ქარიშხლიანი საღამო. კარზე კაკუნი. და შეხვედრა, რომელმაც ყველაფერი სამუდამოდ შეცვალა.ქარიან და ბნელ საღამოს ერთმა ქალმა კარი გააღო – და რაც ზღურბლზე დაინახა, ამისთვის ვერაფერი მოამზადებდა. მის წინ იდგა პატარა ბიჭი, ცრემლებით სავსე სახით,
სიცივისა და შიმშილისგან კანკალებდა. მისი ხმა ძლივს ისმოდა, როცა ჩაილაპარაკა:— გაქვს ცოტაოდენი საჭმელი? სამი დღეა არ მიჭამია…ამბობენ, სასწაულები მაშინ ხდება, როცა ყველაზე ნაკლებად ველით. 35 წლის ამანდა ყოველთვის სჯეროდა ამის.
მისი ერთადერთი ოცნება იყო, ოდესმე ვინმეს მისთვის „დედა“ დაეძახა. მაგრამ შვიდი წლის წინ მომხდარმა ტრაგიკულმა უბედურმა შემთხვევამ ეს ოცნება სამუდამოდ დაამსხვრია.სიცოცხლის შემნახველი ოპერაციის შემდეგ ექიმებმა განაჩენი გამოიტანეს:
ამანდა ვერასოდეს გახდებოდა დედა. ამ ამბავმა არა მხოლოდ ის, არამედ მისი ქმარი, იონასიც, სრულიად გატეხა. მათ მოუწიათ ტკივილთან ერთად ცხოვრება და შეეგუებოდნენ იმ აზრს, რომ მათი სახლი ყოველთვის ჩუმი დარჩებოდა.მანამდე — იმ საღამომდე.
იმ კვირა საღამოს ქარიშხალი მძვინვარებდა. ქარი ყვიროდა, წვიმა ფანჯრებს აბრახუნებდა, როცა უეცრად შუქი ჩაქრა.— ასეთი ამინდებია დღესდღეობით… — მწარედ გაეღიმა ამანდას, როცა სანთელი აანთო.მაშინ გაიგონა.კართან ჩუმი, ფხაჭუნის მსგავსი ხმა.
— იონას, კარი დაკეტილი დატოვე? — ნერვიულად ჰკითხა მან.კარი დაკეტილი იყო. მაგრამ ხმა ისევ გაისმა. ფხაჭუნი. შრიალი. შემდეგ კი ფრთხილი კაკუნი.— გამარჯობა… ვინმე არის სახლში? ამანდას გული ძლიერად უცემდა. ძალა მოიკრიბა და კარი გააღო.
ზღურბლზე პატარა ბიჭი იდგა.გაწუწული, გაყინული, ატირებული.— მაიკ?! — წამოსცდა ამანდას. — ასეთ ამინდში აქ რას აკეთებ? შემოდი, სწრაფად!ამანდამ ბიჭი იცნო. მაიკი თავის პატარა დასთან, კობისთან, დედასთან — სარასთან — და მამინაცვალთან,
ჯონსონთან ერთად ცხოვრობდა ძველ მისაბმელ სახლში, ტყის პირას. ამანდა მათ ხშირად ხედავდა, როცა ეკლესიიდან ბრუნდებოდა. მაშინ ყოველთვის ეტკინებოდა გული — წარმოედგინა, როგორი იქნებოდა, თვითონაც რომ ჰყოლოდა ბავშვები.
ახლა კი ერთ-ერთი მათგანი მის წინ იდგა.— დედა საავადმყოფოშია… — ქვითინებდა მაიკი, როცა ხელში ცხელ ჩაის უჭერდა. — მამამ თქვა, საჭმელს მოვიტანო. სამი დღეა წავიდა და არ დაბრუნებულა. ჩემი და ძალიან ცუდადაა… გვშია…
ამანდას სუნთქვა შეეკრა. მაშინვე იონასს დაუძახა.რამდენიმე წუთში მისაბმელი სახლისკენ გაეშურნენ.— კობი, საჭმელი მოვიტანე! — სასოწარკვეთით დაიყვირა მაიკმა.პატარა გოგონა უძრავად იწვა დახეული საბნის ქვეშ. სიცხე ჰქონდა. კანკალებდა.
— იონას, სასწრაფო გამოიძახე! ახლავე! — კანკალით თქვა ამანდამ.სასწრაფო დახმარება და ბავშვთა დაცვის სამსახური მალე მოვიდნენ. ბავშვები საავადმყოფოში გადაიყვანეს. ჯონსონი არსად ჩანდა.რამდენიმე საათის შემდეგ ის იპოვეს.
სიმართლე გამოაშკარავდა: კაცმა ბავშვები შეგნებულად მიატოვა. არ სურდა სარას მკურნალობის გადახდა და პასუხისმგებლობის აღებაც არ უნდოდა.ის დააკავეს.სამართლიანობამ იზეიმა — მაგრამ ამანდასა და იონასის გულში ახალი შიში გაჩნდა: რა ბედი ელოდათ მაიკსა და კობის?
წყვილს არც კი დაუფიქრია. ისინი თანხას აგროვებდნენ, ყველანაირად ეხმარებოდნენ. სარას მკურნალობა გადაიხადეს და მისაბმელი სახლი საცხოვრებელ სახლად გადააკეთეს.როცა სარა საავადმყოფოში მოინახულეს, ქალი ცრემლებით ძლივს იკავებდა თავს და ამანდას ხელი მაგრად ჩასჭიდა.
— ამას ვერასოდეს გადაგიხდით…— არ არის საჭირო, — გაუღიმა ამანდამ. — ალბათ ამიტომ მოხდა ყველაფერი. მხოლოდ ერთი დაიმახსოვრე: ბავშვები ყველაზე დიდი სიმდიდრეა. მათ მხოლოდ იმას ანდე, ვინც ამას იმსახურებს.
სარა გამოჯანმრთელდა. შვილებთან დაბრუნდა. და მიუხედავად იმისა, რომ ამანდა და იონასი არასოდეს გახდნენ მშობლები, ისინი გულითა და სულით დარჩნენ მაიკისა და კობის ცხოვრების ნაწილად.რადგან ზოგჯერ სასწაულები არ მოდის ისე,
როგორც ველით — არამედ ისე, როგორც ყველაზე მეტად გვჭირდება.რას გვასწავლის ეს ისტორია?• ბავშვები არასოდეს უნდა დავტოვოთ მარტო.• ერთი კარგი გადაწყვეტილება შეუძლია სიცოცხლეები შეცვალოს.
• დახმარება ყოველთვის უბრუნდება მას, ვინც გულით გასცემს.გააზიარე ეს ისტორია — შესაძლოა, ვიღაცამ დღეს სწორედ აქ იპოვოს იმედი.
