ნატალია ფანჯრის კიდეს წმენდდა, როცა მოისმინა, როგორ ტყუოდა თარჯიმანი თავდაჯერებულად.ახალგაზრდა კაცი, ბრწყინვალე ღილებით სარითალულ ჯაკეტში, ჩურჩულებდა რაღაცას მოხუც არაბს. დირექტორი ვასილი სერგეევიჩი სავარძელში ჩამოჯდა, დამშვიდებულად უყურებდა საათს.
მაგიდაზე მდებარეობდა ფაილი – ტრაქტორების ტექნიკური მონაცემები, რომლებიც უკვე ორი წელია ვერ იყიდებოდა.შეიხი არაბულად შეკითხვა დასვა:— სიცხეში რამდენი საწვავი იხარჯება?
თარჯიმანი არავის არ გახედა:— ის კითხულობს, შესაძლებელია თუ არა ტექნიკის წითლად შეღებვა.ვასილი სერგეევიჩმა ნაფშები გამოსძახა:— შეღებეთ ვარდისფრად, თუ გინდათ! პრობლემა არ არის.
ნატალია გაშეშდა ხელში ხელსახოცით. შეიხმა თავი დაუკრა, მაგრამ მის თვალებში ცხადად ჩანდა, რომ ვერ გაიგო პასუხი. მას ატყუებდნენ, და მაინც ღიმილი ჰქონდა სახეზე.ის ვერ ჩარეულიყო. არ შეიძლებოდა.
ათი თვე ვიწრო საფასურებისთვის იშვერდა იატაკებს, ყოველდღე არსებობის საზღვარზე ცოცავდა. კრედიტი თავზე ჩამოკიდებული იყო, მშობლების სახლი давно გაყიდული. თუ გააძევებდნენ, არსად არ ჰქონდა წასასვლელი.
მაგრამ სიჩუმეც შეუძლებელი იყო.— ხარჯი მაღალია, — თქვა ნატალიამ არაბულად, თვალები კალათიდან არ აჰყოლოდა. — ორჯერ მეტია, ვიდრე მითითებულია. სიცხეში ძრავები გადახურავს. გარანტია ერთი წელი, მაგრამ ეს ტრაქტორები თქვენი კლიმატისათვის არ არის შესაფერისი.
ბნელი სიჩუმე ჩამოწვა ოთახში.ვასილი სერგეევიჩმა წამოხტა:— ჭკუიდან გაქვს გამოსვლა?!შეიხმა ხელი აწია. დირექტორი გაჩუმდა, თითქოს ვინმე ხმას გამოართვათ.— თქვენ ჩემს ენაზე საუბრობთ? — მოხუცმა მამაკაცმა ნატალიას თვალებში შეხედა.
— ვსაუბრობ, — მშვიდად უპასუხა მან. — ხუთი წელი თარჯიმნად ვმუშაობდი ალჟირში. შემდეგ მშობლების სახლი დავკარგე. ფული არ მქონდა. დავბრუნდი და აქ დავიწყე მუშაობა.შეიხმა დიდი ხნით შეხედა, შემდეგ თარჯიმანს მიმართა:
— შენ დამიმალა.კაცმა პირი გააღო:— მე… უბრალოდ… არასწორად გავიგე…— წადი. აქვე.თარჯიმანმა ჩანთა აიღო და გასახდელში გავარდა, არც კი დაემშვიდობა. შეიხმა დირექტორს შეხედა:
— თქვენ გინდოდათ მიყიდოთ ტექნიკა, რომელიც თავის ფასს არ ღირდა და ტექნიკურად არ შეესაბამებოდა. თქვენ გეგონათ, რომ მე მოხუცი ვარ და ვერ გავიგებდი.ვასილი სერგეევიჩმა ლოყაზე ნამტვრევი მოიწმინდა:
— არა, ეს გაუგებრობაა…— ეს არის ტყუილი. მორჩა.შეიხმა წამოდგა. ნატალია კედელს მიყრდნობილი იდგა, გრძნობდა, რომ ახლა გააძევებდნენ. რად ჰქონდა მაინც კი თქვა?მაგრამ შეიხმა მას შეხედა:— შენ წამოხვიდი ჩემთან. მჭირდება პატიოსანი თარჯიმანი. მე ვიხდი მათ, ვინც არ იტყუება.
კორიდორში ვასილი სერგეევიჩი მათ გზას გადაეღობა:— ნატალია, ხვდები რა გააკეთე?! შენ გატეხე გარიგება!მან თავი ასწია:— თქვენ უნდოდათ მისი შეცდომაში შეყვანა. — ეს ბიზნესიაო! ყველა ასე აკეთებს!
— არა ყველას.დირექტორი წითელი იყო რისგან, მუშტები შეკრული. ნატალიამ ეგონა, ახლა შვრება. მაგრამ უცებ შემობრუნდა და გავიდა, კარების ჩხრეკით.მეორე ქარხანაში ყველაფერი სხვაგვარად იყო. დოკუმენტები ნამდვილი იყო, ზედმეტი შეფერილობის გარეშე.
ნატალია თარგმნიდა, ციფრებს ადარებდა და კითხულობდა დეტალებზე. შეიხი უსმენდა, თავი იქნევდა და ჩანაწერს აკეთებდა.როდესაც გარეთ გავიდნენ, მან თქვა:— ეს ქარხანა კარგიაო. შეკვეთა გავაკეთებ. შენ გიღებ სამსახურში.
მე აქ წარმომადგენლობა გავხსნი. მჭირდება ადამიანი, რომელიც ტექნიკას გაიგებს და სიმართლეს იტყვის.ნატალია პარკინგზე იდგა, ვერ იჯერებდა. ყელი ჩაკვროდა, თვალებიდან ცრემლები მოდიოდა.
ათი თვე – იატაკის წმენდა, პურის და ჩაის ჭამა, გადატვირთულ ავტობუსში დგომა, დაღლილი სხეულით… და ახლა – შანსი ახალი ცხოვრების.— თანხმობა, — ძლივს წარმოთქვა მან. — თანხმობა.
შეიხმა თავი დაუკრა:— ხვალ სასტუმროში მოდი. დეტალებს განვიხილავთ.ნატალია ავტობუსში ჩაჯდა, მეოთხე სართულზე ავიდა, საწოლზე დაჯდა და ჩუმად ტიროდა, რომ მეზობელი ვერ მოესმინა.
ორ დღეში ვასილი სერგეევიჩისგან SMS მივიდა: „ნატალია, სასწრაფოდ მოდი საუბრისთვის.“მან ახალი კოსტუმით გამოჩნდა, რომელიც შეიხის ავანსით შეიძინა. მცველმა ძლივს აღიქვა— ნატალია?— გაუშვი.სეკრეტარი ოლგა გაოცებული იდგა:
— შენ დაქორწინდი?— საქმიანი მიზეზით.ვასილი სერგეევიჩი მაგიდასთან იჯდა, სახე შეშუპებული, თვალები დაბრაწული.— დაჯექი.— მე ვდგები.მან სიჩუმე დაიკავა, ცხვირს წრიპინა.— მოსკოვიდან დაგირეკეს. შეიხმა საჩივარი გაუგზავნა.
მან თქვა, როგორ ვცადეთ მისი შეცდომაში შეყვანა. ახლა შენ სამსახურიდან წასვლის საფრთხე გაქვს.ნატალია ჩუმად იყო. შიგნიდან ყველაფერი ქაოსი იყო, მაგრამ მზერა სერიოზული რჩებოდა.
— ცუდი განზრახვით არ მომხდარა… გეგმას სიფრთხილე სჭირდებოდა, უფროსობა დარტყმაში იყო… — გამართლება სცადა.— ტყუილით. — ნატალიას ხმა ჩუმი იყო, მაგრამ მკვეთრი. — ათი თვე მიკლებსან ერთად მომიხდიდა.
თორმეტი საათი ვმუშაობდი დღეში, კაბინეტებს, აბაზანებს ვიწმენდდი… და თქვენ გინდოდათ სარგებელი მოგეტანა მოხუცი, რომელიც თქვენ ენდობოდა.დირექტორი ჩუმად იყო.— მე შემეძლო მეთქვა ტყუილი. მდუმარება. სამსახურის შენარჩუნება. მაგრამ ვერ შევძელი. თქვენ შეგიძლიათ. ახლა იცხოვრეთ ამით.
მან სხეული შემოატრიალა და წავიდა.კიბეზე თარჯიმანი იდგა, კაბის გარეშე, შარვალ-კოსტიუმში ნაპრალებით.— ნატ… გამარჯობა…— გამარჯობა.— გავიგე, ახლა საქმეში ხარ… მე კი… არსად არა ვარ საჭირო. რეპუტაცია დავაზიანე.
— და რას ელოდი?— ვფიქრობდი… ხელფასის გარდა ვიშრომებდი… არ მეგონა რომ ასეთი სერიოზული იქნებოდა…— შენ კლიენტს ფულის სანაცვლოდ აცდიდი. ეს სერიოზულია.მან გვერდი აუარა.
საღამოს ნატალია სამზარეულოში იჯდა. წინ შეიხის კონტრაქტი იდო. ხელფასი. მას ანალიზი გაუკეთა… კიდევ ერთი თვე – და კრედიტი მთლიანად დაფარული იქნებოდა.ტელეფონი დაუმძიმდა. ოლგასგან შეტყობინება: „ვასილი სერგეევიჩი გათავისუფლდა.
დღესვე. მოსკოვიდან პირდაპირ ჩამოვიდნენ და გაასწორეს. შეიხმა საჩივარი გაგზავნა და წერილი რეგიონში ყველა პარტნიორს. ახლა არავის უნდა ჩვენი ქარხანასთან საქმე ჰქონდეს.“ნატალიამ ტექსტი ორჯერ წაიკითხა და ფანჯარასთან მივიდა.
ათი თვე მოთმინება. ათი თვე გონებაში ჰქონდა, რომ ეს სამუდამოდ გაგრძელდებოდა. რომ მისი ადგილი იყო იატაკების წმენდა და სიჩუმე.და ერთი წუთი აღმოჩნდა საკმარისი. ერთი ფრაზა.ყველაფერი შეცვალა.
მან კარადიდან გამოიღო თავისი ძველი ცისფერი საცვია – ის, რომლითაც იატაკებს წმენდდა. გაცვეთილი, ქლორის ლაქებით სავსე.ნატალიამ მას შეხედა, ნაზად დაკეცა და ზედა თაროზე ყუთში მოათავსა. მას არასდროს აღარ დასჭირდებოდა.
ხვალ — პირველი შეხვედრა პარტნიორებთან. პირველი კონტრაქტი. ახალი ცხოვრების პირველი დღე.არა იღბლის გამო. არა ბედისწერის გამო. არამედ იმიტომ, რომ ის არ ჩუმად დარჩა, როცა უსამართლობა ტრიალებდა.
