დილა, რომელიც გულისწყრომით დაიწყო
სახლი, რომელიც ყოველთვის მეტს მოითხოვდა — ქალი, რომელიც ვეღარ უძლებდა
ქორწილი რამდენიმე საათით ადრე დასრულდა, როდესაც ქალბატონმა რეიზეებმა გრძელი დაღლილობით მოექცა საწოლზე. დაღლილობა იმდენად მძიმე იყო, რომ არც ქვედაბოლო შეიხსნა. ფეხები სტკიოდა, ხელები ეძაგებოდა, გონება კი წინა დღის ხმაურით ბურუსდებოდა.
თუმცა ძილი დიდხანს არ გაგრძელებულა.დილა ხუთ საათზე თვალები მოულოდნელად ახილა.სახლი მის ირგვლივ მტრედის მოედნად გამოიყურებოდა დღესასწაულის შემდეგ.
მტვერი ავეჯზე.საჭმლის ლაქები სამზარეულოში.ფუჭი ნაჭრები იატაკზე მიმოფანტული.
ფინჯნები ნიჟარაში მოთავსებული.სტუმრები წავიდნენ, მაგრამ ქაოსი დარჩა.ქალბატონმა რეიზეებმა შეუჩერებლად დაიწყო მორიგება. წმენდა, რეცხვა, დალაგება, მოწესრიგება. საათები გადიოდა, ზურგი უფრო და უფრო იხრა.
როდესაც საათმა თერთმეტი საათი აჩვენა, დაღლილობა მის სხეულში ღრმად ჩაბუდდა.და მაშინ გაიაზრა ერთი რამ.ზედა სართული სრული სიჩუმე იყო.არ იხსნებოდა კარი.არ ისმოდა ნაბიჯი.თუნდაც წყლის ხმა ონკანიდან.
თვალწინ გამოსვლის მოთმინება იწყებდა ამოიწურება.„მეუღლე!“ — იყვირა კიბის ბოლოში.„მოდი მოამზადო საჭმელი!“სიჩუმე.„მეუღლე! გაეღვიძე!“არანაირი პასუხი.ფეხები იმდენად სტკიოდა, რომ კვლავ კიბეზე ასვლა ვეღარ შეძლო.
გაბრაზებულმა აიღო სამზარეულოს კუთხეში მდგომი ხის კაპა და დაიწყო კიბის მონახევრობით ასვლა.„რა ტიპის ცოლი შეიძლება ასე გვიან ეძინოს?“ — murmur-და.
„საიდუმლოდ გაჰყვა ქორწილიდან და უკვე უმოძრაოა…“
კარი გააღო ოთახის.მია საბანში იყო, დაუსვენებელი.ქალბატონმა რეიზეებმა მიადგა საწოლს და გაბრაზებით მოულოდნელად გადააწოდა საბანი.და მაშინ…მისი სამყარო გაიყინა.
სისხლი საწოლზე
თეთრი სარაფნები ჩაბერილი იყო მუქ წითელთან.კაპა მის ხელიდან ჩავარდა და იატაკზე კაკუნით დაეცა.„ღმერთო…“ — ჩურჩულით თქვა კანკალით. „რა… რა არის ეს?“მია უნიშნული იყო.სახე ქაღალივით ღია, ტუჩები შეხვეულები, შუბლი კი ოფლით სავსე, მიუხედავად იმისა, რომ ოთახი ცივი იყო.
სუნთქვა იმდენად სუსტია, რომ თითქმის არ ისმოდა.„მია! გაეღვიძე!“ — იყვირა ქალბატონმა რეიზეებმა, კანკალით რვა.არანაირი რეაქცია.საწოლის კიდეში იყო ცარიელი აბების კოლოფები.ქალბატონის გული აჩქარებით დაიწყო ფეთქვა.
დაუჩქარებლად მიიკიდა და ხელით სუნთქვა იგრძნო.სუნთქვა სუსტია.პანიკამ გამოიწვია:„კარლო! აქამდე მოდი დაუყოვნებლივ!“
სირბილი საავადმყოფოში
კარლო სწრაფად ადის ზედა სართულზე.სისხლის დანახვაზე შეშინდა.„რა… რა მოხდა?“მისი დედა ტიროდა.„მეგონა უბრალოდ ეძინა… კაპა ავიღე მხოლოდ რომ გავაღვიძო…“კარლო არ უპასუხა.მია სიფრთხილით აიყვანა მკერდზე.„დაიძახეთ სასწრაფო დახმარება!“ — იყვირა.
რამდენიმე წუთში სირენები ქუჩას ავსებდა.მეზობლები უკვე გარეთ იყვნენ და ჩურჩულებდნენ:„ვფიქრობ, მერცხლის დედამ პირველი დღესვე დისციპლინა დაიწყო.“ქალბატონი რეიზეები ესმოდა მათ სიტყვებს.და პირველად… არ ჰქონდა რაიმე გამართლების.
სიტყვები, რომლებმაც სამყარო დაღუპა
საავადმყოფოში ექიმები მიიყვანეს მიას სასწრაფო დახმარებაზე.კარლო სკამზე იჯდა, ხელები კანკალით.„ჩემი ბრალია…“ — ჩურჩულით თქვა.„არასდროს გავიგე რატომ არ იღვიძებდა…“მისი დედა მის გვერდით ტიროდა.„მეგონა ზარმაცი იყო…“
კარლო მისკენ მიბრუნდა არასდროს ნანახი ბრაზით.„ზარმაცი? ყოველი დღე გაღვიძებდა შენთან ერთად სუფთა სახლისთვის! იგი უკვე თვეების განმავლობაში დაღლილი იყო! როდის ჰკითხე, კარგად არის თუ არა?“კარი გაიღო.ექიმი გამოვიდა.
„ვინ არის ქმარი?“კარლო დაუყოვნებლივ წამოდგა.„მე.“ექიმმა ღრმა სუნთქვა გააკეთა.„მომხმარებელი სერიოზული სისხლის დაკარგვა აქვს.“კარლოს ფეხები კანკალით შეეგრძნო.„და… ორსულია.“დისკომფორტი დალღა დერეფანში.
„მაგრამ ორსულობა ახლა კრიტიკულ მდგომარეობაშია.“კარლო იგრძნო, თითქოს მიწა გაუქრა ფეხქვეშ.გადაიხსენა რამ, რასაც მია რამდენიმე დღით ადრე უთხრა:„კარლო… მუცელი მტკივა…“ის უპასუხა უყურადღებოდ:„მხოლოდ ატარე. დედა არ სურს, რომ მუშაობა შეჩერდეს.“
მან კედელს მუშტი დაარტყა.„რა ტიპის ქმარი ვარ…“
სიმართლე, რომელიც სტკენს
ექიმმა განაგრძო:„მია უკვე ორი წაგებული ორსულობა ჰქონდა წარსულში. ეს მესამე ორსულობაა.“ქალბატონი რეიზეები დამხობილი იყო.„ორი? მაგრამ… არასდროს უთხრა…“ექიმმა სერიოზულად შეხედა.„ბევრი ქალი არ საუბრობს.იმიტომ, რომ არავის აძლევენ სივრცეს, რომ ილაპარაკონ.“
მისი სიტყვები მძიმე ქვასავით დაეცა სიჩუმეში.კარლო იხსენებდა თითოეულ დილას სახლში:„მეუღლე, წმენდა.“„მეუღლე, დაალაგე ფინჯნები.“„ამ სახლში ცოლები არ დაისვენებენ.“და მია… მდუმარედ ასრულებდა ყველაფერს.
სახლი, რომელიც უნდა შეცვლილიყო
მია საბოლოოდ გამოკეთდა.მისი ხმა სუსტი იყო, მაგრამ სიტყვები ნათელი.„ვერ ვბრუნდები სახლში, სადაც ჩემი ხმა არ ისმის.“კარლო დაიჭირა მისი ხელი.„მაშინ შევცვლით ამას.“რამდენიმე თვეში სახლი შეიცვალა.სამუშაოები დაიყო.
ხმები საუბრად იქცა.და სიჩუმე პატივისცემით ჩანაცვლდა.ქალბატონი რეიზეები ხშირად უთხრა მეზობლებს:„ცოლი არ არის მსახური.და სიჩუმე არ არის მოთმინება — ეს არის შიში.“ერთი წლის შემდეგ, მია კვლავ ორსულად დარჩა.
მაგრამ ამჯერად არასდროს აკლდა სამი რამ:დასვენება.მოხედვა.პატივისცემა.და ყოველ საღამოს, სანამ დაიძინებდა, ქალბატონი რეიზეები ჩურჩულით ამბობდა თავისთვის:„თუ შემეძლო დრო უკან ვიბრუნო…პირველად ვისწავლიდი ადამიანად ყოფნას.მერე კი — დედინაცვლად.“
მასწავლებელი გაკვეთილი
ოჯახი, რომელიც აშენებულია ქალის სიჩუმეზე, ადრე თუ გვიან დაინგრევა.ოჯახი, რომელიც სწავლობს უსმინოს მის ხმას —გაქცეულია ნამდვილ ოჯახად.
