Მეგონა, ჩემი ქორწილის ყველაზე რთული ნაწილი იქნებოდა იმაზე სიარული საკურთხევლისკენ ისე, რომ არ მეფიქრა ჩემი გარდაცვლილი ცოლზე. მაგრამ სამ წუთით ადრე ცერემონიის დაწყებამდე მივხვდი, რომ ჩემი ცხრა წლის გოგონა მის ადგილზე არ იყო.
როცა საბოლოოდ ვიპოვე, ის სუფთა აბაზანის იატაკზე იჯდა, ხელებში ფარდული საიდუმლოთი, რომელიც მას აუკრძალეს ოდესმე გაგეგო.მოხუცი ვიყავი 36 წლის და ვგრძნობდი, რომ ყველა ენერგია ამომეწურა. ხუთი წლის წინ დავკარგე ჩემი ცოლი და იმ დროიდან მხოლოდ მე და ჩემი გოგონა,
ჯუნიპერი, ვცდილობდით ჩვენს სამყაროს თავიდან აგებას, ერთად, როგორც ფრთხილი პატარა ოჯახი.ჯუნი არ იყო რთული ხასიათის, უბრალოდ დაკვირვებული. ის ყველაფერს ხედავდა, რაც ზრდასრულებისთვის დაფარული იყო და არასოდეს იტყუებოდა.
ცხრა წლის ასაკში ის მხოლოდ მაშინ ლაპარაკობდა, როცა ნამდვილად მნიშვნელოვანი იყო, და მისი ოსტატური თვალები ყველაფერს ხედავდა, რასაც ჩვენ ღიმილის მიღმა ვცდილობდით დამალვას.მეგონა, აღარასოდეს შევძლებდი სიყვარულს, როცა მარიბელი შემოვიდა ჩვენს ცხოვრებაში.
ის მსუბუქად იცინოდა, სითბოს ატანდა ოთახში, გვამზადებდა ვახშამს და ჯუნიპერს „ტკბილპაპუნას“ ეძახდა, თითქოს ეს მისი საყვარელი მეტსახელი ყოფილიყო. ჩემი მეგობრები ამბობდნენ, რომ მისი გვერდით უფრო მსუბუქი გამოვიყურებოდი, მეც მინდოდა ამის რწმენა.
მაგრამ ჯუნი არ იხსნებოდა. ის არ იყო უტაქტური, უბრალოდ ფრთხილი იყო. როცა მარიბელი ძალიან ახლოს მიიწევდა, მისი მხრები გამაგრდებოდა. „არე, დრო მისცე“ – ამბობდნენ. მარიბელი ღიმილით კოცნიდა. „ჯუნი დამცველია“ – თქვა ერთხელ. – „რ Somehow მიყვარს ეს.“
მაგრამ ჯუნიპერი უბრალოდ უხმოდ უყურებდა მარიბელის ფეხსაცმელს.ქორწილის დღე კაშკაშა და მშვენიერი იყო. უკანა ეზო თეთრი სკამებით იყო გატენილი, ცას შორის განათება ეკიდა ხეებზე, თითოეული სკამი ყვავილებით იყო დეკორირებული. სტუმრები ჩურჩულებდნენ:
„ისიც ამას ისურვებდა.“ სევდა და იმედი ერთმანეთში ურევდა ჩემს გულს.ჯუნიპერი ნაზ ყვავილოვან კაბაში იჯდა პირველი რიგში, სახეზე იგივე სერიოზული გამომეტყველება, როგორიც ყოველთვის კბილების ექიმთან ჰქონდა.
ფოტოებისთვის იქ იყო, შემდეგ კი, როცა ზრდასრულები ხმაურიან საუბარს იწყებდნენ, გაუჩინარდა. თავიდან მეგონა, სამზარეულოში რაღაც სასუსნავს ეძებდა.მაგრამ სამ წუთით ადრე მისი ადგილი ცარიელი იყო. ეს მხოლოდ მოკლე აბაზანის გზა არ იყო – სრულიად გაუჩინარდა. გული მაშინვე შეკუმშა.
– ვნახე ჯუნი? – ვკითხე ძმას.– ახლახანს იყო აქ – უპასუხა, შუბლი შეჭმუხნა.– მე ვიპოვი – ვთქვი და ეზოში ხმამაღლა ვიძახე: – ჯუნი?შეშვება არ იყო. სამზარეულო, მისაღები, ჩემი კაბინეტი გადავამოწმე. არაფერი.
აბაზანის კარი ნახევრად ღია იყო. რაღაც უკვე მიგვანიშნებდა პასუხზე.ჯუნიპერი ყვავილოვან კაბაში იჯდა იატაკზე, მკლავებს კალთაში იკრავდა. სახეზე სიმშვიდე, რაც არ შეესაბამებოდა ქორწილში დამალულ ბავშვს.
– ჯუნი? – მუხლებზე ვიჯექი მის გვერდით. – რატომ ხარ აქ?– მარიბელმა მითხრა, რომ აქ დავრჩე – დაიჩურჩულა.გულში საშინლად ჩაწვა.– მითხრა, აბაზანის იატაკზე დამესვა?ჯუნი თავი დაუქნია. – არ უნდა ვთქვა.
– რატომ? – ხმა მიკანკალებდა.– მითხრა, რომ იმ ადგილას არ ჩავიჭრებოდი, სადაც არ უნდა.– რა ადგილას?– გუშინ საღამოს შენი კაბინეტში იყო – თქვა ჯუნიმ. – ქაღალდი აიღო ლურჯი ფაილიდან. დავინახე.გული გამყარდა. ლურჯი ფაილი მნიშვნელოვანი დოკუმენტებით იყო – ცხოვრების დაზღვევა,
სახლის ქაღალდები, სამართლებრივი აქტები. ყველაფრის შეხედვაც მტკიოდა, რადგან მოგონებები მტკენდა.– კარგად გააკეთე რომ მითხარი – ვთქვი. – წამოდი ჩემთან.გარე მხარეს მარიბელი სტუმრებში იდგა, ღიმილით მიესალმა ყველას. მივედი მასთან.
– მარიბელ, უნდა ვილაპარაკოთ – ვთქვი ხმადაბლა.– ახლა? – ჰკითხა, ჯერ კიდევ ღიმილით.– ახლა.ეზოს გვერდით გავყევი.– რატომ უთხარი ჩემს გოგონას, აბაზანაში დაესვა?ღიმილი დაძაბულიყო. – ოჰ, გრანტ… სიმშვიდე…– უპასუხე!
– შენი გოგონა სულ შორდება ყველაფერს – თქვა.– ცხრა წლისაა. და ეს მისი სახლი.– ის მიყურებს, როგორც დანაშაულს – გაჰკივლა მარიბელმა.– ჯუნიპერმა ნახა, რომ გუშინ საღამოს შენ კაბინეტში იყავი და ქაღალდები აიღე ლურჯი ფაილიდან – გავაგრძელე.
მარიბელის მზერა სახლისკენ გაიქცა.– უბრალოდ გამოკვეთა თოკი მჭირდებოდა – ბურტყუნებდა. – დეკორაციებისთვის…– სამი ქაღალდი. – შუაში ჯუნი ჩაერთო თავის თავში.ღიმილი სახიდან გაქრა.– მარიბელ, მომეცი ჩანთას! – ვთქვი სიმშვიდით.
– არა – უკან გადავიდა.ძმას მივუბრუნდი. – გამოიძახე პოლიცია! და საკეტების ოსტატი!მარიბელმა სცადა გაქცევა, მაგრამ ცერემონიალმა გზა გადაუღობა.– გგონია, ტრაგიკული გმირი ქვრივი ვარ? – წამოიყვირა. – უბრალოდ შენ შენს თავს ვტოვებ!
– ჩემი გოგონა გვიცავს, არა შენ – ვთქვი.– მაშინ ცოლად გაჰყვი გოგონას! – ყვიროდა.ხმა საზოგადოებისგან გაიყინა.პოლიციის მისვლისთანავე სიტუაცია სწრაფად გადაიჭრა. მარიბელის ჩანთაში იყო დაკარგული დოკუმენტები.
– დღეს ქორწილი არ იქნება – ვაცხადე. არავინ დაობდა.შემდეგ, როცა სტუმრები წავიდნენ, სახლის საკეტები შევცვალე. ჯუნიპერი დივანზე იჯდა, ყვავილოვან კაბაში.– ყველაფერს ვაფუჭე? – დაიჩურჩულა.– არა – ვუთხარი, ხელები მოვკიდე. – შენ დაგვიხსენი.
მარტა კვირით მოგვიანებით, პანკეიკებზე მივედით. ჯუნიპერი თეფშზე მსხალი ებრძოდა.– ვიღიმოდი, მაგრამ ეს ნამდვილი არ იყო – თქვა ხმამაღლა.– ენდობოდი ინსტიქტებს – ვუპასუხე. – და შემდეგვე იფრთხილებ, თუ შენთვის არასასიამოვნო გრძნობა გაქვს.
– მაშინაც, როცა სევდიანი ვარ?– განსაკუთრებით მაშინ – ვთქვი.ჯუნიპერი ხელით გადმომიჭირა მაგიდაზე. სახლში მისვლისას ბოლოს მოვიგონე, რომ სახლში მშვიდობა იყო.
