ანდრეის ადვოკატმა ნელი მოძრაობით დახურა საქაღალდე და კმაყოფილი ღიმილით გადახედა თავის კლიენტს. ანდრეიმ თავი დაუქნია. შემდეგ თვალები მიაპყრო ანნას და მოკლე, ცივი, ირონიული ღიმილი გადახედა.
ანა ეს თვალები იცნობდა.ის ყველაფერს ამბობს სიტყვების გარეშე: მე მოვიგე. შენ წააგე. ეს იყო ყველაფერი.მოსამართლე ფურცლებს ათვალიერებდა, ქაღალდის ხმა გაბრწყინებული გაისმოდა დარბაზში.
ანა ჯდებოდა მაგარ სკამზე. მუცელი იტანდა — მერვე თვე. ბავშვი შიგნით მოძრაობდა, თითქოს ეკითხებოდა: დედა, რა ხდება? რატომ გეშინია? მან ხელი დადო მუცელზე და შეეცადა მშვიდად ეუნა, მაგრამ გულისცემა სწრაფი იყო.
— პასუხისმაგებე, გაქვთ შენიშვნები წარმოდგენილ საბანკო ამონაწერებზე? — ჰკითხა მოსამართლემ.ანა ამოიწია თვალებით. მის წინ გაშლილი იყო პრინტირებული ფურცლები: თარიღები, თანხები, ანგარიშის ნომრები.
ბოლოში აწერია მისი ხელმოწერა. ნათელი, გარკვეული.მაგრამ ეს დოკუმენტები მან ცხოვრებაში პირველად იხილა.— ეს ყალბი არის — თქვა ფარულად.ანდრეის ადვოკატმა ამოიხვნეშა, როგორც ოსტატი, რომელიც შეწყვიტა სულელური მოსწავლის განმარტება.
— ქალბატონო მოსამართლეო, პასუხისმაგებელი უარყოფს აშკარა ფაქტებს. ხელმოწერა ბანკმა დაამოწმა. ანგარიშები რეალურია. თანხები გადიოდა რეგულარულად მთელი წლის განმავლობაში.
ანდრეიმ უკან გადაწვა სავარძელში, ხელები გადაიკვეთა გულზე. მშვიდი. გაწონასწორებული. როგორც ადამიანი, რომელმაც უკვე მიაღწია გამარჯვებას.ანა უყურებდა მას და ვერ ცნობდა. მართლა იგივე იყო ის ადამიანი,
რომელმაც ერთი წლის წინ ტიროდა, როცა მან აჩვენა ორსულობის ტესტი? რომელიც ღამეებს მის მუცელზე ფრთხილად ადებდა ხელს და ჩურჩულებდა: ყველაფერი კარგად იყოს?— ბატონო ანდრეი პეტროვიჩ — მიმართა მოსამართლემ — ინიშნავთ, რომ სახლი უნდა დარჩეს თქვენთან?
— კი — უპასუხა მან მკვეთრად. — მე ვაშენე ის. მე ვჩადე ფული. მან მხოლოდ ხარჯვა იცოდა.ანას თითები შეკუმშა. უნდოდა ყვირილი: მე ვმუშაობდი ექვსი დღე კვირაში! მე ვამზადებდი საჭმელს შენს წყევლილ სამზარეულოში თორმეტი საათი ყოველდღე, როცა შენ საწყობებს ხსნიდი!
მაგრამ ხმა არ ამოსულა. მხოლოდ ტკივილი ვრცელდებოდა მუცელში.მოსამართლემ ფურცლები გვერდზე დადო.— სხდომა გადადებულია სამ დღეში. პასუხისმაგებო, თუ გაქვთ რაიმე დასაწერი, მოამზადეთ.
როცა ანა სასამართლოდან გავიდა, ანდრეი მისწვდა მას კიბეების თავზე.— გადამეცი სახლის გასაღებები — თქვა მან მშვიდად.ანა შებრუნდა.— რა?— გასაღებები. სახლი ახლა ჩემია. გადაწყვეტილება ფორმალურად სამი დღის შემდეგ მიიღება, მაგრამ შენ უკვე წააგე.
მან ხელი გაუწოდა. ელოდა.ანა მოეჭიდა रेलინგს. ქვემოთ ხმაურობდა მანქანები. ადამიანები მიდიოდნენ გვერდით, მათთვის არავინ უცქერდა.— როგორ შეგიძლია ეს აკეთო? — ჰკითხა მან ფრთხილად. — როგორ შეგიძლია ორსული ცოლი ქუჩაში დაგდო?
ანდრეიმ ხელი უკან გამოიწია.— შენ აღარ ხარ ჩემი ცოლი. მე შენთან იმიტომ გავთხოვდი, მეგონა განსხვავებული იყავი. მაგრამ შენ ისეთი ხარ, როგორც ყველა სხვა.მან შებრუნდა და წავიდა.
ამ საღამოს ანა დარჩა დის სახლში. მაგიდასთან დაჯდა და წყლის ჭიქას გაუსწორა თვალი.— ის ამას მარტო ვერ მოახერხებდა — თქვა სქესიანად დის. — ვინმე დგას ამის უკან.ანა თავი უკან გადააქნია.
— მნიშვნელობა არ აქვს, ვინ ამოქმედა. მან თანხმობა განაცხადა.— შენ გექნება სამი დღე — უპასუხა დის. — ზოგჯერ ეს საკმარისია.მეორე დილით ანა წავიდა ანდრეის მთავარ საწყობზე. იმ საწყობზე, რომელსაც ისინი ერთად გახსნეს ხუთი წლის წინ.
უსაფრთხოების მტერი აჩერებდა, მაგრამ ბოლოს დაუშვა, რომ ეყო ეზოში. ფეხები ტკიოდა, ყელში შეწუხებული იყო, მაგრამ ის ჯდებოდა და ელოდა.სამიონ ივანოვიჩი გამოჩნდა ოცი წუთის შემდეგ. როცა ანა დაინახა, მიხვდა ყველაფერს.
— მჭირდება დახმარება — თქვა ანამ.მან თავი დაუქნია.მის პატარა ოთახში მძაფრად ეგონა ძველი ქაღალდი და მანქანის ზეთი. სამიონმა გამოყო თავისი ხელნაწერი დღიური.— სავლვა — თქვა მან რბილად. — ის არის ყველაფრის უკან.
მან ანდრეი თაღლითობაში შეიყვანა. ყალბი ქვითრები, თანხების შეღავათი. და ეს…მან გაახვია ხელშეკრულება.ანა კითხულობდა ხაზებს და გრძნობდა, როგორ ცივდება ყველაფერი შიგნიდან.
„… ვალდებულება, რომ დაეტოვებინა საცხოვრებელი მეუღლისგან სასამართლო პროცესის დასრულებამდე…“ანდრეი მხოლოდ ღალატში არ ჩავარდა. მან თვითონ აირჩია ღალატი.ბოლო სხდომაზე სამიონის გამოჩენა ყველაფერს შეცვალა.
ანდრეი გაფითრდა. მოსამართლე კითხულობდა, ადარებდა, დაფიქრდა.— სასამართლო გადაწყვეტილებას იღებს: სახლი და კომპანიის წილი დარჩება ანნა სერგეევნას. მასალები გადაეცემა პროკურატურას.
მოხაზვის ხმა გაისმა.ანა უკან არ მომხედა. ოქტომბრის ბოლოს დაიბადა მისი ვაჟი. ძლიერი, ხმაურიანი, ცოცხალი. სახლში დაბრუნებისას ანამ გაჩერდა იმ სახლის კიბეებზე, რომელიც თითქმის დაკარგა.
ანდრეი მოგვიანებით მოვიდა. ბოდიში მოუხადა. ახსნა. დაპირება.— არა — თქვა ანამ. — შენ უკვე შენი არჩევანი გააკეთე.როცა მან კარი უკან დახურა, სახლში სიმშვიდე ჩამოწვა. არა ცარიელი. მშვიდი.
ამ საღამოს ანამ აანთო თავისი ბებია-ბაბუის სანათი. სინათლე რბილი, თბილი იყო.და მან გაიგო:მას არა მარტო გამარჯვება მოუტანა,მას გამგრძელებლად გამძლეობას მისცა. ვაჟი მის გვერდით. მისი საკუთარი ცხოვრება. და ეს იყო ნამდვილი გამარჯვება.
