სსრკ, 1930
ოცდაათმა წელმა სოფელი დაფარა თითქოს გამჭვირვალე, გაყინული მინით.ჰაერი მკვეთრი იყო, თითქმის მეტალისებრი, და სიჩუმე ყველგან ვრცელდებოდა — ისეთი სიჩუმე, რომელსაც მხოლოდ შორიდან მომავალი მარტოხელა ფრინველის ყვირილი არღვევდა.
ძველ ხის ბოსელში ანტონინა დაბალ სკამზე იჯდა და თავის ძროხას, მანკას, წველიდა.რძე თუნუქის ვედროში რბილი, რიტმული ხმაურით ეცემოდა, თითქოს პატარა სიმღერა ყოფილიყო.და თვითონაც ჩუმად მღეროდა.
ეს იყო ძველი სიმღერა, რომელსაც ბავშვობაში ბებია ასწავლიდა — ფართო მდინარეზე, რომელიც უცნობ ადგილებში მიედინებოდა, და ტირიფზე, რომელიც თავის ტოტებს წყლის სარკისებრ ზედაპირზე ხრიდა.
მისი ხმა რბილი იყო, თითქმის ხავერდოვანი.ის ერეოდა ახალი რძის სურნელს, თივის სუნს და ცხოველის თბილ სუნთქვას, და ბოსლის ნახევრად ბნელ სივრცეში ქმნიდა პატარა, მშვიდ სამყაროს.ანტონინა მხოლოდ ოცდაექვსი წლის იყო.
და მაინც, მისმა სულმა უკვე ისწავლა ცხოვრება ისეთად მიეღო, როგორიც ის მოდიოდა.ბედმა მას ნაზად არ მოპყრობია.მისი ქმარი, ვლადისლავი — ძლიერი და მხიარული კაცი — ტიფის ცხელებით რამდენიმე დღეში გარდაიცვალა.
დაავადებამ ის თითქოს ცეცხლივით დაწვა.მას დაუტოვა ძლიერი ხის სახლი, რომელიც ფისის სურნელს აფრქვევდა, ერთი ძროხა, რამდენიმე ქათამი…და მათი ქალიშვილი — პატარა ნადენკა.ნადენკას თმა სელისფერი ქერა ჰქონდა და დიდი თვალები, ოდნავ შეშინებული, თითქოს ტყის პატარა ცხოველის.
— დედა? — გაისმა მისი ძილიანი ხმა კართან.— დეიდა ლელა დღეს მოვა?ანტონინამ თავი ასწია და გაიღიმა.ეს იყო თბილი ღიმილი, თითქოს სინათლე განთიადამდე ცოტა ხნით ადრე.— მოვა, ჩემო მზეო. შუადღემდე აქ იქნება.— და დიდხანს დარჩება?
— არ ვიცი, ჩემო მერცხალო. რამდენ ხანსაც მოისურვებს.გოგონა სირბილით წავიდა.ანტონინამ წველა დაასრულა, ვედრო სუფთა თეთრეულის ნაჭრით დაფარა და ეზოში გავიდა.განთიადის შუქი უკვე იწყებდა ცის შეღებვას მკრთალი ლურჯი ფერით.
და ამ სიჩუმეში მისი ფიქრები მხოლოდ ერთ ადამიანზე ტრიალებდა.მის დასზე.ელენაზე.ლელა ყოველთვის განსხვავებული იყო.მოუსვენარი. დაუმორჩილებელი. თვალებში აჯანყების ნაპერწკალით.როცა პატარა იყვნენ, ანტონინას ეგონა, რომ ეს მათი ტრაგიკული ბედის გამო იყო.
დედა ელენას მშობიარობის დროს გარდაიცვალა.მამა უცხოეთში სამუშაოდ წავიდა და მხოლოდ გაყინულ კუბოში დაბრუნდა.მათი გაზრდა ბებიამ იკისრა.და როცა ისიც გარდაიცვალა, ელენამ ვეღარ აიტანა სოფელი.
— ქალაქში, ტონია, ცხოვრება დუღს! — თქვა ერთხელ, როცა თავისი ნივთები კვანძში აკრავდა.— აქ არ დავლპები!და წავიდა.თვეების განმავლობაში არანაირი ამბავი არ მოუვიდა.ბოლო წელს… საერთოდ არაფერი.სანამ ერთ დღეს არ მოვიდა დაჭმუჭნილი ფურცელი, რომელსაც ერთმა გამვლელმა მოუტანა.
რამდენიმე სიტყვა.თითქმის გაურკვეველი.ელენა თავშესაფარს ითხოვდა.ის მარტო იყო.ბავშვთან ერთად.და კაცი, რომელმაც მას ცხოვრება დაჰპირდა… უბრალოდ გაქრა.ანტონინას ერთხელაც არ უფიქრია მისი დადანაშაულება.
ის მხოლოდ ერთ რამეზე ფიქრობდა:როგორ დახმარებოდა.რადგან სისხლი წყალი არ ხდება.ბორბლების ჭრიალის ხმა გზიდან გაისმა.ანტონინა ზღურბლზე გავიდა.და მაშინ დაინახა იგი.ქალი, რომელიც მის წინ იდგა, საერთოდ აღარ ჰგავდა იმ ლელას, რომელიც მას ახსოვდა.
ის გამხდარი და ფერმკრთალი იყო.ეცვა ქალაქური პალტო, რომელიც ცივი ქარისთვის ძალიან თხელი იყო.მისი ფეხსაცმელები გაცვეთილი იყო.მის თვალებში აღარ ჩანდა ძველი სიმამაცე.მხოლოდ შიში.და ღრმა, დამქანცველი დაღლა.
ხელებში საბანში გახვეული შეკვრა ეჭირა.— ტონია…მისი ხმა გატყდა.ერთი ნაბიჯი გადადგა და კინაღამ დაეცა.ანტონინამ იგი მკლავებში მოიქცია.— ყველაფერი კარგადაა… ჩემო დაო. შენ მოხვედი. ეს არის მთავარი.და საბნის შიგნიდან პატარა სუნთქვა გაისმა.
ბავშვს ეძინა.ანტონინამ იგი ფრთხილად აიყვანა ხელებში.და მის გულში რაღაც ძლიერი და დამცავი დაიბადა.თითქოს დედობრივი ინსტინქტი.თითქოს ფიცი.„აქ ვერავინ შეგეხებათ“, გაიფიქრა მან.მაგრამ ჯერ არ იცოდა…
რომ ყველაზე დიდი გამოცდა გარესამყაროდან არ მოვიდოდა.ის მისივე დისგან მოვიდოდა.
