ნატალია იწმენდდა ხელებს ცომისგან, როცა ტელეფონი მაგიდაზე ჩავლილმა დატრიალდა. ანდრეის სახელი ეკრანზე გამოჩნდა. მან გაიღიმა. ალბათ გაინტერესებდა, როდის მივიდოდა დღესასწაულზე. იქნებ ეცინებოდა მის ხელებზე, რომ მუდამ მტვრიანი იყო. მან გახსნა შეტყობინება.
„ნატალია, დღეს ნუ წამოხვალ. დედამ გადაწყვიტა — შენ გარეშე. სურს მხოლოდ ახლო და ღირსეული ადამიანებთან აღნიშვნა. ჩვენი წრისთვის არ ხარ შესაფერისი. ძალიან მტვრიანად და სამუშაოთი სუნიხარ.“ნატალია გაშეშდა ბურთბერგში.
ღუმელები ხმაურით ძგერდნენ და ჰაერში ახალი პურის თბილი სუნი გაბნეოდა. გარშემო თანამშრომლები ჩქარობდნენ: ვიღაც ღუმნიდან შრაშებს იღებდა, ვიღაც პურებს ადარებდა დილის მიწოდებისთვის. ცხოვრება ჩვეულებრივად გრძელდებოდა, თითქოს არაფერი არ გატყდა მის შიგნით.
მან წერილი კვლავ წაიკითხა. კიდევ ერთხელ. არა იმიტომ, რომ ვერ გაიგო, არამედ იმიტომ, რომ თითოეულ სიტყვას ზუსტად მყარად დაემახსოვრებინა. რათა შემდეგ არ უთხრას საკუთარ თავს, რომ „მესმოდა არა კარგად“. რათა ეს მომენტი სამუდამოდ დარჩენილიყო მის მეხსიერებაში.
ექვსი წელი მან ამ ოჯახს აჭმევდა მხრებზე. მან გადაიხადა კურორტები, ანდრეის კოსტიუმები, სიდედრის წამლები. ექვსი თვის წინ ნატალიამ საიდუმლოდ იყიდა ფუფუნების კომპლექსში ბინა, რომელზეც ანტონინა სტეპანოვნა ყოველდღე ხმამაღლა ოცნებობდა.
რემონტი გაკეთდა ჟურნალის ფოტოებზე დაყრდნობით, რომელსაც სიდედრი სიამოვნებით აჩვენებდა: მარმარის აბაზანა, იტალიური ფარდები, უზარმაზარი სანათი. „ეს ნამდვილი ცხოვრებაა, არა ჩვენი ნესტიანი ნასახლარი“, — ამბობდა მუდამ.
და ახლა, იმავე ბინაში — ნატალიამ ყოველი ფული ჩადო — მისი ქმარი მუჟური სითხეს ასხამდა და სტუმრებს უხსნიდა, რომ მისი ცოლი „სწორად არ სუნთქავდა“.ნატალია ნელ-ნელა მოიხსნა წინდები. არ ტიროდა. არ ყვიროდა. წავიდა თავისი კაბინეტში, დაჯდა მაგიდასთან და ჩართო კომპიუტერი.
ანდრეი იდგა ფანჯარასთან, ჭიქით ხელში, იღებდა მილოცვებს. ანტონინა სტეპანოვნა ამარიგებდა მეგობრებს ბინაში, აჩვენებდა მარმარილოს აბაზანას და კვლავ იმეორებდა მანტრასავით:— ყოველთვის ვიცოდი, რომ უკეთესს ვიმსახურებდით.
საბოლოოდ, ჩემი შვილი მიხვდა ამას.სტუმრები თავისთავად კმაყოფილებით დაუკრეს თავი. ვიღაც იღებდა ფოტოს მდინარის ხედზე, ვიღაც შეეხო იტალიურ ფარდებს. არავის მოუკითხავს, სად არის ნატალია. არავის გაუკითხავს, ვის ფულზე იყო ეს მშვენება.
დარბაზის ზარი დაირეკა. ანდრეი ჩათვალა, რომ კიდევ სტუმრები მოვიდნენ. თუმცა ორი მცველი შავი ფორმებით იდგა კართან.— საღამოს მშვიდობისა. თქვენ ანდრეი ვიქტოროვიჩი ხართ?— კი… რა ხდება?— ბინის მფლობელმა, ნატალია ნიკოლაევნამ,
მოგვწოდა, რომ თქვენ ხართ აქ მის ნებართვის გარეშე. წარმოადგინეთ დოკუმენტები, რომლებიც თქვენი უფლებას ადასტურებს.ანდრეი გაშრა. მის უკან სტუმრებმა ხმა დაკარგეს.— რა დოკუმენტები? ეს ჩვენი ბინაა, ახლახან გადავედით!
— მფლობელი არის ნატალია ნიკოლაევნა. მან გასცა გამოსახლებელი ბრძანება. თქვენ გაქვთ ათი წუთი, რათა მოაგროვოთ ნივთები და დატოვოთ ბინა.ანტონინა სტეპანოვნა წინ გადადგა ნაბიჯი, სახე თეთრი, ხმა სიწყნარით:— რა გამოსახლება? ანდრეი, უთხარი მათ, რომ ეს შეცდომაა!
ანდრეიმ აიღო ტელეფონი და დაურეკა ნატალიას. ზარი არ გადაიდგა. მან გაუგზავნა შეტყობინება: „რა ხდება? ნატა, ეს ალბათ შეცდომაა.“წაკითხულია. პასუხი არ ყოფილა.სტუმრები ჩუმად წავიდნენ. მეგობრები გაცქერდნენ ერთმანეთს,
ზოგი ჩურჩულებდა, ზოგიც ჩაფიქრებული ჩახუტდა. არავინ დაუსვა კითხვები. ყველა აიღო ჩანთა და წავიდა.ღამის გვიან დაბრუნდნენ ძველ ოროთახიან ბინაში. შეღებილი ფონი ფერმკრთალი, ლინოლეუმი აცვიათ, ნესტის სუნი. ანტონინა სტეპანოვნა გახსნა მაცივარი — ცარიელი.
— ანდრეი, ხომ გაქვს ცოტა ფული პურისთვის?— ბარათები დაბლოკილია, ჩურჩულით თქვა მან. ნაღდი ფული არა მაქვს.— როგორ არა? შენ ხომ მუშაობ?!მან დაჯდა სამზარეულოს მაგიდასთან, მოისრისა სახე ხელებში.
— დედა… მე იქ მხოლოდ ფორმალურად ვმუშაობდი. ფირმა მისი იყო. ხელფასი მის ბარათზე მიდიოდა. მე თითქმის არაფერი გავაკეთე.ანტონინა სტეპანოვნა ნელ-ნელა დაჯდა მის პირისპირ.— ნიშნავს… არაფერი გვაქვს?
— მხოლოდ ეს ბინა.მან დახუჭა თვალები.— არ უნდა შეგეწერა ეს შეტყობინება, ჩურჩულებდა მან. მტვრიანობის შესახებ.— შენ მომიკითხე, რას დამეწერა!— არ მეგონა, რომ ის… ამას გააკეთებდა…ექვსი თვე გავიდა.ნატალიამ გახსნა კიდევ ორი ბექერი, განავითარა წარმოება,
მოაწერა კონტრაქტი მსხვილ ქსელთან. მისი ცხოვრება სტაბილური გახდა, მშვიდი, გათავისუფლებული ყველაფრისგან, რაც აქცევს ადამიანს გადაღლილს.საღამოს ერთმა გაზაფხულმა ნატალიამ დაინახა ანტონინა სტეპანოვნა ავტობუსის გაჩერებაზე.
ქალი იჯდა სკამზე, პლასტმასის ტომრით, სადაც სუფთა მაკარონი და ბრინჯი ჩანდა. ის დაბერილი ჩანდა, გადაღლილი.ნატალია გაჩერდა რამდენიმე ნაბიჯით მოშორებით. უფროსი ქალი ახედა, თითქოს რამეს ეტყოდა.
ნატალია არაფერს უთხრა. არ სირბოდა. არ გაქცეულა აშკარად. უბრალოდ გაიარა გვერდით — როგორც ადამიანთა შორის სჩვეულებრივად მიდიან.ის ღამე ნატალია მარტო იყო სამზარეულოში. სიჩუმე იმდენად ღრმა იყო, რომ გარედან ხის ფოთლების შრიალი ისმოდა.
და იმ სიჩუმეში მან ბოლომდე გაიგო მთავარი: არასოდეს უნდა მისცე თავი იმათ, ვინც გთვლის უვარგისად. არასოდეს უნდა ამოგიგდოს ძალა მათთვის, ვინც აბუჩად იგდებს შრომას, რაც მათ სიცოცხლეს აძლევს.მან დალია ჩაი, გაასუფთავა ჭიქა და დაიძინა.
ხვალ შეხვედრა ჰქონდა მომწოდებლებთან და ახალი აღჭურვილობის შემოწმება.ცხოვრება გრძელდებოდა.მაგრამ ახლა იმათ გარეშე, ვინც ერთ დროს უთხრა, რომ ის „მცხუნარედ სუნთქავდა“ — არასწორად.
