ქალაქზე თანდათან ჩამოწვა შემოდგომის სუსხიანი სიბნელე, თითქოს ცა და მიწა გულგრილად უყურებდნენ მათ ბედიას. ცივმა, სველმა ქარმა ქუჩებში ჩამოვარდნილი, ყავისფერი ფოთლები ახინჯა, ხოლო თითოეულ ნაბიჯზე ქვიშის საფარი კრაკუნებდა.
ჰაერში ნისლმა და სველმა ქარმა, ასევე ძველმა აგურიანმა შენობებმა სუნი დატოვა, და თითქოს ყველაფერი მძიმე, დამხშობ ნისლში იყო გახვეული. ემილი ძველ, ნანგრევ აგურიან სახლთან იდგა, ჩაეხუტა ქურთუკს, ცდილობდა წინააღმდეგობა გაეწია სუსხის, რომელიც ძვლამდე შეაღწევდა.
ხელებში ეჭირა პატარა, კანკალით გაბრწყინებული გოგონა, ლილი, ხოლო მის გვერდით ოლივერი იდგა, ფერმკრთალი სახით, გაბზარული ტუჩებით, ფეხშიშველა სველი ტროტუარზე, ყოველი ნაბიჯი გაურკვეველი იყო.
მათი უსაქმური ლტოლვა უკვე მესამე დღე იყო. გამოსახლების შემდეგ მხოლოდ რამდენიმე ჩაკეცილი, სველი ჩანთა და მბზინავი ფოტო დარჩათ, რომელიც ძველი, თბილი სახლის ხსოვნას ახსენებდა, ადგილი, რომელიც ახლა მხოლოდ წარსულში არსებობდა. ქალაქი,
რომელიც ადრე ცოცხალი და ხმაურიანი იყო, ახლა ცივი და გულგრილი ჩანდა, თითქოს ყველა ადამიანმა ნიჭიერი ტკივილი მიჩვეულიყო და სხვა არაფერზე ყურადღება არ ექცია. ადამიანები მათ გვერდით ჩქარობდნენ, თითქოს დაუჩინარებად იყვნენ,
თითქოს ქუჩის ქვა და სქელი ცისფერი ზეცა იყო ერთადერთი რეალობა.ემილი ნაზად ცდილობდა ბავშვების დამშვიდებას, ხმა ქავილი ჰქონდა, მაგრამ ცდილობდა სიმტკიცე გამოეჩინა:
— გაუძლე, ოლი… მალე ვიპოვით სითბოს, უსაფრთხოებას…
ოლივერი 잠시 იხედა იატაკზე, შემდეგ ემილის თვალებში შეხედა და თავი დაუქნია, პატარა, ცივი ხელი თავისას შეაფარა. ლილი კანკალით მიეკრა ემილის გულს, თითქოს ხელში დაჭერა არამხოლოდ სხეულს, არამედ გულსაც თბილობდა.
მათ მოძრაობისას, უკან ნაბიჯების ხმა გაიგეს. ემილი ინსტიქტურად დაიძაბა და უკან მოტრიალდა, მაღალი, გამხდარი კაცი დაინახა. სავსე, ბრწყინვალე ქურთუკი ეცვა, ხელთ სავლები ეჭირა, ხელში გამჟღავნებული, მძიმე ტყავის ჩანთა ეკავა და ისე უყურებდა,
თითქოს სევდიანი სულიერებები დაკვირვებოდა. მისი მზერა ღრმად იყო, თუმცა უცნაური სიმშვიდე გამოჰყო, რამაც ემილიში შიში და ინტერესიც ერთდროულად გამოიწვია.რამდენიმე წამიანი სიჩუმის შემდეგ კაცი ნელა მოიშორა ხელთათმანი, ფრთხილად, პატარა მოძრაობით,
შემდეგ მიახლოვდა. მისი ხმა ნაზი იყო, თუმცა ყოველი სიტყვა მძიმედ და განწირულად ჟღერდა:— მეძებოდით.ემილი გაიყინა, გული სწრაფად დაეწყო ძგერს, სუნთქვა მძიმე გახდა.
— რა?..კაცი დაახედა ბავშვებს. ხმა გაწყვეტილი ჰქონდა,
თითქოს სიტყვები ყოველ ჯერზე ახალ ტკივილს და სევდის მოგონებებს აღვიძებდა:— თქვენი ქმარი… თომასი. სიცოცხლე გადამირჩინა. დავპირდი, რომ თუ მას რაიმე მოუვიდოდა, ოჯახს მოძებნიდი. თვეების განმავლობაში მეძებდით — ძველი მისამართებით,
სიებით, მთელი ქალაქის კუთხეებში. და ახლა… ვიპოვე.ფრთხილად აიღო ქურთუკის შიდა ჯიბიდან მოძველებული, დახურული კონვერტი.— ეს თქვენთვის დატოვა. თქვა, რომ ოჯახი არის ერთადერთი, რაც ნამდვილად მნიშვნელოვანია.
ემილიმ კონვერტი ხელში აიღო, თითქოს პატარა საგანძური მიეღო, გულთან ახლოს მიიჭირა. ცრემლები ნაზად ეშლებოდა წვიმასთან ერთად, სახე დაღლილობის და დაქანცულობის გამო ბუნდოვდებოდა. კაცი ფრთხილად მოიშორა შალი და მხრებზე დააფარა,
შემდეგ ჩანთიდან თბილი, მსუბუქი პლედი გამოიღო და ბავშვები ფრთხილად დაიფარა.— წამოდით ჩემთან — თქვა ნელა, ყოველი სიტყვა უსაფრთხოებას და სიმშვიდეს გამოხატავდა. — ქუჩაში აღარ გიწევთ ყოფნა.როდესაც განათებული ქუჩით სეირნობდნენ,
ცივი ქარი აღარ ჩანდა ისეთი მწველი, წვიმა სახეს აღარ წაეწვოდა. ლილი დაეძინა ხელებში, პატარა სხეული დამშვიდდა, ოლივერმა პირველად მრავალი წლის შემდეგ ხელში სიგრძის ადამიანი დაიჭირა, უსაფრთხოდ. ემილი ჩუმად მიყვებოდა, მაგრამ გულში რაღაც ძველად დაკარგული,
ნაზი იმედი თანდათან ამოიძერწა. პირველად მრავალი წლის შემდეგ იგრძნო, რომ შესაძლოა ყველაფერი არ დაიკარგა, და რომ სამყარო — თუნდაც მცირე ხნით — ისევ შეძლებს სითბოსა და მზრუნველობის შემოტანას.
ქალაქის ხმები ნელ-ნელა ჩამქრალი, შორეული ხმაურის მსგავსად ჩანდა. ქუჩის განათების სხივებში წვიმის წვეთები ოქროსფრად ბრწყინავდა, ტროტუარზე არსებულ აუზებში გოგონას და ბიჭის პატარა, თუმცა მკაფიო ჩრდილები დედას გაჰყვებოდნენ,
ხოლო ღამის ცივი სიბნელის მიუხედავად ახალი დასაწყისის იმედს მოიტანდნენ.
