სამზარეულოში სიჩუმე მკვეთრმა ხმამ გააპო — თითქოს გასროლა ყოფილიყო. ხელით მოხატული ფაიფურის თეფში მარმარილოს ნათელ ზედაპირზე ნაფლეთებად დაიმსხვრა და შემდეგ იატაკზე ჩამოცვივდა. მწიფე ყურძნისა და ვაშლის წებოვანი წვენი იდეალურად სუფთა ზედაპირს მოეფინა.
— უბრალოდ აღარ შემიძლია შენი ატანა, — ცივად თქვა ვადიმმა ისე, რომ ტელეფონიდან თვალიც არ აუწევია.
ის ბარის სკამზე კომფორტულად იყო გადაწოლილი, მუქი ზურმუხტისფერი, შეკვეთით შეკერილი კოსტიუმი იდეალურად ერგებოდა. ეს კოსტიუმი ორი დღის წინ ძვირიან ბუტიკში იყიდეს — იანა, რა თქმა უნდა, თავად გადაიხადა. როგორც თითქმის ყველაფერში ბოლო ორი წლის განმავლობაში.
გარეთ აგვისტოს სიცხე ჰაერს ათრთოლებდა. ბინაში კი თეთრი პიონების მძაფრი სუნი უკვე შემაწუხებლად ტკბილი იყო. სამ საათში მათი ქორწილი უნდა დაწყებულიყო.
საძინებელში იანის საქორწინო კაბა თეთრ შალითაში ელოდა. ელეგანტური. ძვირფასი. სრულყოფილი.
და უცებ — სრულიად უაზრო.
— რას მიყურებ ასე? — ბოლოს და ბოლოს ახედა ვადიმმა. მისი მზერა ცივი და ზიზღით სავსე იყო. — შენ მოსაწყენი ხარ. პროგნოზირებადი. ნაცრისფერი. ჩემი კოლეგები დღემდე ვერ ხვდებიან, როგორ დავრჩი შენთან. შენში განსაკუთრებული არაფერია.
ის მშვიდად ლაპარაკობდა, თითქოს ამინდის პროგნოზს კითხულობდა.
— მაგრამ მაინც კომფორტული ხარ, — მხრები აიჩეჩა. — კარგი ბინა გაქვს, სტაბილური სამსახური, ფული და არ ქმნი პრობლემებს. ზუსტად ეს მჭირდება, სანამ ჩემი სტარტაპი ინვესტორებს ეძებს.
შემდეგ ნამსხვრევებისკენ მიუთითა.
— ეს აიღე და გაასუფთავე. ახალი ფეხსაცმელი რომ არ დამიზიანდეს.
ეს ფეხსაცმელიც იანის ნაყიდი იყო.
იანა უძრავად იდგა. იატაკზე დაყრილ ყურძენს, ბასრ ფაიფურის ნამსხვრევებს და შემდეგ იმ კაცს უყურებდა, ვისთანაც ორი წელი „საერთო მომავალს“ აშენებდა.
ორი წელი დაპირებების.
ორი წელი „დიდი წარმატებების“ და „სასწრაფოდ გამდიდრების“ ისტორიების მოსმენით.
ამ დროს ის ყველაფერს იხდიდა — რესტორნებს, მანქანის დაზღვევას, „ბიზნეს შეხვედრებს“, მთელ მათ ცხოვრებას.
და იმ წამს რაღაც საბოლოოდ გატყდა მასში.
არა ხმაურით.
არა ცრემლებით.
არანაირი ყვირილი.
უბრალოდ — სრული სიცხადე.
თითქოს ბინძური მინა ვიღაცამ ერთ წამში გაწმინდა.
სიტყვის თქმის გარეშე იანა შეტრიალდა, დერეფანში გავიდა და კედელზე ჩამოკიდებული ტყავის ჩანთა აიღო. შიგნით ჩადო პასპორტი, საფულე და მანქანის გასაღები.
— იანა, სად მიდიხარ? — გაღიზიანებულად დაიძახა ვადიმმა.
მან არ უპასუხა.
ფეხსაცმელი ჩაიცვა და კარი გააღო.
— ახლა მართლა გეწყინა? — ხმაში უკვე ნერვიულობა დაეტყო. — ხუმრობა იყო! ქორწილის წინ სტრესია, ხომ გესმის!
იანა ჩუმად გავიდა სადარბაზოში და კარი ფრთხილად მიხურა.
შიგნიდან ისმოდა, როგორ იგინებოდა ვადიმი და როგორ უშედეგოდ ცდილობდა კარის გაღებას.
ის ლიფტს არ დაელოდა. ექვსივე სართული ფეხით ჩავიდა. ქუჩაში რომ გავიდა, მკერდში წნევა აღარ ჰქონდა.
მის ადგილას სხვა რამ იყო.
სიცარიელე კი არა — შვება.
ის ხის ძველ სკამზე დაჯდა იმ ვერხვთან, სადაც ორი წლის წინ პირველად შეხვდნენ ერთმანეთს. მაშინ ვადიმმა მისი მძიმე ჩანთები აიტანა და უთხრა:
„ყოველთვის ისეთი მზრუნველი ქალი მინდოდა, როგორიც შენ ხარ.“
ახლა იანა ხვდებოდა, რას ნიშნავდა ეს სიტყვები.
ქალი, რომელიც მის ცხოვრებას დააფინანსებდა.
მან ტელეფონი ამოიღო და დას დაურეკა.
— იანა! — აღფრთოვანებული ხმა გაისმა ფონზე მუსიკასა და ჭიქების ჟღარუნში. — ყველაფერი საოცარია! სტუმრები უკვე მოდიან! თქვენ როდის მოდიხართ?
იანამ ღრმად ჩაისუნთქა.
— ქორწილი არ იქნება.
ფონური ხმაური მაშინვე გაჩერდა.
— რა? ხუმრობ?
— არა. უთხარი ყველას, რომ ღონისძიება გაუქმებულია. ჭამონ, დალიონ, გაერთონ — მე გადავიხადე მაინც ყველაფერი.
— ამ ნაბიჭვარმა რა გააკეთა?!
— ხვალ აგიხსნი.
მან გათიშა.
შემდეგ საბანკო აპი გახსნა.
ექვსი თვის წინ ვადიმმა დაარწმუნა ერთობლივი ანგარიშის გახსნა — „ჩვენი მომავლის საფუძველი“. იქ იანის მთელი დანაზოგი იდო.
ვადიმის წვლილი არასდროს ჩარიცხულა.
ორი შეხებით იანა მთელი თანხა საკუთარ ფარულ ანგარიშზე გადაიტანა.
ერთობლივი ანგარიში ნულზე დარჩა.
შემდეგ ვადიმის ბარათი დაბლოკა.
რამდენიმე წამში შეტყობინებები წამოვიდა:
„სად ხარ?! ფოტოგრაფი გველოდება!“
„რატომ არ მუშაობს ბარათი?!“
იანას პირველად გაეღიმა იმ დღეს.
მოგვიანებით ოჯახის იურისტს დაურეკა და გაუქმდა ის მინდობილობა, რომელიც ვადიმს მისცა.
საღამოს დასთან იჯდა, როცა ტელეფონი ისევ დარეკა.
— ხმაზე ჩართე, — უთხრა დას.
იანამ უპასუხა.
— გაგიჟდი?! — ყვიროდა ვადიმი. — ჩემი ოჯახი ჩამოვიდა! ფული სად არის?!
— ჩემი ფული იყო, ვადიმ.
— ჩვენ ოჯახი ვართ!
— არა. შენ უბრალოდ ჩემს ხარჯზე ცხოვრობდი.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
— ორი დღე გაქვს ნივთების წასაღებად, — მშვიდად თქვა იანამ. — ორშაბათს საკეტებს შევცვლი.
რვა თვის შემდეგ ყველაფერი შეცვლილი იყო.
ბინა ნათელი, მშვიდი და ახალი იყო.
იანაც შეიცვალა.
ის დაწინაურდა — დირექტორის მოადგილედ. მისი ცხოვრება ისევ მას ეკუთვნოდა.
გაზაფხულის დილას აივანზე იჯდა ყავით ხელში და უყურებდა გაღვიძებულ ქალაქს.
მინის ანარეკლში საკუთარი თავი დაინახა.
მშვიდი.
ძლიერი.
თავისუფალი.
და ბოლოს მიხვდა:
მარტო ყოფნა ბევრად ნაკლებად საშიშია, ვიდრე საკუთარი თავის დაკარგვა იმ ადამიანთან, ვინც სინამდვილეში არასდროს გიყვარდა.
