გეორგიული გადამუშავებული ვერსია:შეიძლება თუ არა ერთმა ერთადერთმა თანაგრძნობის წამმა შეცვალოს ორი დამსხვრეული სიცოცხლის მიმართულება — და ამოიტანოს სიმართლე, რომელიც ოცდახუთი წლის განმავლობაში მიწის ქვეშ იყო დამარხული?
შობის წინა საღამოს, წვიმა დაუნდობლად ეცემოდა დედაქალაქს, თითქოს ცდილობდა ჩამოერეცხა ის ცოდვები, რომელთა აღიარებაც არავის ეყო გამბედაობა. სან-კარდოზოს საავადმყოფოში ყველაფერი ბრწყინავდა თითქმის შეურაცხმყოფელი სრულყოფილებით:
იტალიური მარმარილოს იატაკები, რომლებშიც ოქროსფერი გირლანდები ირეკლებოდა; ჰაერში ლავანდისა და კედარის სურნელი ტრიალებდა; დერეფნებში რბილი საშობაო მუსიკა ცურავდა — თითქოს თავად შენობა ცდილობდა ეჩვენებინა, რომ სამყარო კეთილი იყო.
მაგრამ სამართლიანობა არ ცხოვრობს გაპრიალებულ ზედაპირებზე.მინის კარები უეცრად გაიხსნა. წვიმით გაჟღენთილი ქალი შიგნით შევარდა, მკერდზე უჩვეულოდ უძრავი ბავშვი ეკავა. თვალები ტირილისგან დასიებული ჰქონდა, ტანსაცმელი — მძიმე და სხეულზე მიკრული,
ხოლო სახეს აღარ შერჩენოდა თხოვნის ძალა — მხოლოდ ვედრება. აკანკალებულ ხელში ეჭირა დანაოჭებული კონვერტი ხუთი გაცვეთილი ქვითრით. ეს იყო ყველაფერი, რაც ამ სამყაროში ჰქონდა დარჩენილი.არავინ შეამჩნია, რომ სულ რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით,
ცნობილი ექიმი უყურებდა ამ სცენას — და გრძნობდა, როგორ უყურებდა მას საკუთარი წარსული, როგორც სარკეში დამსხვრეული ანარეკლი.იმ ღამით, აღარაფერი დარჩებოდა დამარხული.დოქტორი რიკარდო კარდოზო მეათე სართულის ლიფტიდან ჩამოვიდა ექვსსაათიანი უწყვეტი ოპერაციის შემდეგ.
მაღალი, უნაკლო, ჩუმი ავტორიტეტით მოძრავი ადამიანი იყო — ის, ვინც მიჩვეული იყო, რომ უსიტყვოდ ემორჩილებოდნენ. შვეიცარიული საათი მაჯაზე, იდეალურად სუფთა თეთრი ხალათი, მის ქვეშ ძვირადღირებული კოსტიუმი — თავად წარმატების განსახიერებას ჰგავდა.
მხოლოდ თვალები ამხელდა დაღლილობას, რომელიც ფიზიკური არ იყო.მან საკუთარი ცხოვრება არქიტექტურულ ილუზიად ააგო — შორიდან შთამბეჭდავი, შიგნით კი ცარიელი. და ეს კარგად იცოდა. ყოველ ჯერზე, როცა ოჯახზე ეკითხებოდნენ, ფრთხილად შექმნილ სიმართლის ვერსიას პასუხობდა.
რადგან ის მარმარილოს დარბაზებიდან არ მოდიოდა. ის მოდიოდა სველ ტროტუარებიდან, კვამლითა და სიღარიბით სავსე ქუჩებიდან, სამყაროდან, სადაც ღირსება ფუფუნება იყო.და ეს სიმართლე ბრუნდებოდა.პატარა გაბრიელს სამი თვის წინ დაეწყო ფეხების ტკივილი. თავიდან სუსტი.
შემდეგ — აუტანელი. მისცეს აბები და გამართლება. ვიდრე 23 დეკემბრის ღამეს სიცხემ ორმოც გრადუსს არ გადააჭარბა. სხეული მოეკეცა. მარინამ იგრძნო, როგორ გაიხლიჩა რაღაც მის შიგნით. ბავშვი პლედში გაახვია და წვიმაში გავიდა — ფულის გარეშე, არჩევანის გარეშე.
როცა საავადმყოფოს მარმარილოს იატაკზე დაიჩოქა და ისე იტირა, თითქოს მისი ცრემლები უკანასკნელი მონეტები იყო, რაც შეეძლო გადაეხადა, ხალხი უყურებდა. ზოგი ჩურჩულებდა. ზოგი იწერდა. დაცვის თანამშრომელი მიუახლოვდა.
მაშინ მამაკაცის ხმამ ჰაერი გაჭრა.— ადექი.რიკარდომ მას სიბრალულით არ შეხედა. შეხედა, როგორც ჭრილობას, რომელიც არასდროს შეხორცებულა.— იატაკი არ არის ადგილი არც ერთი დედისთვის.როცა თქვა: „ყველაფერი კარგად იქნება“, ეს ნუგეში არ ყოფილა. ეს ფიცი იყო.
იმ ღამიდან ყველაფერი შეიცვალა.მარინამ სიცოცხლე შემოიტანა სივრცეებში, რომლებიც ემოციებისგან სტერილური იყო. რიკარდომ სუნთქვა დაიწყო. და როცა მან გაბედა სიმართლის თქმა — რომ თვითონაც დამლაგებლების შვილი იყო, რომ რცხვენოდა, იმალებოდა,
ტყუოდა — ჩამოიშალა, როგორც ადამიანი, რომელიც ათწლეულების ტვირთს ატარებდა.საშობაო გალაზე, ელიტისა და ტყუილების წინაშე, მიკროფონი აიღო და თქვა:— რაც ახლა მოისმინეთ, სიცრუეა.და შემდეგ მარინას წინ დაიჩოქა, ისე, როგორც ოდესღაც თავად მარინა დაიჩოქა.
— მაპატიე, რომ ასე გვიან გავბედე ნამდვილი ყოფნა.და დაუმალავად, ხმამაღლა თქვა:— მე შევიყვარე ყველაზე გულწრფელი ქალი, ვინც კი ოდესმე შემხვედრია.
