მისის ლორისი ჩვენს გვერდით ბინაში ცხოვრობს. მხოლოდ თხელი კედელი გვაშორებს, მაგრამ ხშირად მგონია, რომ ეს კედელი არა მხოლოდ ფიზიკური ბარიერია — აქ მთელი ცხოვრება გაწოლილია: მოგონებები, დაკარგული ადამიანები, გადატანილი სიხარული და ტკივილი.
ლორისი უკვე კარგა ხანია სამოცდაათს აჭარბებს. მისი თმა თეთრია, მაგრამ არა დაღლილი ან ჩაქრობილი — თითქმის მბზინავი, თითქოს თითოეული ღერი თავისი ისტორია ჰყვება. ყოველთვის მოწესრიგებულია, ყოველთვის ფრთხილად ჩაცმული, მაშინაც კი,
როცა უბრალოდ დერეფანში გადის თავისი ინვალიდის სავარძლით. მასში ისეთ ღირსებას ვგრძნობ, რომელსაც ვერ ისწავლი — ის გადარჩენით მოდის.მისი მთელი ცხოვრება ინგლისურის სწავლას მიუძღვნია. ხმა აქვს ნაზი, ჩურჩულის მსგავსი, მაგრამ თითოეულ სიტყვას სიმძიმე აქვს.
როცა ლაპარაკობს, უხერხულად წინ იხრები, თითქოს ეშინია, რამე მნიშვნელოვანი არ გამოგრჩეს. მისი მეხსიერება საოცარია: საკმარისია წინადადების ნახევარი, და უკვე იცის, სად არის შეცდომა. ხშირად ხდება ისე, რომ მე ტექსტის ბოლომდე ვერც მივდივარ,
როცა ის მშვიდად მაღლა სწევს თითს და წყნარად მიჩვენებს შეცდომას.როცა ჩემს ნაწერებს კითხულობს, წითელი კალმით აღნიშნავს, მაგრამ არასოდეს მტკივნეულად — თითქოს მეუბნება: „შენ შეგიძლია უკეთესად. მე ვიცი.“ და მე მართლაც მადლიერი ვარ, გულიდან, არა მხოლოდ ზრდილობის გამო.
ნიკისთვის ის ძალიან სწრაფად გახდა „ბებია ლ“. თავიდან ეს სიტყვა ჩუმად, ფრთხილად წარმოთქვა, თითქოს ეშინოდა ზედმეტად დიდი ადგილი არ დაეკავებინა მის გულში.ლორისი არასოდეს შეუცვლია წესები. მნიშვნელოვანი გამოცდების წინ ნიკისთვის ნამცხვრებს აცხობს,
მისი სამზარეულო მუდამ ტკბილი სურნელით არის სავსე — სურნელით, რომელიც სიმშვიდეს და უსაფრთხოებას გაძლევს. ერთხელ ნიკმა მთელი ნაშრომი თავიდან უნდა დაეწერა, რადგან „their“ და „they’re“ აურია. ნიკი თითქმის ატირდა, მაგრამ ლორისმა უბრალოდ გაუღიმა და უთხრა:
„არაფერია. თავიდან გავაკეთოთ. ახლა უკეთ გამოგივა.“ როცა მე გვიან ვბრუნდები სამსახურიდან, ნიკი ხშირად მასთან კითხულობს ხმამაღლა, მხოლოდ იმისთვის, რომ ლორისი მარტო არ იყოს.ჩვენს სახლში ის არა მხოლოდ ხანდაზმული მეზობელია.
ის სიმყარეა, მუდმივობა, მშვიდი ღუზა სამყაროში, რომელიც ძალიან სწრაფად იცვლება.იმ სამშაბათ საღამოს ყველაფერი ჩვეულებრივად დაიწყო. სპაგეტი დუღდა გაზქურაზე — ნიკის საყვარელი საჭმელი, რადგან, როგორც თავად ამბობს, „მის გაფუჭებას ვერ მოახერხებ“.
მაგიდასთან იჯდა, კოვზს აქნევდა და სერიოზული სახით კომენტარებს აკეთებდა, თითქოს ტელევიზიის კულინარიულ შოუში ყოფილიყო.— კიდევ პარმეზანი, ბატონო? — მკითხა საზეიმოდ, მიუხედავად იმისა, რომ ზედაპირი უკვე ყველით იყო დაფარული.
— საკმარისია, შეფო — გამეცინა. — ეს უკვე კატასტროფაა.გაიცინა, მერე აღფრთოვანებით დაიწყო მათემატიკის ამოცანაზე მოყოლა, რომელიც რამდენიმე დღე ვერ ამოხსნა, მაგრამ ბოლოს შეძლო. თვალები უბრწყინავდა. იმ წამს ყველაფერი კარგად იყო.
და მერე ხანძრის სიგნალიზაცია ჩაირთო.თავიდან ყურადღება არ მიმიქცევია — ძველ სახლში ცრუ განგაშები ჩვეულებრივი ამბავია. მაგრამ ხმა არ ჩერდებოდა. უფრო მკვეთრი, უფრო მომთხოვნი ხდებოდა, თითქოს კედლები თვითონ გვიყვიროდნენ. შემდეგ კვამლის სუნი ვიგრძენი:
სქელი, მწარე, ფილტვებში მყისიერად აღწევდა და შიშს აღვიძებდა.— ქურთუკი. ფეხსაცმელი. ახლა — ვუთხარი ნიკს. — წინ მიდიხარ. ხელი მოეჭიდე მოაჯირს. არ გაჩერდე.ნიკი წამით გაიყინა, მერე დაიძრა. კარი გავაღე — კვამლი უკვე ჭერს ეხებოდა,
ყველგან ხველება, ყვირილი, ჩქარი ნაბიჯები.— ლიფტი? — მკითხა.— კიბეები — ვუპასუხე.კიბის უჯრედი ხალხით იყო სავსე: ბავშვები ფეხშიშველები, მოზრდილები პიჟამებში, სახეებზე შიში. ცხრა სართული არაფერია, სანამ არ გიწევს ჩამოსვლა კვამლში, სირენების ხმაში, შენი შვილის უკან.
— ყველაფერი დავკარგეთ? — ჩუმად მკითხა.მეშვიდეზე ყელი მეწვოდა, მეხუთეზე ფეხები მიკანკალებდა, მესამეზე გული თითქოს ამოვარდნას აპირებდა.— კარგად ხარ? — უკან მოიხედა.— კი — მოვიტყუე. — გააგრძელე.
გარეთ ცივი ჰაერი შეგვხვდა. ნიკთან ჩავიმუხლე.— ყველაფერი რიგზეა?თავი დამიქნია.— მისის ლორისი უნდა ვიპოვო — ვთქვი.მან მაშინვე გაიგო.— ის ვერ ჩამოვა — ხმის კანკალით თქვა.— ვიცი. მაგრამ ვერ დავტოვებ.
დიდხანს მიყურებდა, მერე თავი დამიქნია:— დაგელოდები.უკან დაბრუნება გაცილებით რთული იყო: სიცხე, კვამლი, ქაოსი. მეექვსე სართულზე დავინახე ლორისი. სავარძელში მშვიდად იჯდა, ჩანთა მუხლებზე ედო, მაგრამ თვალებში ყველაფერი ჩანდა.
— ლიფტები არ მუშაობს — ჩუმად მითხრა.— მე გაგიყვან — ვუპასუხე.გაპროტესტება სცადა, მაგრამ უკვე ხელში მყავდა აყვანილი. საოცრად მსუბუქი იყო, თითქმის მტვრევადი. სართული სართულზე ჩავდიოდით.
— ნიკი ქვემოთაა? — მკითხავდა ისევ და ისევ.— გველოდება.ეს საკმარისი იყო. გარეთ ნიკი ჩვენკენ გაიქცა.— ბებია ლ! — დაიყვირა. — ნელა ისუნთქე!ხანძარი ჩააქრეს. ბინები გადარჩა, ლიფტები კი რამდენიმე დღე არ მუშაობდა. იმ პერიოდში მე ყველაფერში ვეხმარებოდი. ნიკი ისევ მასთან სწავლობდა.
რამდენიმე დღეში მისი შვილი მოვიდა — ყვიროდა, ადანაშაულებდა. როცა სიტუაცია გამწვავდა, დახმარება გამოვიძახე. გაბრაზებული წავიდა.იმ საღამოს ლორისმა სიმართლე მითხრა: ბინა ჩემს სახელზე ჰქონდა გადმოფორმებული.
— იმიტომ, რომ შენ მხედავ — მითხრა. — არა როგორც ტვირთს, როგორც ოჯახს.იმ საღამოს ერთად ვჭამდით. უბრალო საჭმელი, თბილი სიცილი. ნიკმა ჰკითხა:
— ანუ ახლა ოჯახი ვართ?ლორისმა გაიღიმა:
— თუ დამპირდები, მთელი ცხოვრება მოითმენ ჩემს გრამატიკულ შესწორებებს.ხანდახან ისინი, ვისთანაც სისხლით ვართ დაკავშირებულნი, ვერ არიან მაშინ, როცა ყველაზე მეტად გვჭირდება. და ხანდახან მეზობლები ბრუნდებიან ცეცხლში.
როცა ვინმეს ცხრა სართულზე კიბეებით ჩამოგყავს, შენ არა მხოლოდ სიცოცხლეს იხსნი — შენ მას ადგენს შენს ოჯახში.
