რაც იოსეფმა — ახლა უკვე ჯოზეფმა — აითვისა მზის შუქისა და ადამიანის სისუსტის შესახებ, შინ მის ძვლებში ჩარჩა, თითქოს საიდუმლო ხერხემალივით. ათეულობით წლის შემდეგაც, დეტროიტში, თავის სტერილურ სახლში სიჩუმეში,
ის გრძნობდა გახსენების სითბოს, რომელსაც მეტალი შეეხო, ფოტონების სუნთქვას სარქველზე, თითქოს თავად მზე მის ხელს დაემორჩილა. ის არ იხსენებდა გამარჯვებას, არამედ სიზუსტესა და არაგეგმური შედეგების სიმძიმეს. ეს სიმძიმე არასოდეს გაჰყოლია.
ხანდახან, გრძელ საღამოებში, როცა ფაბრიკის მანქანები ჩერდებოდნენ და ბავშვები სძინავთ, ის ჩავიდოდა სარდაფში, სადაც ძველი ლინზა ნაჭრის ქვეშ ეწყო. აიღებდა მას, განათებულად დაიჭერდა ფანჯრიდან შემომავალ
ზამთრის სხივში და აცხობდა მოგონებებს, როგორც პირად კოცონს. მისი თითები, რომლებიც Transmission–ის წლების განმავლობაში გახდილი და callus–ებით გამაგრებული იყო, გაიხსენებდნენ საკონტროლო დელიკატურ კანკალს.
ის კვლავ ხედავდა მზის მრუდს ღელეს ზემოთ, გრძნობდა გრავიტაციისა და სითბოს ძალას და გაიხსენებდა ხალისიან შიშს, რომელიც ჩნდება, როცა სიცოცხლე და სიკვდილი შუშის რგოლის კიდეზე ბალანსირებს.
თუმცა, ჯოზეფმა გაიგო, რომ ისტორია არ ჩერდება სისუფთავის გამო. მეხსიერების კედლების გარეთ, სამყარო უცვლელად გაუგებარი რჩებოდა. მას ეჭირა აზრად სოფლის მცხოვრებნი, კაცები, რომლებიც მოედანზე ჩამოკიდეს, და პური,
რომელიც მას არჩენდა გრძელ ზამთრებში. თითოეული ქმედება მოგზავნიდა რიპლს მრავალი კილომეტრით გადააზრების მიღმა. ის, რასაც მცირე, სამართლიანი წინააღმდეგობის იარაღად წარმოედგინა, გახდა შტორმი,
რომელსაც ვერ აკონტროლებდა და ვერ წაშლიდა. და ახლა, ათწლეულების შემდეგ, ღელეს ბავშვებიც — გადარჩენილნი და გაქცეულნი — უხმოდ უჭერდნენ იმ დღის სიმძიმეს.
დოქტორ ზიმერმანის ნაშრომმა ისტორიას უკან დაუბრუნა სამყარო, მაგრამ ვერ გამოიძახა დაკარგული სიცოცხლეები, არც ის ღამეები, რომლებიც ჯოზეფმა გაატარა წარმოიდგინებოდა ალის გზას, კუთხეებსა და მანძილებს ასრულებდა იმედით,
რომ არავინ შენიშნავს ბავშვის ხელებში მინის სუსტ ბზინვარებას. მისი კვლევა იყო ელეგანტური და დეტალური, მაგრამ ჯოზეფისთვის მხოლოდ ისაა, რაც უკვე დაიწვა. ისტორია შეუძლია ფაქტების დასახელება,
მაგრამ ვერ გაზომავს სისხლის სიმძიმეს ხელში ან გულის ცემის კანკალს, როცა მიხვდები, რომ სამყარო პასუხობს იმაზე მეტი, ვიდრე გეგმავდი.
ერთ ერთ ასეთ ზამთრის საღამოს, დეტროიტი მქრალი ნისლითა და ყინულით შემოსილი, ისტორია — რომელიც დაწყებულა ზღვარზე, მტვრევადი ლინზით და მზის დახრილობით — ახალ სიცოცხლეს შეიძენს. კარზე აკაკუნეს,
ზრდილობიანი და უცრუ. ჯოზეფმა გააღო და იპოვა ახალგაზრდა ქალი, რომლის მზერა ბატონი სმენადობასა და ყურადღებას ასახავდა. მისი სახელი იყო ანა. ხელში ეჭირა ნოუთბუქი და აუდიორეკორდერი, მაგრამ არა ისტორიის გაკვეთილის ან კვლევისათვის
– უფრო პატარა, უფრო ინტიმური მიზნისთვის. ის მოვიდა იმიტომ, რომ წაიკითხა დოქტორ ზიმერმანის ნაშრომი, იმიტომ, რომ მოისმინა ლეგენდის ფრაგმენტები ღელეში, იმიტომ, რომ სურდა გაეგო, როგორ შეიძლებოდა ბიჭს დაეჭირა მზე ხელებში.
ჯოზეფმა დიდხანს შეათვალიერა იგი და შენიშნა, რომ თითქოს ეშინოდა იმისა სიმძიმის, რაც მან განიცადა. და მაინც, მისი თვალებში ცეცხლის ნაპერწკალი იდგა – იგივე ნაპერწკალი, რასაც ის თავად გადაჰქონდა ყინულით დაფარულ ზღვარზე.
მან ჩაიღიმა, არა იმიტომ, რომ მოგონება მარტივი იყო, არამედ იმიტომ, რომ ის იგებდა სულის შიმშილს, რომელიც არ იღებს სიკეთისა და ბოროტების სიმარტივეს.„გინდა ნახო?“ კითხა ის ჩუმად, გარკვეული არა იმაში, რაც ითქვა.
ანამ დაუქნია თავი. ჯოზეფმა მიიყვანა სარდაფში, აიღო ნაჭერი ლინზიდან და მოშვებული მზის სხივი მიუშვა მასზე. შუქი მინის შიგნით გაბზარა, ასობით პატარა ვარჯისფერით გაფანტა ბეტონის იატაკზე.
ანა მოიწია ახლოს, თვალები გაშტერებული, როცა აკვირდებოდა მრუდებს, კუთხეებს, შეუძლებელ სიზუსტეს.„ეს მხოლოდ ლინზაა,“ თქვა ჯოზეფმა, ხმამაღლა დაბალი, თითქმის შეძახილი. „მხოლოდ შუქი. მაგრამ ის ახსოვს. აი, ეს არის ცეცხლი – ის ინახავს იმას, რაც გააჩინა.“
ერთი მომენტით წარსული ციკლავდა სარდაფის ჰაერში: მჭიდრო მეტალის ექო, სარქველების გაჩენა, ტყის პтичების ცარიელი გაკვეთილი. და მაინც, იქ იყო სიცოცხლე, სუნთქვის სტაბილური რითმი, შუქი, რომელიც მტვერში იბზურებოდა.
უცნაურად გაბრწყინებულმა მან დაინახა, რომ ლინზა ახლა შეუძლია სხვა რამაც: ის შეუძლია ასწავლოს, განათოს, არ წვავს.ანა კითხულობდა – ფრთხილად, ზუსტად, პატივისცემით – და ჯოზეფი პასუხობდა. არა სიამაყით,
არა სირცხვილით, არამედ იმ სისასტიკით, რაც ადამიანს აქვს, როცა საბოლოოდ მიღებულს სჯერა, რომ ზოგი ისტორია ვერ იქნება სუფთა, ვერ იქნება გმირული. ისინი მხოლოდ გაიგება.
დაფასების ბოლოს, მზის სხივი გადაინაცვლა, ლინზა სუსტი ირგვლივ აინთო, და ჯოზეფმა იგრძნო ის, რაც ათწლეულებია აღარ უნახავს: კავშირი, არა დიდებასთან ან შურისძიებასთან, არამედ გაგებასთან. ლინზა აღარ იყო იარაღი მის ხელებში;
ის იყო მასწავლებელი, არჩევანის სარკე, შეხსენება, რომ ყველა მოქმედება შედეგს იწვევს, და რომ ბავშვის გამჭრიახობაც შეუძლია ეკო იმ ათწლეულებში, რომლებიც მსოფლიო ვერასოდეს აპატიებს – ან სრულად ვერ გააგებს.
მან კვლავ შეახვია ლინზა ნაჭერში, ჩაატანა ძველ ყუთში და ანას გადასცა ნოუთბუქი, რომელსაც ათწლეულების განმავლობაში ინახავდა: დიაგრამები, დაკვირვებები, შუქსა და ადამიანის ფასზე ფიქრები, ცხოვრების კალკულაცია, რომელიც ომისა და გამოგონების ჩრდილში გაიარა.
„ნუ აქცევ ამას გმირობის ისტორიად,“ თქვა მან. „წერე ადამიანების შესახებ, როცა მათ აღარაფერი დარჩათ. წერე შუქის შესახებ.“
ანამ დაუქნია თავი, და როგორც წავიდა, ჯოზეფმა უყურა, როგორ ჩადის მზე ჰორიზონტის უკან. ათწლეულების შემდეგ პირველად, მისი გულში სიმძიმე ოდნავ შესუსტდა. მან საბოლოოდ გაიგო, რომ პატარა აქტებიც, პასუხისმგებლობის მცირეც კი
– მცირედი მზრუნველობა – შეუძლია მოიტანოს სიმშვიდის მსგავსი სიჩუმე. და შესაძლოა, ეს საკმარისიც იყო.იმიტომ რომ ზოგჯერ, ყველაზე პატარა ლინზაც კი შეიძლება დაიჭიროს მსოფლიო ხელში.
