროულად სთხოვდა ლოცვებს ქარს.
ის 73 წლის იყო, 40 წელია ქვრივი, ცხოვრება სავსე იყო ნოსტალგიით და ხის საწვავით.ერთ დროს მას ბებირის საქმიანობა ჰქონდა სილვერ კრიქში. მისი შვილი лавინაში დაიღუპა, და მას შემდეგ აღარ უნდოდა სიყვარულის შეგრძნება. სიყვარულს მხოლოდ დანაკარგი მოაქვს.
ქარის გუგუნის შიგნით, კარებისკენ მსუბუქი კაკუნი გაიგო. ბავშვი ტიროდა.კარი რომ გააღო, პატარა, ცისფერი, გაყინული ბიჭი ჩაენგრა ხელში.— ღმერთო ჩემო… შვილო… რა გჭირს?— მინდა, ვინმე მყვარებოდეს — კითხა ლეომ ბაგეებში רעדით.
გრეის სული ტკივილითა და სიყვარულით ერთდროულად გასკდა. ჩაეხუტა, საბნებში გახვია, კოვზით აჭმევდა სითბოს წასულ წვნიანიდან, სანამ სახეზე ფერი არ დაბრუნდა. ბიჭმა იმ ღამით აღარაფერი თქვა — მხოლოდ ცეცხლს უყურებდა, როგორც პირველად ხედავდა შუქს.
ქვალები თოვლში, ქარიშხალი მხოლოდ თოვლს არ მოაქვს — შურისძიებასაც.სილვერ კრიქში, დებორამ ცარიელი საწოლი დაინახა. პანიკა სწრაფად გადაიზარდა სიბრაზედ: აიღო ტორშერი, ჩაიცვა ჩექმები და მიჰყვა თოვლში მიმავალ პატარა კვალი ნაბიჯებს.
— ვერ დამალავ! — ყვიროდა ქარში. — შენ ჩემი ხარ!, უსაფუძვლობა და ჩრდილები, დილას, თოვლის ქარიშხალი ისევ მძვინვარებდა. კაბინაში სითბო გამოიფრქვეოდა. გრეიმ თოვლი წაშალა ლეოს თმიდან.— რა გქვია, პატარავ?— ლეო — ჩურჩულებდა.
— ლეო… გვარი?— ჰარისი.გრეის ხელი გაჩერდა. თომას ჰარისი — მისი ძველი ნაცნობი, რომელმაც ამ ბავშვის დაბადებაში დახმარება გაუწია. ბედისწერის ირონია ნაზ, მორიდებულ ღიმილს უჩენს.ლეო ჩაეძინა ცეცხლის გვერდით. გრეი დათვალიერებდა ბიჭის იარებს,
გრძნობდა სამართლიან სიბრაზეს ყველა შეურაცხყოფის გამო.— არავის აქვს უფლება, ასე გაუკეთოს ბავშვს — დაიჩურჩულა.გარეთ ჩექმების წკრიალი ისმოდა, გრეის გულში შიში ჩადგა.დაპირისპირება, კარი კედლებს დარტყმებით კანკალებდა.
— გააღე! ბიჭი ჩემი! — ყვიროდა დებორა.გრეიმ კარები ჩამოიზილა. — წადი. აქ ყოფნის უფლება არ გაქვს.ქალი დაუნდობლად ცდილობდა შევიდეს, მაგრამ მთა და ქარიშხალი გრეის მხარეს იდგა. დებორა დაიხარა თოვლში და გადმოვარდა იატაკზე. ლეოს ტირილი იყო ერთადერთი ხმა.
— წადი — თქვა გრეიმ. — სანამ მთა არ წაიღებს.დებორა გაურბინა ქარიშხალში.მეორე გამოჩენამეორე დილას, სამყარო ფოლადისფრად ლამპარავდა, თოვლის ხიდები ფანჯრებს ეჯახებოდა. ლეო ხის კოვზით თამაშობდა, ხოლო უსაფრთხოების ნაზი გრძნობა ნელ-ნელა უბრუნდებოდა გულს.
მაგრამ ჩექმები კვლავ გამოჩნდნენ. დებორა ყვიროდა, სიგიჟის სიბრაზით:— ორივე ჯოჯოხეთში გადაგიყვანთ!გრეიმ წინ გადაუჭრა ლეოს. — ის აქ ცხოვრობს — თქვა მშვიდად. — და შენ თვითონ აგაწყე.მთა პასუხობდა: იატაკი ყრუ ორთქლში ვიბრირებდა,
ღრმა გრუხუნი ისმოდა, როდესაც Timberline Ridge-ზე დაფარული საიდუმლო თოვლის ფენა გაიბზარა. ელვარ თეთრობაში განათდა კარი.დებორა იღრიალა, ვერ მოერევა, ვერ ვეღარ გაჩერდა. გრეი ჩაეხუტა ლეოს. ქარიშხალი მძვინვარებდა გარეთ, მაგრამ შინ სიყვარული მართავდა.
სიჩუმე და სარეაბილიტაციო ჟამი, ქარიშხალი ჩამშორდა, გრეი ძლიერად ჩაეხუტა ლეოს.— წავიდა — ჩურჩულა. — აღარასოდეს გაწყენინებს.რამდენიმე დღე მთას თოვლი ფარავდა. გრეი პურებს აცხობდა, თბილ წყალს დნობდა, და ამბებს უყვებოდა:
ანგელოზებზე, გმირებზე, მსოფლიოს სიკეთეზე. ლეო უსმენდა, სწავლობდა რწმენას.— ღმერთი გამომიგზავნა შენთან? — ჰკითხა ერთხელ.— არა, ჩემო პატარავ — გაუღიმა გრეიმ. — იქნებ მან გამომიგზავნა შენთან.სახელები და მოგონებები ნელ-ნელა დაბრუნდა,
Timberline Ridge იქცა აკურთხებულ ადგილად. ლეო გაიზარდა ძლიერი და კეთილი ადამიანად. ყველა სიყვარული, რაც მიიღო, სხვას გადაეცა.საბოლოო ზამთარში, როდესაც თოვლი ნაზად ღრუბლდა, გრეი ჩურჩულებდა:
— დამიბრუნე ჩემი გული, ლეო. დაპირე, რომ მისცემ მას მსოფლიოს.— ვაპირებ — უპასუხა ბიჭმა, ცრემლებით გაჟღენთილი.გრეიმ გაუღიმა. — მაშინ ქარიშხალი ღირდა.მემკვიდრეობა ბორცვზე: პატარა, ხელნაკეთი დაფა ფიჭვზე:
„აქ სიყვარული დაამარცხა ქარიშხალს.” — LH, და დღესაც ამბობენ მოთხრობას მთაზე: ბიჭზე, რომელიც სიბნელისგან გაქცეულა და მოხუც ქალზე, რომელმაც კარი გაუღო. სიყვარული არასოდეს კვდება ნამდვილი.
