ოლგამ ვერ მაშინ გაიგო, რომ მისი ქორწინება დასრულდა, როცა ვადიმმა ჩემოდანი ჩაალაგა.მან ეს მაშინ გაიგო, როცა კოვზების დალაგება დაიწყო.
ის არ ყვიროდა. არ ადანაშაულებდა.უბრალოდ სამზარეულოში იდგა და ითვლიდა.— ეს ნაკრები დედამ ქორწილში გვაჩუქა, — ბუტბუტებდა ის, როცა მქრქალად მბზინავ ჭურჭელს გაზეთში ახვევდა.
— მულტიქუქერი კი პრემიით ვიყიდე. შენ ძველი უთო დაგრჩება. ისედაც კონტაქტი აქვს გაფუჭებული.ოლგა დაბალ სკამზე იჯდა და მოპირდაპირე კედელს უყურებდა. გუშინ იქ ტელევიზორი ეკიდა.
დღეს კი შპალერზე ოთხი უშნო ხვრელი დარჩენილიყო. ვადიმს სამაგრიც კი მოეხსნა — თითქოს ეშინოდა, ოლგამ ხრახნებიდანაც კი სარგებელი არ ნახოს.
შვიდი წლის საერთო ცხოვრება სამ მუყაოს ყუთსა და ორ კუბოკრულ ბაზრის ჩანთაში ჩაეტია.— სახლს ვყიდით, — გადააგდო ვადიმმა, როცა ქურთუკს იცვამდა. — მყიდველები უკვე არიან.
ხვალ მოვიყვან სანახავად. იქამდე ყველაფერი წესრიგში იყოს. და შუადღემდე აქ აღარ იყო. გასაღები კარის ხალიჩის ქვეშ დატოვე.— ვადიმ… წასასვლელი არსად მაქვს, — ჩუმად თქვა ოლგამ.
— ხელფასი მხოლოდ ერთ კვირაში მექნება. რამდენიმე დღე მომეცი, ოთახს ვიპოვი.ვადიმმა გაიღიმა, მაგრამ თვალები ცივი დარჩა.— ადრე უნდა გეფიქრა, როცა სახლში ამ მჟავე სახით დადიოდი.
ახლა ახალი ცხოვრება მაქვს. ნორმალურ ქალთან. არა გაყინულ თევზთან.კარი ხმაურით დაიხურა.სახლი უცებ გაცივდა. ოლგა მარტო დარჩა —
სახლში, რომლისთვისაც ბანკს კიდევ სამი წელი უნდა გადაეხადათ.საღამო ნესტიანი და ქარიანი იყო. ნოემბრის ქარი სველ ფოთლებს ფანჯრებზე აჭედებდა,
ბუხარში კი ქარი უცნაურად ღრიალებდა. ოლგას ძილი არ შეეძლო. ქმრის ნივთების გარეშე სახლი ზედმეტად დიდი და ცარიელი ჩანდა. თითქოს აღარ ეკუთვნოდა.
შუაღამისას მეზობლის ძაღლმა გამწარებული ყეფა დაიწყო.ოლგა საწოლში წამოჯდა და ფანჯარასთან მივიდა. ჭიშკართან ბნელი ფიგურა მოძრაობდა. ვიღაც მოუქნელად ცდილობდა საკეტის გაღებას, მაგრამ ხელი ისევ და ისევ უსხლტებოდა.
ოლგამ პიჟამაზე ქურთუკი მოიცვა და აივანზე გავარდა.— ვინ არის იქ?! პოლიციას გამოვიძახებ!ფიგურა გაიყინა — და მერე ნელა ჩაიკეცა ჭიშკართან.
ოლგა მიირბინა. მიწაზე ხანდაზმული კაცი იწვა. მას კარგი ხარისხის, მაგრამ ტალახში ამოსვრილი პალტო ეცვა და ქუდი არ ეხურა. ჭაღარა თმა სველად ეკვროდა შუბლზე, სახე ნაცრისფერი ჰქონდა.
— ბატონო, ცუდად ხომ არ ხართ? — ჰკითხა მან და მხარზე შეარხია.— ლიდ… — ჩაიჩურჩულა მოხუცმა. — პურის საყიდლად წავედი… მაღაზია დაკეტილი იყო. სად არის სადარბაზო?
ალკოჰოლის სუნი არ იგრძნობოდა. მხოლოდ სიცივე, წვიმა და ძვირადღირებული თამბაქო.ოლგამ გაიგო. წავიდა… და დაიკარგა. ასეთ ამინდში მარტო ვერ დატოვებდა.
დიდი გაჭირვებით შეიყვანა სახლში. ის მსუბუქი იყო, თითქმის უმძიმო — თითქოს შიგნიდან უკვე დაცლილი.კაცმა თავი მატვეი ილიჩად გააცნო. ოლგამ თაფლიანი ჩაი მოუმზადა და პლედში გაახვია.
ხან გამართულად ლაპარაკობდა, ხან კი ბავშვივით ეკითხებოდა, სად იყო დედა. ოლგამ სასწრაფოში დარეკა, მაგრამ უთხრეს, დილამდე დაეცადა.
ღამე სამზარეულოში მჯდომარემ გაატარა, ყოველ ხმაურზე შეკრთოდა.დილით ვადიმმა დარეკა.— ყველაფერი მზადაა? — იყვირა მისალმების ნაცვლად. — ნახევარ საათში იქ ვიქნები რიელტორთან ერთად!
— ვადიმ… აქ ერთი კაცი არის. ხანდაზმული. ღამით ვიპოვე — ცოტაც და გაიყინებოდა…— მოიშორე ეგ მაწანწალა! — იღრიალა ვადიმმა. — ეს ჩემი სახლია!
ოცდაათი წუთის შემდეგ ვადიმი შევარდა. მის უკან რიელტორი იდგა, აშკარად ცხვირს აბზუებდა. როცა ვადიმმა მოხუცი დივანზე დაინახა, კონტროლი დაკარგა.
— გაეთრიე! — იყვირა და პლედი წაართვა.ოლგა მათ შორის ჩადგა. ვადიმმა ხელი ჰკრა. მოხუცი აივანზე მუხლებზე დაეცა, პირდაპირ ცივ ტალახში.
— კოსტია… — ჩაიჩურჩულა მან.ამ დროს ჭიშკართან დიდი შავი ჯიპი გაჩერდა.კაცი, რომელიც მანქანიდან გადმოვიდა, კანკალით ლაპარაკობდა:
— მამა.ვადიმმა სახე მაშინვე იცნო.კონსტანტინე სერგეის ძე გრომოვი.კომპანიის მფლობელი.შედეგები სწრაფი და დაუნდობელი იყო. ერთ თვეში ოლგამ მარტო მოაწერა ხელი სახლის საბუთებს.
შობამდე ცოტა ხნით ადრე კურიერი მოვიდა. ახალი ტელევიზორი. პატარა ბარათი:„მადლობა ჩაისთვის.მატვეი ილიჩი.“ქვემოთ, სხვა ხელწერით:
„მამა ვახშამზე გეპატიჟებათ. ამბობს, თქვენს გარეშე გემო აღარ აქვს.შვიდზე მოვალ წამოსაყვანად.კონსტანტინე.“ოლგამ სარკეში ჩაიხედა, თმა შეისწორა — და დიდი ხნის შემდეგ პირველად მართლა გაიღიმა. მისი ცხოვრება… ახლა იწყებოდა.
