70 წლის ვიყავი, როცა ჩემი ქალიშვილი დავკარგე და ერთ დღეში ჩემი ოთხი შვილიშვილის ერთადერთი მეურვე გავხდი. მეგონა, ამაზე დიდი ტკივილი აღარ არსებობდა…
მაგრამ ექვსი თვის შემდეგ მოვიდა ამანათი, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა. ის, რაც შიგნით ვიპოვე, არა მხოლოდ გული გამიტეხა — მთელი ჩემი ცხოვრება დაამსხვრია. 😢😨
ჩემს ქალიშვილს ერქვა ელენა. ის იყო თბილი, ძლიერი ქალი, რომელიც ყოველთვის სხვებზე ზრუნავდა. ჰყავდა მეუღლე, ალექსი, და ოთხი შესანიშნავი შვილი. უფროსი ცხრა წლის იყო,
ტყუპები — ექვსის, ხოლო უმცროსი სულ ოთხი წლის გახდა. მათი სახლი სავსე იყო სიცოცხლით — სიცილით, ხმაურითა და სიყვარულით.
ერთ დილას ელენა და ალექსი მოკლე, ორდღიან საქმიანი მოგზაურობაში გაემგზავრნენ სხვა ქალაქში. ბავშვები ჩემთან დარჩნენ, როგორც ხშირად ხდებოდა. მანქანამდე მივაცილე. ელენამ გულში ჩამიკრა და ღიმილით მითხრა:
— დედა, არ ინერვიულო. ზეგ დავბრუნდებით.არ ვიცოდი, რომ ეს მისი ბოლო სიტყვები იქნებოდა, რომლებიც ოდესმე გავიგონე.მათი მანქანა ავარიაში მოჰყვა.
როდესაც დამირეკეს, თავიდან ვერ დავიჯერე. თითქოს სხვის ცხოვრებაზე საუბრობდნენ. მაგრამ ეს სიმართლე იყო. იმ დღეს დავკარგე ჩემი ქალიშვილი… და ამავდროულად, ოთხი პატარა ბავშვის ერთადერთი ზრდასრული გავხდი.
71 წლის ასაკში ისევ დედა გავხდი.პირველი კვირები აუტანელი იყო. ბავშვები ღამით ტირილით იღვიძებდნენ და დედას ეძახდნენ. არ ვიცოდი რა მეთქვა
— მხოლოდ ვეხუტებოდი და სიბნელეში მათთან ერთად ვტიროდი. დღისით ვცდილობდი ძლიერი ვყოფილიყავი. ვამზადებდი საჭმელს, ვაწვდიდი სკოლასა და ბაღში, ვეხმარებოდი დავალებებში, ვრეცხავდი ტანსაცმელს და ვცდილობდი მათი ცხოვრება ნორმალურად შემენარჩუნებინა.
მაგრამ შიგნით ვიშლებოდი.ჩემი პენსია თითქმის არაფერზე მყოფნიდა. ერთი თვის შემდეგ ისევ მუშაობა დავიწყე. ყოველ დილით გათენებამდე ვდგებოდი,
საუზმეს ვამზადებდი, ბავშვებს ვამზადებდი და სამსახურში მივდიოდი. საღამოს სრულიად გამოფიტული ვიყავი. სხეული მტკიოდა, ხელები დაღლილობისგან მიკანკალებდა.
მაგრამ როცა ჩემს შვილიშვილებს ვუყურებდი, ვიცოდი — არ მაქვს უფლება დანებებისთვის.ასე გავიდა ექვსი თვე.
ნელ-ნელა შევეჩვიეთ ახალ რეალობას. ბავშვები ნაკლებად ტიროდნენ. ზოგჯერ ისევ იცინოდნენ. მე კი ვცდილობდი მერწმუნა, რომ ერთ დღეს ყველაფერი უკეთ იქნებოდა.
მაგრამ ერთ დილას ყველაფერი შეიცვალა.
ბავშვები უკვე წასულები იყვნენ, მე კი სამსახურში წასასვლელად ვემზადებოდი, როცა კარზე კაკუნი გაისმა. კართან კურიერი იდგა.— დილა მშვიდობისა. ამანათი მოგიტანეთ.
გაკვირვებული დავრჩი. არაფერი მქონდა გამოწერილი. მაგრამ როცა ეტიკეტს დავხედე, გული ამიჩქარდა.ყუთზე ეწერა: „დედას“.
დიდხანს ვუყურებდი. უცნაური, მძიმე შეგრძნება დამეუფლა. ბოლოს, აკანკალებული ხელებით, სახლში შევიტანე და მაგიდაზე დავდე.
ნელ-ნელა გავხსენი.ზემოთ კონვერტი იდო.როგორც კი ხელწერა დავინახე, სუნთქვა შემეკრა. მაშინვე ვიცანი.ეს ელენას ხელწერა იყო. ხელები მიკანკალებდა, როცა გავხსენი. პირველი წინადადების შემდეგ მაგიდას დავეყრდენი, რომ არ წავქცეულიყავი.
„დედა, თუ ამ წერილს კითხულობ, ეს ნიშნავს, რომ მოხდა ის, რისიც ყველაზე მეტად მეშინოდა. ეს ნიშნავს, რომ მე უკვე აღარ ვარ ცოცხალი.“
გულმა ძლიერად დამიწყო ტკივილი. სუნთქვა გამიჭირდა. მაგრამ კითხვა გავაგრძელე.„არის რაღაცები, რაც არასდროს მითქვამს შენთვის. მეშინოდა, სანამ ცოცხალი ვიყავი, ამაზე საუბრის. მაგრამ ახლა სიმართლე უნდა იცოდე. როცა ყუთს გახსნი, ყველაფერს მიხვდები.“
ნელა დავდე წერილი და ყუთში ჩავიხედე.გული ისე მიცემდა, თითქოს გამსკდომოდა.შიგნით იყო სქელი საქაღალდეები, ფლეშკები, საბანკო კონვერტები… და პატარა მეტალის გასაღები.
კვლავ ავიღე წერილი.„ჩემმა მეუღლემ შემთხვევით შეიტყო ადამიანებზე, რომლებიც დიდ არალეგალურ საქმეებში იყვნენ ჩართული — ძალიან საშიშ პირებზე.
მას უნდოდა ინფორმაცია პოლიციაში გადაეცა. ამის შემდეგ უცნაური მოვლენები დაიწყო: უცნობი მანქანები სახლთან, ზარები უცნობ ნომრებზე, შეგრძნება, რომ გვაკვირდებოდნენ.“
ზურგზე ცივი ჟრუანტელმა დამიარა.„ბავშვების გამო გვეშინოდა. ამიტომ ყველაფერი წინასწარ მოვამზადე. თუ ჩვენ რამე დაგვემართება, სიმართლე უნდა იცოდე.“
ცრემლები მომადგა თვალებზე.„ფლეშკებზე ყველა მტკიცებულებაა. ბანკში კი არის ანგარიში შენს სახელზე. ეს ფული ბავშვებისთვისაა — მათი მომავალი,
განათლება, ცხოვრება. წლების განმავლობაში ვაგროვებდი, რადგან ყოველთვის მეშინოდა, რომ ოდესმე ჩვენი ოჯახის დაცვა მოგვიწევდა.“
სუნთქვა გამიჭირდა.ბოლო სტრიქონები ძლივს წავიკითხე.„დედა… თუ ამას კითხულობ, შენ ხარ ერთადერთი ადამიანი, ვისაც ვენდობი. მიხედე ჩემს შვილებს. და გთხოვ… გაარკვიე, რა მოხდა სინამდვილეში.“
დიდხანს ვიჯექი გაუნძრევლად.ყუთი ჩემ წინ იდო — სავსე საიდუმლოებით, შიშით და სიმართლით, რომელსაც ყველაფერი შეეძლო შეეცვალა.
და იმ წამს მივხვდი რაღაცას.ექვსი თვის წინ მხოლოდ ჩემი ქალიშვილი არ დამიკარგავს……შეიძლება, მისი სიკვდილის უკან დამალული სიმართლეც დავკარგე.და ახლა ეს სიმართლე ჩემს ხელში იყო.
