Ვერსია ქართულად:სამუშაოდან სახლში დაბრუნებულს, ჩემი ვაჟი სახლს ქარიშხლის მსგავსად შეჰქროლა. სანამ ჩანთა მიმეყიდა, ის ჩემს მკერდზე გადამეხვია და უეცრად ატირდა.„დედა… გთხოვ… აღარ მინდა ბებიასთან ცხოვრება“ – გულმოდგინედ,
შიშით შეაქმნოდა.გულმა ერთიანად მომცხო. არასდროს მინახავს ის ასე შეშინებული.ვზრდიდი მას მარტო. ქმარი წავიდა, როცა იგი ერთ წელზე ნაკლები იყო, და დამტოვა მე პატარა ბავშვით და უსაზღვრო ვალდებულებებით. ვმუშაობდი ორ სამსახურში, ძლივს ვაღწევდი,
მაგრამ არასდროს მინდოდა სხვა – მისი უსაფრთხოება და სიმშვიდე ჩემთვის ყველაფერს ნიშნავდა. უმეტესწილად დედაჩემი მეხმარებოდა, ზოგჯერ გრუნტი, თუმცა მისი მომსახურება ძვირი ღირდა.ვამწვალებდი დედაჩემის მხარდაჭერას, თუმცა დროთა განმავლობაში მცირე საკითხები მიჩხვლეტდნენ.
ზოგჯერ მნიშვნელოვანი საქმეებს ვიწყებდა, წარმოთქვამდა უხეში სიტყვებს, თითქოს სხვა სამყაროში ცხოვრობდა. თავდაპირველად ამას დაღლილობას ან ასაკს ვუხსნიდი.რამდენიმე დღის წინ, ჩემი ვაჟი მკითხა:„დედა… შეგიძლია მუშაობა შეწყვიტო?“
„არა, პატარავ“ – გავუღიმე და თავზე მოვეფერე. „ჩვენ გვჭირდება ფული ქირისთვის, საჭმელისთვის, სათამაშოებისთვის. რატომ მკითხე?“„ოჰ… უბრალოდ მაინტერესებდა“ – მხრები აიჩეჩა. მეგონა, რომ ეს მხოლოდ ბავშვური ინტერესის გამოვლენა იყო.
მაგრამ იმ საღამოს ყველაფერი შეიცვალა.ჩემი ვაჟი შემოიჭრა, მკერდზე შემეხვია და ატირდა:„დედა… გთხოვ… აღარ დამტოვო ბებიასთან!“მივხვდი გაოცებულიც და შეშინებულიც.„რატომ, შვილო? მოგბეზრდა? დაგსაჯა?“„ის… უცნაურად იქცევა. მეშინია“ – ჩამწყდარი ხმით წარმოთქვა.
ვერ ახერხებდა უფრო მეტის განმარტებას. იგი ცახცახებდა და ჩუმად იჯდა, თითქოს შიში ჩურჩულსაც აკრძალავდა. მის თვალებში ნამდვილი შიში ჩანდა. დავურეკე დედაჩემს, რომელმაც უარყო ყველაფერი, თქვა, რომ ყველაფერი კარგად არის, ვაჟი აშკარად თამაშებს მოგონებდა.
მაგრამ მის თვალებში ჭეშმარიტება ვნახე.შემდეგი დღე მივიღე თავისუფალი. კარადაში გავმალე თავი საძინებელში, გულმა საშინლად დამარტყა. ვუყურებდი, როგორ შედიოდა დედაჩემი სახლში ვაჟის სანახავად. თავიდან ყველაფერი ჩვეულებრივად გამოიყურებოდა
– თბილად აწყობდა პირსახოცს, სათამაშოებს მიდგამო.მაგრამ შემდეგ მოხდა რამ, რაც სისხლი დამყინა.დასტაცა ხელი, შემოუფლანგა, შემდეგ კი შარვალზე მოკიდებული ძაფი გააკრა. ვაჟი მიყვიროდა, ატირდა. დედაჩემმა მოუღრინა ხელი და პირზე ხელდაკავებით ჩააფარა.
და მაშინ ახედა ჭერას, თვალები გაშეშებული და გიჟური დაელინა.„ხედავ? გავაკეთე, რასაც მითხარი…“ – თქვა, და მისი სიცილი ცარიელი, უსიამოვნო, გულსმომჭრელი იყო.„არა… ის არ წავა… ის ჩვენი არის…“ვერ გავჩერდი. კარადიდან გავექანე:
„დედა! რას აკეთებ?!“მობრუნდა. თვალები ჰქონდა ველური, საშიში, მხეცური.„ხმა მომიწოდებს“ – მშვიდად თქვა.„რა ხმა?!” – გავყვირე.„სახლშია ყოველთვის. ყოველთვის ჩემს გვერდით არიან“ – გაეღიმა, შემდეგ კი უცბად ატირდა და გაიცინა,
თითქოს არაფერი შეიძლებოდა წაეშალა მისი ჩაწყობილობისგან.ვაჟი ატირდა, მე კი დავხსენი ხელები და ძლიერად მოვეხვიე. მისი არსებობა საშინელი იყო, და მე გავაცნობიერე, რამდენად ფრთხილი უნდა იყო, როცა სიყვარული და საფრთხე ერთმანეთს უმაგრესად ერწყმის.
დედაჩემი დავაბარე ექიმს. შემდგომმა გამოკვლევებმა განგაშის მიზეზი აჩვენა: შიზოფრენია.მაშინ მივხვდი – რამდენადაც საყვარელი იყო, ახლა შესაძლოა ზიანი მიეყენებინა ჩემს ვაჟს. ამ მომენტში გავაცნობიერე, რომ ყველაზე დიდი საფრთხე ხშირად იმათშია,
ვისთანაც ყველაზე უსაფრთხოდ გრძნობ თავს.ამის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. მჭირდებოდა ვაჟის დაცვა და პარალელურად დედაჩემზე ზრუნვა, რომელსაც რეალობისგან განცალკევების უნარი აღარ ჰქონდა. ყოველ დღე ვუყურებდი ჩემს ვაჟს და მადლობელი ვიყავი,
რომ მისი პატარა გული არ დაზარალდა.პატარა გადაწყვეტილებები ხშირად ყველაზე რთულია – განსაკუთრებით, როცა ისინი ახლობლებზე, საკუთარ დედაზე ახორციელებ. ამ გამოცდილებამ მასწავლა, რომ სიყვარული მხოლოდ მზრუნველობას არ ნიშნავს, არამედ დაცვას და ძალას,
როცა გჭირდება ახლობლებთან კონფრონტაცია.ამ დროიდან ცხოვრება გახდა ზრუნვის, შიშისა და იმედის მიქსები. ჩემი ვაჟი უსაფრთხოდ ეძინა საკუთარ ლოგინში, ხოლო მე ყოველდღე მახსენდებოდა, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანია – დაცვისა, რაც შეგვიძლია მივაწოდოთ მათ,
ვისაც ვუყვართ, თუნდაც მაშინ, როცა სიყვარული რთულ და ტკივილნარევ ფორმას იღებს.
