— ნუ ინერვიულებ, კატკენო. მე ამ ქალს გამოვუშვებ, ბინას ავიღებ და ჩვენ ზღაპრულ ცხოვრებას ვიცხოვრებთ, — პაველის ხმა აღელვებით ხვდებოდა. — ის სიტყვასაც ვერ გააწევს.— პაშ… და თუ სკანდალს მოაწყობს? — ქალის ხმა არაჯერად ჟღერდა, თითქმის შეაშინებდა.
— რა შეუძლია? სახლში მყოფი დიასახლისია, არც ერთი სენტი არ აქვს. მადლობელი უნდა იყოს, რომ მთელი ეს წლები ჩემი ხარჯებით ცხოვრობდა.მე დერეფანში უმოქმედოდ ვიდექი, ხელში გადამჭერი ჩანთები მეჭირა. ყურები გაბზნულიყო, ფეხები მიგრძნობდნენ სისუსტეს.
რვა belas წლები ქორწინება — და ის საუბრობდა ისე, თითქოს ძველ ავეჯს აგდებდა.ჩუმად ჩავდე ჩანთები და კედელს მივეყუდე. ნახევრად გახსნილ კარის საშუალებით ვხედავდი მას: პაველი ახალგაზრდა ქალს ეხვეოდა. კრისტინა მისი გაყიდვების განყოფილებიდან.
მისი ასაკი ოცდათვრამეტი იქნებოდა, ამბიციური, თვალშისაცემი… ანათებდა, როგორც მზის სხივი.— და ბავშვები? — კრისტინას ხმა.— ვაჟი ოცდაცამეტია, თავს გაართმევს. გოგო თორმეტი წლისაა — რჩება დედასთან. ალიმენტი გადავუხდი, ვერ ვარ უღმერთი.
უღმერთი ვერ არის. როგორი უზარმაზარი უძლიერესობა.სამზარეულოში დაბრუნებულმა მაგიდასთან ჩამოვჯექი. ხელები მიკანკალებდა, მაგრამ გონება უფრო ნათლად მუშაობდა, ვიდრე ოდესმე. ტელეფონი გავხსენი და ჩემს მეგობარს ვიკა — ერთადერთი,
ვინც ჩემს ძველ ცხოვრებას არ დამავიწყებია — მივწერე:„ვიკა, გახსოვს ადგილი თქვენს კომპანიაში? ისევ თავისუფალია?“„სვეტა! რა თქმა უნდა! ხვალ მოდი გასაუბრებაზე!“„და თუ თხუთმეტი წელი არ მიმუშავია?“„უყველაფერზე! შენ ეკონომიკის სპეციალისტი ხარ, ორი ხარისხით. სწრაფად დაბრუნდები.“
შემდეგი რამდენიმე კვირა სამხედრო ოპერაციის მსგავსად გავიდა. დღისით ჩემს პროფესიულ უნარებს ვანახლებდი — ონლაინ უსასრულო კურსებია. საღამოს სრულყოფილი ცოლი ვთამაშობდი, პაველს არაფერი შეემჩნია.წ paralel ვეძებდი ადვოკატს — ძველ სამეცნიერო მეგობარს.
— სვეტლანა, ბინა ქორწინების პერიოდში შენს მიერ შეიძინეთ?— დიახ, ათი წლის წინ.— იდეალური. გაერთიანებული ქონება. არ აქვს მნიშვნელობა, ვის სახელზეა — ნახევარი გეკუთვნის.— და თუ მცდება, რომ გამომაგდოს?— სცადოს. ეს უკანონოა.
მე მოწმობებს ვაგროვებდი მისი خیانتისთვის: შეტყობინებები, ფოტოები, რესტორნის ქვითრები. პაველმა სიფრთხილე დაკარგა.ერთ თვეში სამსახური ვიშოვე. შესვლითი ხელფასი, უბრალო პოზიცია — მნიშვნელობა არ აქვს. მთავარია ფინანსური დამოუკიდებლობა.
პაველს არაფერი შეუმჩნევია. დილით სამსახურში მიდიოდა — მე თითქოს ჯერ მეძინა. საღამოს ბრუნდებოდა — მე თითქოს უკვე მეძინა. შუა გზაზე ვმუშაობდი, სახლს ვუვლიდი და მტკიცებულებებს ვაგროვებდი.ბავშვები ყველაფერს გრძნობდნენ. არტიომი, ჩემი ვაჟი, პირდაპირ მკითხა:
— დედა, შენ და პაპა კარგად ხართ?— რატომ იკითხე?— თქვენ ორნი სხვანაირად ხართ. როგორც უცნობები.— ყველაფერი დალაგდება, ვაჟკაცო.ლიზა, ჩემი ქალიშვილი, ღამით მოდიოდა:— დედა, ხომ არ აპირებ ჩვენსგან წასვლას?— არასოდეს, ძვირფასო. რაც არ უნდა მოხდეს.
პაველმა პარასკევს განაცხადა, რომ შაბათ-კვირას მეგობართან გასასვლელად მიდის. თვალის ჩავლების გარეშე სიცრუე. მე ვადევნებდი თვალს — ის კრისტინასთან ერთად შორეულ სასტუმროში წავიდა.შაბათ დილით მისი ნივთები ჩემ მიერ ჩავალაგე. სიფრთხილით.
თითქმის სიყვარულით. მისი საყვარელი შარვლები, საყელოები, კოსტიუმები. ყველაფერი მოწესრიგებული დერეფანში.მერე დედამისს დავურეკე:— ანნა პეტროვნა, მოდით სასწრაფოდ. პაველს პრობლემა აქვს.საათში ის მოვიდა, აღელვებული.— რა მოხდა? სად არის პაშა?
— პაშა თავის მოღალატესთან წავიდა. ნახეთ ფოტოები კერძო დეტექტორისგან.ის გაწითლდა:— ეს შეუძლებელია! პაშა ისეთი არაა!— ანნა პეტროვნა, აქ შეტყობინებები, ქვითრები, მოწმეების ჩვენებებია. თქვენი პაშა მე ბინიდან გამაგდო და ამ ქალს ქორწინებას გეგმავს.
პაველი კვირა საღამოს სახლში დაბრუნდა, კარი გააღო — და გაშეშდა. დერეფანში მე, დედამისი, ჩემი მშობლები (მოწვეულნი), და ბავშვები ელოდებოდნენ.— რა… რა ხდება?— პაშა, ჩვენ გემშვიდობები, — მშვიდად ვუთხარი. — შენი ნივთები ჩალაგებულია, განქორწინების დოკუმენტები მაგიდაზეა.
შეგიძლია პირდაპირ კრისტინასთან წახვიდე.— სად… საიდან იცი…— „მე ქორწინების ცოლი გამაგდო…“ — მოგონებით წარმოვიდგინე. — ვფიქრობდი, რომ გადავეხმარებოდი გადასახლებაში.ანნა პეტროვნამ ერთი სილა გააწნა:— ასე არ გიყენებივარ! სვეტლანა რვა belas წლები შენს ხასიათს იტანდა,
ბავშვებს ზრდიდა — და შენ?! პაველი გატყდა. მე ვაჩვენე დოკუმენტები და შეტყობინებები.— თუ წინააღმდეგობას გაუწევ, სასამართლოში წავალ. და ყველაფერს შენი სამსახურისთვის გადავუგზავნი. შრომისმოყვარეებთან ურთიერთობა იქ ძალიან არ მოსწონთ.
ის აწერს ხელს. ჩალაგებს კარებს. მიდის.ერთ კვირაში გავიგე, რომ კრისტინამ დატოვა — არც ფული, არც ბინა, არც მომავალი. პაველი დედასთან ცხოვრობს და სასოწარკვეთილად ცდილობს დაბრუნებას. მე პასუხს არ ვცემ.ექვსი თვის შემდეგ: განქორწინება დასრულდა.
ბინა გაყიდული და გაყოფილი. მე მაქვს სამოთახიანი ბინა ქალაქის საზღვარზე, თითოეულ ბავშვს საკუთარი ოთახი, სამუშაო ოთახი ჩემთვის.სამსახურში დაწინაურდი — ახლა ხელმძღვანელი ეკონომიკის ექსპერტი ვარ. ხელფასი და გუნდი სრულყოფილია. ვიკა იღიმის:
— სვეტა, ათი წლით ახალგაზრდა ჩანს! თვალები გიკაშკაშებს! ბავშვები ბედნიერები არიან. არტიომი ამბობს:— დედა, ვამაყობ შენით. შენ არ დაინგრე, არამედ უფრო ძლიერად გახდი.ლიზა მეგობრებთან პიჟამას წვეულებებს აწყობს — პაველთან ასეთი რამ აკრძალული იყო.
გუშინ სუპერმარკეტში შევხვდი მას. დაბერებული, ჩამოშლილი.— სვეტა, შეიძლება ვისაუბროთ? მივხვდი, რა დავაშავე…— პაველ, შენ ცოლს გაგაგდო და ბინა გინდოდა. თითქმის მოახერხე. მხოლოდ შენ გაგაგდეს.მე გავტრიალდი და წავედი.
პაველის ღალატის გარეშე, მე როგორც ნაცრისფერი მელია ვიქნებოდი. ახლა მაქვს სამსახური, მეგობრები, ჰობი. ვისწავლე ესპანური, ვცეკვავ, ვმოგზაურობ ბავშვებთან ერთად.მე საბოლოოდ ვცხოვრობ.და ის? მარტო, ცარიელი თავისუფლება დედამისის სახლში. თითოეული იღებს იმას, რაც იმსახურებს.
