შემოდგომის საღამომ ქალაქი ნაცრისფერი მჭევრმეტყველების საბურველით მოიცვა, თითქოს ცაც წარსულის ტკივილებს გლოვობდა. ცივი ქარი ქუჩებში სველ, ხრაშუნა ფოთლებს ყრიდა, ხოლო ჰაერში წვიმისა და სველ ქვის სუნი ერთმანეთში ირეოდა,
რაც ერთდროულად ცივსა და გადაუძლებელ დაძაბულობას ქმნიდა. ემილი წარწყმული, მტვრიანი აგურის სახლთან იდგა, სველი ქურთუკით შემოსილი, თითქოს მასში მოქცეული მატერია გარესამყაროს ცივი სიცივე აჩერებდა. ხელში პატარა,
აუხდენლად კანკალებანი ქალიშვილს, ლილიას, ეჭირა, რომლის თვალებიც დაღლილობით თითქმის ნახევრად დახუჭული იყო; მათ გვერდით ოლივერი იდგა — პაწაწინა, უზარმაზარი სიფრიფანა, შიშველი ფეხებით, გაბზარული და სველი ბაგეებით.
ბავშვების თითოეული სუნთქვა კანკალით ივსებოდა, ხოლო ქალაქი თითქოს ერთ მდგრად, ცივ ფანტომად იქცა მათ გარშემო.მათ უკვე მესამე დღე უწამიათ, როცა უსასპინძლოდ დადიოდნენ, მას შემდეგ რაც თავიანთი სახლი დაუტოვებიათ.
დარჩენილიყო მხოლოდ რამდენიმე განადგურებული ჩანთა და გაბზარული, ძველი ფოტო მათი წარსულიდან. ქალაქი, რომელიც ადრე სიცოცხლით სავსე იყო, ახლა ცივი და გულგრილი იყო. ადამიანები გვერდით მათ უვლიდნენ, თითქოს შეუმჩნეველნი იყვნენ.
ცივი წვიმის წვეთები ემილის სახეზე სრიალებდნენ, ცრემლებთან ერთად, მაგრამ დაღლილობა და იმედგაცრუება ვერ უძლებდა დედის ინსტინქტს.ემილი ჩუმი, კანკალით სავსე ხმით ცდილობდა სიმშვიდის ნიღაბის შენარჩუნებას:
— გაძლე, ოლი… მალე ვიპოვით თბილ ადგილს…მოემზადა წასასვლელად, როდესაც უკნიდან ხმაც კი არა, არამედ მკაფიო ნაბიჯების ხმა გაიგო ფოთლების ხმაურით. შემობრუნდა და სუნთქვაც ეღალა: მაღალი, ძლიერი კაცი იდგა იქ, სიბნელეში მოქცეული ქურთუკით,
ხელზე ტყავის ხელთათმანით, ხელში სარჩოს ბარგით. მისი მზერა მშვიდი იყო, თუმცა მომხვდური, თითქოს ადამიანის სულის ყველა საიდუმლოებას ხედავდა.რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ ნელა მოიხსნა ხელთათმანები და მათთან ახლოს წავიდა.
ხმა ჩუმი, მაგრამ თბილი ჰქონდა, თითქოს შეისუნთქა ფარულად:— გეძებდით.ემილი გაიყინა, და ჰაერიც თითქოს გაყინულიყო მის გარშემო.— რას…? — წარმოსთქვა, ხმა თითქმის არც ისმოდა.კაცის მზერა ჯერ ბავშვებზე გადაიტანა და ხმა ჩაიხშო,
თითქოს წარსულის ტკივილი ყელში ეწვოდა:— თქვენი ქმარი… ტომასი… ჩემი სიცოცხლე გადამირჩინა. დავპირდი, რომ თუ მას რამე დაემართებოდა, ოჯახს ვიპოვიდი. თვეებია გეძებდით, ძველ მისამართებზე, სიებში, მთელი ქალაქის ყველა კუთხეში.
ახლა კი… ბოლოს, გიპოვეთ.შემდეგ ის თავის ქურთუკის ჯიბიდან ამოიღო გაცვეთილი, წლებია დახურული ფოსტა.— ეს თქვენთვის დაგვტოვა. თქვა, რომ ოჯახი ერთადერთი რამ არის, რაც ნამდვილად მნიშვნელოვანია.
ემილიმ წერილი აიღო, პატარა ხელებით გულთან მიიკრა, და როგორც წვიმის წვეთები ცრემლებთან შერეულიყვნენ, გულში თბილი, უსაფრთხოების შეგრძნება დაიბადა. კაცი მოიხსნა თავისი შარფი და ნაზად მხარზე შემოაფარა, შემდეგ ბარგიდან მოიღო რბილი პლედი,
რომლითაც ბავშვები დაეფარა.— მოდით ჩემთან — თქვა ჩუმად, მაგრამ მკაფიოდ. — აღარ დაგჭირდებათ ქუჩაში დგომა.სანათებულ, წვიმით გაბზარულ ქუჩაში გავლით, ქარმა აღარ იკბინა ისე მკაცრად. ლილია ნელ-ნელა ჩაეძინა ემილის მკლავებში,
ოლივერი კი პირველად დიდი ხნის შემდეგ ხელის სითბოს გრძნობდა და მარტოობას აღარ გრძნობდა. ქალაქის ცივი ქვა და სიბნელე თითქოს ნელ-ნელა რბილდებოდა, და თითოეული წვიმის წვეთი თითქოს ახალი დასაწყისის ჰანგს უკაფავებდა.
ემილი ჩუმად მიდიოდა უკან, ხელში ბავშვებთან ერთად, გულში კი, რაღაცად ღრმად — შესაძლოა წლების შემდეგ პირველად — იმედის ნაპერწკალი იგრძნო. იმედი, რომელიც უჩურჩულებდა, რომ ყველაზე მძიმე წუთების შემდეგაც შეიძლება იყოს სინათლე,
და ცხოვრება, მიუხედავად იმისა, რამდენად ცივი ჩანს, კვლავ შეიძლება აივსოს სითბოთი, სიყვარულითა და უსაფრთხოებით.
