— მაშ, რა მოხდა, დაიბენი? — შეახო ანტონინა ვლადიმიროვნა ტრეი ჩემთან, თითქმის აჩხაპუნა ჩემი სელის კაბაზე. — სვამე ახლა, მთელი ღამე შენთვის დავიღალე! მთელი ღამე სამზარეულოში ვიდექი და სპეციალურად შენთვის მოვამზადე მცენარეული ჩაი.
ჩავავლე მზერა მის სახეს. მისი მტკიცე, წითელი სახის ნაკვთებზე არარეგულარული ლაქები გამოჩნდა, ხოლო მძიმე ოქროს საყურეები სუნთქვის რითმში ფეთქავდნენ.კაზანის რესტორნის ღია ტერასაზე მრავალი ადამიანი სეირნობდა, იცინოდა და ქილებს მიეჭედებოდა.
ჩემი ქმრის, ილია, ოცდამეხუთე დაბადების დღე იყო. მთლიანი წვეულება — ვოლგას სანაპიროზე კლუბის დაქირავებიდან ჩართული მუსიკალური ბენდის ჩათვლით — მე მოვაგვარე. ბოლო სამი წლის განმავლობაში ჩემი ინტერიერის სტუდიები შესანიშნავად გავმართე,
ილია კი აწინდებოდა, რომ „ყველაფერი სრულყოფილი უნდა იყოს“, რათა ძველი სკოლის მეგობრები და ავტოსალონის კოლეგები აღფრთოვანებულიყვნენ.გავხედე ჩემს ქმარს. ორჯერ ნაბიჯის მოშორებით იდგა, ცარიელ ჭიქას უქნევდა, თითქოს სარწეველას ფორმას განიხილავდა.
უბრალოდ ათი წუთით ადრე, ილია სოგრის, ოკსანა, მიბიძგა სამზარეულოს გვერდით დერეფანში. მისი ტუჩები ირხეოდნენ, ხელებს მჭიდროდ მიჭერდა, თითქმის ტკივილი იგრძნო.— გთხოვ, არაფერს არ მიიღებდეთ დედიდან — ჩუმად თქვა მან და გარშემო გადახედა. — მე ახლა სამზარეულოში ყინულს ვთხოვდი.
შენი დედა იქ იყო კრისტინასთან ერთად და პატარა ბოთლიდან ჩემს ჭიქაში წვეთავდა. კრისტინა იცინოდა: „რა მოხდება, თუ არ იმუშავებს?“ — დედამ თქვა: „იმუშავებს. ათ წუთში ეს ამაღლებული გოგონა დაიწყებს სისულელეების თქმას და უხერხულ სცენას შექმნის სტუმრების წინ.
ჩვენ ამას სანახაობად ვაქცევთ, ილია თავად მოიშორებს ასეთ უხეშ რძალს.“კრისტინა… დედაჩემის საუკეთესო მეგობრის გოგონა. ბოლო ექვსი თვის განმავლობაში მუდმივად ჩვენი სოფლის სახლშიც იყო: ხანდახან ნერგების მოსატანად, ხანდახან ილია მოულოდნელად მასთან რაღაც „გადაუწყვეტდა“.
მე ვცდილობდი უარყოფითი შეგრძნებები დამემალა და სამუშაოზე გადავერთე.და ახლა ანტონინა ვლადიმიროვნა ტრეით ჩემს წინ იდგა.— სონია, სერიოზულად — ილია ბოლოს შემომხედა, თვალებში გაღიზიანება ანთდა. — ჩემი დედა კარგი ნებას ნიშნავს. სვამე ერთი ყლუპი, სცენა ნუ შექმნი. ყველა გიყურებს.
ყველა ნამდვილად გვიყურებდა. გვერდით მაგიდასთან მყოფებმა ჩუმი გახდნენ და მოვლენებს ელოდნენ.— რა სერვისი — გავიწიე ტუჩი, მაგრამ შიგნიდან ყინულის სიცივე მომყვებოდა. — მადლობა, ანტონინა ვლადიმიროვნა.
ჩავწვდი ჭიქას, მაგრამ იმ მომენტში „შემთხვევით“ დავარტყი მძიმე პილპილის სათვალეს. ჭიქა ხმაურით დაეცა ხის ზედაპირზე, შავი პილპილი ყველგან გაფანტა.— ოჰ, ბოდიში! — დავხარე, თითქოს თავსახური უნდა მიმეღო.
დედამთილი ინსტიქტურად შეხედა ძირს. ილია გაღიზიანებულმა ენით გაიკრა და ჩემს გვერდით დაიხარა. იმ მომენტში წყნარად შევცვალე მისი ჭიქა მეორე, აბსოლუტურად იდენტიკურ სასმელზე.ჩავწიე თავი მაღლა, ჭიქა ხელებს შორის.
— როგორი უტაქტი ვარ… მაგრამ მარტო დალევა მათი ჯანმრთელობისთვის უბედურებაა. შემოგიერთდები, დედა? — გავიღიმე. — ეს ჩემი მოწვევა.მის სახეზე დაძაბულობა გამოჩნდა. ხალხის წინ არა თქმის საჭიროება იქნებოდა სიგიჟის ნიშნად — ეს გულისხმობდა, რომ ჭიქაში რამე არ იყო რიგზე.
— კარგი, კარგი, ანტონინა ვლადიმიროვნა, ჭიქები დაბლა! — იყვირა ილიას ერთ-ერთმა მხიარულმა მეგობარმა.ვერაგულად დაეჭიდა ჭიქას. ჩვენ შევახეთ ხელი, მე დიდი ყლუპი დავლიე მწარე სასმელიდან, დედამთილმა კი შეკრული თვალებით დავლიე მისი ჭიქა.
მე დავჯექი მაგიდასთან, ვჭამე ნაჭერი ყველი და დაველოდე. შიგნით გაღიზიანებული ზიზღი მძვინვარებდა. ექვსი წელი ქორწინება, მილიონები დახარჯული, სახლი, დასვენება, საჩუქრები მშობლებისთვის — და საპირისპიროდ მუდმივი რჩევები: „შენ არ ხარ შესაფერისი ცოლი“, რადგან ჯერ კიდევ ბავშვი არ გაგვეცა.
თხუთმეტი წუთი გავიდა. ანტონინა ვლადიმიროვნა მაგიდასთან ნაფუსფუსებდა, ხშირად უცნაურ თვალებს ვახედებდი, ელოდა როდის გამოვფხიზლდებოდი. მე კი წყნარად ვსვავდი მინერალურ წყალს.
უცებ მან ხმამაღლა დაიწყო ხველება. შემდეგ კიდევ ერთი. ხმამაღლა, ბოხი სიცილი დაიწყო, უკან მიეკრო ქვემოთ ჩარჩოებულ სავარძელში. მუსიკოსები შესვენებაზე იყვნენ.მან წამოხტა, სავარძელი გადააგდო და წრე თვალებით შეპარულ სიცილით მიკროფონისკენ წავიდა.
მან მომღერლისგან დაიჭირა მიკროფონი. ოთახში გაისმა ზეითური ხმა.— ახლა ყველამ ერთი წამით ყურადღება მომკარით! — იყვირა მან. ენა ჰქონდა დაბნეული.ილია ჩაეშვა.— დედა, რა ხდება? ვიმსხდაროთ…— ხელები უკან! — უბიძგა, ილია უკან წავიდა. — მე ვარ საღამოს მასპინძელი! მაქვს უფლება ვილაპარაკო!
მისი მზერა გადაუწვა სტუმრებს და შეჩერდა ჩემს სიდედრზე, მიხეილ სერგეევიჩზე. ჭკვიანი, მოკრძალებული ადამიანი, უძრავად იჯდა მთავარ მაგიდასთან.— შენ, მიშა! — ჭახუნა მან მიკროფონში. — შენ იქ იჯახი და გგონია, ჭკვიანი ხარ. და ვინ ხარ შენ გარეშე ჩემთვის?
ნული! მთელი ცხოვრება მხოლოდ ქაღალდებს სწვავდა სანტიმებისთვის. რომ არა ჩემი სიძლიერე და ჩემი სიძის ფული, დღესაც პანელურ ბინაში ვცხოვრობდით!ტერასაზე სიჩუმე ჩამოწვა. მდინარის ჭრილი ისმოდა. სტუმრები ჭურჭლით გაკვირვებულები იყურებოდნენ. მიხეილ სერგეევიჩი გაღიაფდა, მაგიდის ნაჭრის კიდეს მიეჭიდა.
სასმელმა იმოქმედა. ანტონინა ვლადიმიროვნა მომმართა.— და შენ, სონიჩკა! — დაახეთქა თავის პუფოკულ თითით. — შენ იქ იჯახი და დედოფლის თამაშს თამაშობ. სახლი იყიდე! რემონტი! მაგრამ შენ ხარ დამნაშავე! ექვსი წელი და ჯერ კიდევ ბავშვი არა გაქვს! რატომ სჭირდება ილიას ასეთი ცოლი?
ტკივილი იყო მოსმენა, მაგრამ მე ამაყად ვიჯექი. ჩემი მზერა შევხედე ჩემს ქმარს. ის არ დამიცავდა.— მაგრამ არ არის პრობლემა! — მხიარულად იყვირა ჩემი სიდედრმა. — ჩვენ გვაქვს ჩვენი კრისტინა! ის არის ნამდვილი ქალი. ჭკვიანი, ლამაზი. უკვე ელოდება ბავშვს ილიასგან! ნორმალური შვილიშვილი! და დღეს ის შენს ადგილს დაიკავებს!
კრისტინა, რომელიც უკანასკნელ მაგიდასთან იჯდა, წითელი გახდა, აიღო ჩანთა და გაიქცა რესტორანიდან ქუსლებით ფუტკრის ხმით.მე გავხედე ილიას. ის გაიყინა. დატოვა ოჯახური ინტრიგა ჩემს თვალწინ და მისცა დედამისს, რომ ასე ეპყრათ მე.მიხეილ სერგეევიჩი ნელ-ნელა წამოდგა.
მტკიცე ნაბიჯებით მივიდა სცენაზე, აიღო მიკროფონი ცოლიდან და მიმართა სტუმრებს.— პატივცემულო სტუმრებო! ბოდიშს ვიხდი ჩემი ცოლისა და წარუმატებელი ვაჟის სახელით. წვეულება დასრულებულია.
შემდეგ ილიას შეხედა. მისი ხმა ცივი, ემოციებისგან დაცლილი იყო.— წაიყვანე შენი დედა. და არასოდეს შეუსწრაფდე ჩემს სახლში. თქვენი ოჯახი საზიზღარია.მან ჩამოიყვანა სცენიდან, მივიდა ჩემთან და ჩუმად თქვა:— მაპატიე, სოფია. მე ძნელად ვხედავდი. მიატოვე ის.
ის ღამე გავკვეხე, სასტუმროს ოთახი დავჯავშნე. დილით ილიამ განიცადა განქორწინება და მე დავბლოკე ყველა ბარათი, რომელზეაც მას წვდომა ჰქონდა. ის სხვა ნომრიდან ცდილობდა მირეკვას, ოფისთან დაეძგერა, კილომეტრიანი მესიჯები მიგზავნა. მე პასუხი არ გამეცა.
ერთი თვე გავიდა. გადავედი პანორამულ ბინაში ცენტრში, გავერთე ახალ პროექტებში და ბოლოს ნორმალურად ვიძინებდი.გადაწყვეტილება მოვიდა წვიმიან სამშაბათს. რეკავდა კარების ინტერკომი. ილია იყო.
სურათზე მისი ბრწყინვალე, წვრილი გარეგნობა აღარაფერი დარჩენილიყო: სველი, თხელი ქურთუკი, შრამი, ჩაღრმავებული სახე.
მე დავუშვი მხოლოდ იმისთვის, რომ წერტილი დაესვათ ყველაფერზე.— სონია… — ცრემლიანი ცხვირით თქვა. — გთხოვ, მომისმინე. დაბალ წერტილში ვარ.იმის შემდეგ, რაც ჩემი სიდედრი გამოაგდო მათ, ილია ცდილობდა „დამოუკიდებელი“ ყოფილიყო.
მან დაკავშირება დაიწყო „სანდო ბიჭებთან“, დიდი სესხი აიღო თავისი მანქანით და დედამისის ბინით, და ინვესტირება მოახდინა პირამიდის სქემაში, რომელიც სამი კვირის შემდეგ ჩამოიშალა.
— ისინი ყოველდღე მოდიან. ამბობენ, რომ ცუდად დამალაგებენ — ყვიროდა, მიყურებდა. — დედა მას შემდეგ მთლიანად დაიშალა. კრისტინა გაქრა, როგორც კი გაიგო დავალიანება. სონია, ჩვენ საერთო ანგარიშები გვაქვს… დამეხმარე! მე ვხელმძღვანელობ სრულ ქონებაზე, მხოლოდ დავიცვა თავი!
მე გავხედე კაცს, რომელთანაც მინდოდა დაღამებამდე, და მხოლოდ ზიზღი ვიგრძენი.— მაშ, შენ არ გინდა ბოდიში მოუხადო? — ხელები გადავაჯვარედინე. — ფულს გინდა, რომ გადაარჩინო შენი თავი?
— სონია, ეს ხალხი საშიშია! ისინი მომკლავენ! — მომიახლოვდა, ხელი გადამკიდა. მე უკან გადავიწიე.მე ავიღე ჩემი ადვოკატის მიერ მომზადებული დოკუმენტი: სოფლის სახლი, რომელიც ოფიციალურად ქორწინების დროს ვიყიდეთ, მთლიანად ჩემი თანხით იყო შეძენილი, და მე მივიღებდი მას სასამართლოს გარეშე.
— ხელმოწერე — დავდე გლასის მაგიდაზე. — შენ უარს ამბობ სახლზე და ჩემს ანგარიშებზე.— და ეს ხალხი? ხვალ გადაუხდი მათ ფულს? — მოლაპარაკებოდა მტაცებლად კალმაზე, თითქმის არ კითხულობდა, ყველგან მოაწერა ხელი.
მე ფრთხილად ავიღე დოკუმენტი, ჩავდე საქაღალდეში და გავხსენი კარი. დერეფნიდან სუსხიანი ქარი შემოვიდა.— არა, ილია. მხოლოდ ჩემს თავს ვიღებ უკან. დავალიანება შენი პრობლემა არის. მოაგვარე დედასთან და ახალ ქალთან. ნახვამდის.
ის იდგა, თვალები გაოგნებული. ნელ-ნელა გაიაზრა ჩემი სიტყვები. მისი სახე გაყინულიყო.— შენ… შენ არ გაბედავ! ჩვენ ოჯახი ვართ!— ოჯახი აღარ არსებობს. სვით ვიტამინებს, სტრესს მოიხსნის — მშვიდად, მკაცრად ვთქვი და გარეთ გავატარე.
მე სამზარეულოში გავედი, წყლის ჩაიდანი ჩავრთე და სველ ფანჯარაზე გავიხედე. წლებია პირველად, არავინ მომთხოვდა მორგებას. არავინ მჭირდებოდა დასახმარებლად. მე უბრალოდ ვიყავი მე.
