ჩემმა ქალიშვილმა ტელეფონში ჩურჩულით თქვა:— მამა… გთხოვ, დამეხმარე.შემდეგ ზარი გაწყდა.გულმა გამიჩერდა. ფიქრისთვის დრო არ იყო. ფეხი გამივიდა გაზზე და ვიგრძენი, როგორ ყეფდა ჩემი ძველი პიკაპი ასფალტზე, თითქოს ველური ცხოველი ყოფილიყო.
160 კმ/სთ, ყოველი წამი ქვის ტვირთად აწვა, ხოლო იმაზე ფიქრი, რაც ემილის შეიძლება ხვდებოდა, შინაგანად მცხელოდა.პარკერების რეზიდენცია ჰორიზონტზე გამოჩნდა, როგორც მორიგი ბნელი ზღაპრის სასახლე.
შორიდან ვნახე კერტისიც, აივანს რომ ემხო, ხელში ბეისბოლის ბეისბოლი ეჭირა და დაცინვითი ღიმილი ჰქონდა სახეზე. ის თითქოს თავის ფილმში გმირივით გამოიყურებოდა, საკუთარი მემკვიდრეობითი ციხის მცველის როლს რომ თამაშობდა.
— ეს ოჯახური საქმეა — თქვა მან ყალბი თავდაჯერებულობით. — შენს ქალიშვილს დისციპლინა სჭირდებოდა.ერთი კადრი დამჭირდა იმის გასაგებად, რომ მისი თავდაჯერებულობა ილუზია იყო. მას არაფერი ეხებოდა, ვინ ვიყავი სინამდვილეში.
ერთ წამში ჩემს გვერდით აღმოვჩნდი. ბეისბოლის ბეისი ჯაგარი დაეჭიმა ხელებში, მე კი ერთ ზუსტ დარტყმაზე ვაგდებდი მიწაზე. მძიმე ჩაჩხიალს მიეხო, ჰაერი ჩასუნთქა, მე კი მის თავზე გადავდიოდი, თითქოს ის არასდროს არსებულიყო.
გადავეშვი სახლში. სიჩუმე შემაშფოთებელი იყო, მხოლოდ ემილის ყვირილი და ცივი მაკრატლის ცხელცხვრილი ხმაც არღვევდა მას. მისაღებში დავინახე დორისი, კერტის დედა, ემილს უჭერდა ძლიერ ჩახუტებაში, რომელიც ნებისმიერ წინააღმდეგობას ფარავდა.
ჩემი ქალიშვილი ყვიროდა, ებრძოდა, ხოლო მისი გრძელი თმა მუქი ჭაკებად ეცვებოდა იატაკზე, თითქოს თავად ტიროდა.— ეს ურჩობის ფასი არის — თქვა მან ცივი, ყინულის მშვიდობით, რომელიც სისხლს დამყინავდა.
არ დავზოგე დრო. ბოლო წამს ვიხსენი ემილს. მისი სხეული სიცხით იწვა, მაგრამ მამობრივი ინსტინქტით ხელებში უცებ მსუბუქი იყო, თითქოს პერეფი. ისინი ფიქრობდნენ, რომ ჩუმად წავიდოდი. ცდებოდნენ. დღეს გაიგებდნენ, ვისთან ჰქონდათ საქმე სინამდვილეში.
ჩემი ძველი პიკაპი პარკერების მამულს დაქანცავდა. მტვერი აიტაცა ჰაერში, და მე ვგრძნობდი ყველა დეტალს: კარების ძრიალს, გატეხილ ტოტებს, შორიდან ყეფის ძაღლს. კერტისი ადგა, უყურებდა მშიშარა, მაგრამ მისი ხელები ეჩვენებოდნენ შიშს.
ბეისი ისევ მაგრად ეჭირა, თითქოს იქ შეძლებდა გამბედაობას პოულობას, რომელიც აკლდა.— უკან წადი, ძველო! — იყვირა მან. — ეს ოჯახური საქმეა! ემილიმ უნდა იცოდეს თავისი ადგილი!
— დისციპლინა? — გავიმეორე მშვიდად, მანქანიდან გადმოსულმა.კერტისი ბეისბოლს ჩემსკენ გაისვრი. ნელა. ურიგო. მე გვერდით გავივლი და ერთ მკაცრ დარტყმაზე ჩავარდი მიწაზე. ის ეღრიალება, ჰაერს ხარბად იწოვდა, ცდილობდა ფეხზე დგომას, მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
გადავდიოდი მის თავზე. ის არაფერი იყო. ჩრდილი, რომელიც არასდროს უნდა დამევლინა გზაზე.ზემოთ მაკრატლის ხმა ემილის შეშინებულ ყვირილს უკავშირდებოდა. სისხლი გამყინავდა.
კიბეებზე ორი საფეხურით ავრბოდი, გული სიხშირით ფეთქავდა, ადრენალინი გუშინწინ ვერ აღიქმებოდა, ყოველი ნაბიჯი სიცოცხლის ან სიკვდილის გადაწყვეტილება იყო. კარებს კიკით გავხსენი.
დორისი მუხლით უჭერდა ქალიშვილს და მძიმე მაკრატლებით ჭრიდა მის თმას, ყოველი მოძრაობა სავსე იყო რისხვითა და ცივი გათვლით.— გაათავისუფლე! — ავთქვი, ჩემი ხმა სიჩუმეს ჭრიდა, როგორც მახვილი.
ის მიყურებდა ზიზღით, მაგრამ თვალებში გამოჩნდა ეჭვის ჩრდილი. მან ყოველთვის შეიძულა ძველები, მე კი მისთვის უბრალოდ ძველი ბაღპატრონი ვიყავი, რომელიც არასდროს არსებობდა. მაგრამ როცა ჩვენი თვალები შეხვდა, უცბად გაჩერდა.
— ვერ მომეხები! — ახმო, მაკრატლებს აქნევდა. — აგვარიგებ! შენ უბრალოდ ღარიბი ძველი ხარ! ვერ წარმოგიდგენია, ვის დაუპირისპირდი!მე ავიყვანე ემილი მკლავებში. მისი სხეული კანკალებდა, სიცხე ენას წაეკიდა, მაგრამ ჩაბღაუჭებული იყო ჩემთან, თითქოს გრძნობდა, რომ ახლა ყველაფერი კარგად იქნებოდა.
მე გავუყურე დორისს თვალებში.— არა, დორის. შენ არ იცი, ვისთან გაქვს საქმე. მე გავანადგურე ბევრად საშიშები ადამიანები, ვიდრე შენ, სამ კონტინენტზე. დღეს არ მოვსულვარ ვარდების გასაჭრელად.
გავხსენი ჩემი ძველი ტელეფონი.— პოლკოვნიკო. შავი კოდი. ჩემი ქალიშვილის მდებარეობა.ოთახში სიჩუმე თითქმის ხელშესახები იყო. დორისი უკან გადადგა, ხელები უკმაყოფილო იყო, მაკრატლები იატაკზე დაეცა.
ემილი ჩუმად ტიროდა, ჩემზე ეჭირა და მე ვიგრძენი სიმშვიდე, რომელიც ადრე შეუძლებელი ჩანდა. მე ვიცოდი, რომ არასოდეს გავუშვებდი, რომ ვინმე მას აწყენდა.კერტისი ჯერ კიდევ ცდილობდა ფეხზე დგომას ქვემოთ,
მაგრამ ახლა ის მხოლოდ ჩრდილი იყო კაცისა, რომელიც ფიქრობდა, რომ შეუძლია ჩემი ქალიშვილის კონტროლი. იმ წამს ვხვდებოდი, რომ ყველაფერი შეიცვლებოდა. აღარ იყო საქმე غضბასა ან შურისძიებაში.
აქმე იყო დაცვაში. ემილიმ უნდა იცოდეს, რომ მისი მამა ყველაფერს გააკეთებს, რომ ის უსაფრთხოდ იყოს.დღეს მათ ვასწავლე ერთი რამ: ჩემი ოჯახით ხუმრობა არ შეიძლებაო.
