რომა მაგიდის თავთან იდგა და თითებით ნაზად ურევდა მასიურ საათს. მისმა მუქი ლურჯი ჟაკეტმა, რომელსაც რამდენიმე საათის წინ გამინახულებინა ქიმიურად, სუფთად მოერგო სხეულს. ჩუმი კაკუნი დანა ნიჩბის კიდეზე, და უცებ ყველაფერი ხმა ჩერდა.
სტუმრები დამძიმებულად ჩუმდებოდნენ, საუბრები შეწყდა.მე მისი მარჯვენა მხარეს ვიჯექი, ზურგი გამართული, ქვეშ ცხვირზე სელის პირსახოცს ვიჭერდი. ჩემ გვერდით, ერთადერთი შვილი, ევჯინი, უხმოდ უყურებდა გასაგრძნობი ჟულენე-ს თეფშს.
— მეგობრებო, კოლეგებო — დაიწყო რომამ, თავისი ნაცნობი, ცივი ბარიტონის ხმით, რომელიც ჩვეულებრივ ქვეშევრდომებს ზეწოლას ახდენდა. — დღეს განსაკუთრებული მიზეზით შევიკრიბეთ. თორმეტი წლის წინ ჩავდინე ჩემი ცხოვრების საუკეთესო გარიგება. გავთხოვდი.
მაგიდაზე ნაზად ავტომატური სიცილი გაირბინა. ვინმე ჩასძახა ღვინის ჭიქა.— რომანებში წერია, რომ ქორწინება სულიერი გაერთიანებაა — განაგრძო რომამ, ნელ-ნელა მიმოვდიოდა მაგიდის გარშემო, თვალით მიჰყურებდა პარტნიორებს. — მაგრამ ვიყოთ გულწრფელები.
ჩემს შემთხვევაში ეს იყო ჩემი საბანკო ანგარიში და კომფორტული დეკორაციის გაერთიანება. ინა ყოველთვის კარგი ფონით იყო. ჩუმი, გათვლილი, კომფორტული.ევჯინი გამყიდველად დაიძრა ჩემკენ. ვეხვიე მხარს.რომა გაჩერდა ჩემ წინ. ღიმილი გაუქრა, საზიზღარი ღიმილმა შეცვალა.
— მაგრამ თუ სრულად გულწრფელი ვარ, ნამდვილ მეგობრებთან… — ხმას ასწია ისე, რომ შესასვლელი ოფიციანტიც გაეგო — შენ ჩემთვის საზიზღარი იყავი პირველ დღიდან! შენი პროვინციული სიდიადე, მოსაწყენი რეცეპტის საუბრები, უსასრულო ქმედებებადობა.
ათი წლის განმავლობაში ამას მოთმინებით ვატარებდი სტატუსის გამო. ინვესტორები “სტაბილურ ადამიანებს” უყვართ, არა? მაგრამ შენ… საზიზღარი ხარ შენი ნეიტრალობით.მაგიდაზე სიჩუმე ჩამოვარდა. ვინმემ ფორთხით ჭიქას ცეხა.
ბიზნესმენდები უხერხულად უყურებდნენ თავიანთ თეფშებს, მამაკაცები უხერხულად სხედოდნენ ერთმანეთთან. რომა სიამოვნებას იღებდა ამ მომენტით — საჯარო შეძრწუნება მისი საყვარელი თამაში იყო. სახლში ყოველდღე ვარჯიშობდა:
კრიტიკა, დაცინვა, ზიზღით ნათქვამი კომენტარები. ახლა უფრო დიდი აუდიტორია სჭირდებოდა.ის ელოდა, რომ ვგორავდი, ვტიროდი ან გავიქცეოდი. მაგრამ არ იცოდა, რომ “კომფორტული დეკორაცია” ბოლო ათი თვის განმავლობაში ამას გეგმავდა.
მშვიდად ვიჯექი. მახსენდებოდა მარტის ის საღამო, როცა ევჯინი ადრე დაბრუნდა ტურნირზე. მე კარტოფილს ვჭრიდი სარეცხში. ის ზურგჩანთას ისროდა და უცნაური, ძალიან ზრდასრული ხმით თქვა:— დედა, მამა აუდიტორებთან შეხვედრაშია დღეს?
— კი, გვიან დარჩება — ვუპასუხე, ხელის ჩამოცვრისას.— ვნახე მისი მანქანა სავაჭრო ცენტრში… ანჯელიკასთან — თქვა და ხმაში რაღაც უხეში, ზრდასრული ხმა იგრძნობოდა.კარტოფლი ხელიდან გამომივარდა. ანჯელიკა… ოცდაორი წლის, ტკბილი, ხმამაღალი, კოკოსის სუნიანი ასისტენტი.
რომა ყოველთვის “ბიჭი, პატარა ბესე” უწოდებდა.იმ ღამეს ავტოფარეხში ვიჯექი, ხელში ფედელზეტი კამერის მეხსიერების ბარათი, ვუსმენდი მათ ხმას, როგორ გეგმავდნენ უღელტეხილებს დასვენებას, როცა “ჩემი ქათამი სახლში ბავშვს დეიდასთან მიჰყავს”. ყინულოვან სიღრმეში ჩავარდი.
მოძღვარმა, თამარა ვასილევნამ, მოკლე თმით, გამკაცრებულმა იურისტმა, მომიჯდა შემდეგი კვირის განმავლობაში. ათი თვის ჯოჯოხეთი დაიწყო. მფარულად ვასრულებდი რომას შავ სიებს, ვიღებდი ჩანაწერებს, ვმართავდი კომპანიის ფინანსებს.
ღამეები ვაკვირდებოდი, ვაკვირდებოდი, ყველა მოძრაობას, ყველა ტყუილს.და მოვიდა წლისთავის საღამო.რომა მიკროფონთან დადგა, სიამოვნებით სიჩუმით. მაგრამ მეც ავდექი. ნელა, მტკიცედ. შევხედე მას თვალებში, ნაზი და მტკიცე ღიმილით:
— გმადლობთ გულწრფელობისთვის, რომა. თორმეტი წელი — დიდი დროა. მეც მოვამზადე სიურპრიზი.მთავარი ნათება ჩაქრა. ჭერიდან თეთრი ნაჭერი ჩამოვიდა, პროექტორის შუქზე ისმოდა რომას ხმა მისი ოფისიდან, ანჯელიკასთან. ჩანს იყო მისი ცინიკური, ამპარტავნული რეალობა,
ყველა ტყუილი, ყველა საიდუმლო. სტუმრების სახეებზე გაოცება და წყენა ირეოდა.— ოფიციალური ნაწილი დასრულდა — ვთქვი, ხმით მტკიცედ. — განქორწინების განცხადება და ფინანსური მტკიცებულებები ჩემს იურისტს დღეს დილით წარუდგინა. შენი გადასახადის მიტოვება შეფასდება.
ევჯინისკენ მივიხედე.— წამოდი, ევჯინ, აქ უკვე აღარ გვაქვს საქმე.გარეთ გავედით წვიმის შემდეგ ღამეში. ჰაერი სუფთა იყო, სული მსუბუქი.— დედა… კარგად ხარ? — ჰკითხა ის ჩუმად.— შესანიშნავად, პატარავ — გავუღიმე. — სახლში მივდივართ. ჩვენს ახალ სახლში.
მას შემდეგ ვცხოვრობთ მშვიდ ცხოვრებაში. არა ძვირადღირებული დეკორაციებით, არა კრისტალური ლარნაკებით, უბრალოდ მშვიდობით, უსაფრთხოებით და თავისუფლებით. ევჯინი ჩემთანაა, და მე ბოლოს თავისუფალი ვარ.
