გაზაფხულის დილა თვალისმომჭრელად ანათებდა, თითქოს მზემ, მიუხედავად მთელი მსოფლიოს ტკივილისა, სურდა ყველაფერი გაანათოს. სინათლე ციმციმებდა რელსებზე, ჩასრიალებოდა სველ ბეტონზე და აერთიანებდა რკინის, მტვრისა და წვიმის შემდგომი ქარის მწარე, მაგრამ სუფთა სუნს.
თითოეული ჩრდილი, თითოეული დაძაბული საგანი, თუნდაც პლატფორმის ზემოთ მიფარფატებული მტვერი, თითქოს აღადგენდა სიცოცხლეს ამ დღის ნათებაში.პლატფორმის კიდეზე იდგა ზსოფია, ახალგაზრდა, ორსულად ქალი.
მას ეცვა თხელი პერანგი და გამოფიტული შარვალი, შიშველი ფეხებით ცივ ბეტონზე, მისი შავი სპორტული ფეხსაცმელი ქუდების გარეშე. მისი ტანსაცმელი სველად ეხებოდა სხეულს, ქარი ურევდა თმას, ხოლო თვალების ქვეშ მუქი წრეები წარმოჩენდნენ დაღლილობას.
თუმცა, მის მზერაში იწვა დაუძლეველი, ადამიანური შუქი, რომელიც არ აძლევდა თავის ღირსებას გაქრობა. ხელში იგი ეჭირა ძველი პლასტიკური პარკი თავისი ცოტაოდენი ქონებით და შელახული სათამაშო კურდღელი, რომელიც ის ძლიერად ეჭირა გულთან, თითქოს ის იყო ერთადერთი ბერკეტი სიცოცხლისკენ.
როდესაც მატარებელი მოვიდა, ზსოფია ავიდა და ფანჯრის გვერდით დაიკავა ადგილი, დახუჭა თვალები, თითქოს სამყაროს ხმაურიდან და ცივი, აკონტროლებელი მზერებიდან გაქცეულიყო. მგზავრები მზერას მიაპყრობდნენ ხანმოკლე წამით და შემდეგ აძგერდნენ.
იგი მხოლოდ „უხილავი“ არსებობა იყო, ჩრდილი მათი ყოველდღიური უსაფრთხო რუტინის გვერდით.რამდენიმე წუთის შემდეგ კონდუქტორმა მიუახლოვდა, სახე მკაცრი და დაღლილი ჰქონდა, კოსტიუმის მკაცრი ფორმა წესების სიმკაცრეს ასახავდა.
— თქვენი ბილეთი, გთხოვთ.ზსოფია დაიხარა თავი და თითქმის ჩურჩულით თქვა:— არა… მხოლოდ პატარა მანძილი მინდოდა წასასვლელად…— ბილეთის გარეშე შეუძლებელია — ხმამაღლა უპასუხა კონდუქტორმა. — შემდეგ სადგურზე ჩამოხვალთ.
მატარებელი გაჩერდა, ზსოფია გადმოვიდა პლატფორმაზე, ძლიერად ეჭირა კურდღელი გულთან. მზის ბრწყინვალე სხივები თვალში მიეჯახა, ქარმა გაუსწორა სველი თმა, და მისი დაღლილი სხეული დაეცა ცივ ბეტონზე. გვერდით დადო პარკი და ჩურჩულით, მძიმედ სუნთქვით თქვა:
— დაითმინე, პატარა… მალე დასრულდება…
მატარებელი შორს წავიდა, რგოლების მონოტონური ხმა ჩაცხრა სიჩუმეში. კონდუქტორი, როდესაც მატარებლში დაბრუნდა, შენიშნა რაღაც სკამის ქვეშ. დაუკვირდა, და აიღო: კურდღელი. კისერზე ეკიდა ნაჭრის წვრილი ბეჭედი, მასზე სველად წერილი:
„თუ რამე მომივა, დაეხმარეთ ჩემს შვილს. მჯერა, რომ სიკეთე ჯერ კიდევ არსებობს.“სიტყვებმა თითქოს გააჩერა დრო. მატარებლის რიტმულ ხმაურში მისი გული ძლიერად ცემდა. ზურგი სწია, ხმადაბლა, მაგრამ სასწრაფოდ იყვირა:
— შეჩერეთ მატარებელი! დაუყოვნებლივ!ბორბალებმა ჩქანღი, მგზავრები წამოიყვირეს. ლოკომოტივი შენელდა, შემდეგ გაჩერდა მზიან ჭალაში.
კონდუქტორი და ორი მგზავრი გაქანდნენ სადგურისკენ, იმედი თითოეულ ნაბიჯში მიტანით.ზსოფია იპოვეს პლატფორმაზე, იჯდა მიწაზე, ხელები მუცელზე, უგონოდ. დაიწყო მშობიარობა.
კონდუქტორი მუხლებზე დაჯდა მის გვერდით, კვლავ ეჭირა სველი კურდღელი, ფაქიზი, მაგრამ ძლიერი სიმბოლო იმედის.ოცი წუთის შემდეგ გაისმა პირველი კივილი. ახალშობილს ხმა შეჭრა ბრწყინვალე დილის სინათლე, თითქოს თავად ცა მოიხარა მათ მისასვლელად, და მსოფლიო თითქოს ჩაუღრმავდა სუნთქვა, რათა მოესმინა ცხოვრების სასწაულს.
შემდგომ ექიმმა მხოლოდ თქვა:— თუ მატარებელი არ გაჩერებულიყო… ისინი ვერ გადარჩებიდნენ.
ქალაქში მრავალი ხანი იწონებდნენ ამბავს ახალგაზრდა ქალზე, რომელსაც ბილეთი არ ჰქონდა — რომლის პატარა კურდღელმა შეაჩერა მატარებელი და ორი სიცოცხლე გადაარჩინა. ზოგჯერ, ყველაზე დიდ სასწაულებს პატარა, ფაქიზი საგნებში ვპოულობთ.
