ჯულიანმა სახლში დაგეგმილზე ადრე დაბრუნდა, მხოლოდ ერთი სურვილით — სიურპრიზი გაეკეთებინა სოფიასთვის. ის წარმოიდგინა, რომ ჩუმად შევა სახლში, დაინახავს მის ღიმილს,
ჩაიხუტებს და მშვიდ, მაგიურ საღამოს ერთად გაატარებენ. მაგრამ რაც სამზარეულოში ელოდა, ის ისეთივე შოკისმომგვრელი იყო, როგორც რკინის მუშტით დარტყმა — მკაცრი, შემზარავი და დაუნდობელი.
სახლის უკანა კუთხეში სამზარეულო ცხელი და უკონტროლო ჰაერით იყო სავსე. ორთქლი სქელი, დეზინფექტანტის მძლავრი სუნი კი ცხვირს უშვებდა,
ხოლო ქვაბებისა და ჭურჭლის მეტალიური ბზინვა სიცივეს და თითქმის აგრესიულ ატმოსფეროს ქმნიდა. ჯულიანი გაჩერდა კარიბჭეში, გული საშინლად შეუკუმშა.
სოფია ონკანთან იდგა, ბინძური ჭურჭლის მთებს შორის დაკარგული. ხელები გაწითლებული ჰქონდა ცხელი წყლით, ხელის იდაყვები მცირე დაჟეჟილობებით სავსე, თმა არეული,
ხოლო ქურთუკი, რომელიც ჯულიანმა გასული შემოდგომით აჩუქა, ახლა საცხელი და დამტვრეული იყო. თითქოს მთელი მსოფლიო მის მხრებზე იყო დაცემული და მისი ცხოვრება უსასრულო, ჩუმ შრომად ჰქონდა აქცეული.
მანანა, ქვაბებისა და ლანგრების გროვა, სოფიას გვერდით იდგა. ჯულიანმა მაშინვე მიხვდა: მთელი ეს შრომა მხოლოდ მასზე მოდიოდა. გული უსამართლობისგან შესუსჭდა.
ცივი ხმა მოესმა:— სოფია! არ დაგავიწყდეს ლანგრები, როცა აქ დასრულდები!ჯულიანმა თავი შემობრუნდა და დაინახა ისაბელა, მისი უმცროსი და, კარიბჭეში მდგარი. ისაბელა საღამოს კაბაში ბრწყინავდა,
იდეალურად მაკიაჟირებული, თავდაჯერებული, თითქოს მთელი საღამო სტუმრების გართობაზე ეფლობდა, სამზარეულოს მოვლა კი სრულიად გვერდზე ჰქონდა.
— და სამზარეულოს შემდეგ, ტერასაც გასუფთავე. იქ საშინელებაა! — ბრძანება გააჟღერა, სიტყვებიდან სიამაყე და დომინირება იგრძნობოდა.
სოფიამ რბილად ნისკარტი დაუქნია, თითქმის უხმაუროდ:— კარგი…ეს ჩუმი დაქვემდებარება ჯულიანის გულს უფრო მეტად შლიდა. მხრები დაეშვა, თითქოს ის უკვე მოლოდინში იყო და შელახვისთვის მზად იყო.
როცა ისაბელამ ჯულიანი შენიშნა, სახე გასცვიფრა:— ჯულიან? რა გინდა აქ?სოფიამ ნელ-ნელა თავბერი ასწია, მაგრამ ჯულიანს თვალებში არ უცდია სილაღე — მხოლოდ შიში და გაურკვევლობა.
— რატომ ხარ აქ? — მკაცრად ჰკითხა ჯულიანმა, მაგრამ თითოეულ სიტყვას სიგრძის ავტორიტეტი ჰქონდა.— არაფერია… — გაშეშდა ისაბელა. — სოფიას უბრალოდ მოსწონს დახმარება. წვეულება, სტუმრები… ვინმე უნდა მიხედოს სამზარეულოს.
— ჩემს ცოლს ჩემს საკუთარ სახლში ჭურჭლის რეცხვა დავალე? — ჯულიანმა მშვიდად, მაგრამ მკაფიოდ განაცხადა, თითოეული სიტყვა უხმო გაფრთხილებად.
ისაბელამ ირონიულად ნისკარტი გააწყვეტინა:— ჯულიან, მხოლოდ ჭურჭელია. ისუნთქე.— ოჯახში ასე არ საუბრობენ — მტკიცედ უპასუხა მან.
სოფიამ მსუბუქად შეიშმუშნა და ჯულიანის ხელები მოეჭიდა. ეს მას უფრო აშკარად გულს სწვდიდა, ვიდრე ნებისმიერი ფიზიკური ჭრილობა.
ჯულიანმა ახლოს მიიწია და ნაზად დაიჭირა მისი ხელები.— სოფია… ნამდვილად გინდოდა ეს?მისი პასუხი თითქმის დაუნახავად იყო:
— არა…ჯულიანმა მიხვდა, რომ მას მთელი თვის განმავლობაში ჩუმად გადაატანა ყველაფერი.მათ აირბინეს კიბეები. ზედა სართულიდან მუსიკა უფრო ხმამაღალი ხდებოდა, სიცილი და საუბარი აყავდა ოთახებს,
მაგრამ ჩუმი, დამღლელი სამზარეულოს სურათი ჯულიანის მეხსიერებაში მუქი ჩრდილის მსგავსად იყო. როდესაც მათ მისაღებში შევიდნენ, ყველა სტუმარი გაჩუმდა, გაოცებით უყურებდნენ მის მოულოდნელ გამოჩენას.
მისი დედა, კეტრინ, ავტომატურად გაეღიმა:— ჯულიან! რა სიურპრიზია!ღიმილი გაქრა, როდესაც სოფია დაინახა მის გვერდით.— ვინ მოაწყო ეს წვეულება? — მკაცრად ჰკითხა მან.
— ჩვენ ოჯახს ვზეიმობთ… — სცადა კეტრინმა პასუხი.— მაშინ მოიქეცით როგორც ოჯახი — თქვა ჯულიანმა. — სახლში მოვედი, რომ ცოლს სიურპრიზი გამეკეთებინა, მაგრამ ამის ნაცვლად, ვნახე ის ჭურჭლის რეცხვაში როგორც მსახური.
სიჩუმე.— მას ეს მოსწონს… — სცადა კეტრინმა ღიმილი.— მოსწონს? — ჯულიანმა გაიმეორა. — სახლში, რომელსაც ჩვენ ერთად ვაშენებთ, არავის აქვს უფლება ის მსახურად აქციოს.
მან მუსიკა გამორთო.— წვეულება დასრულდა.ისაბელამ იყვირა:— ამას ვერ გააკეთებ!— ეს ჩემი სახლიაა. და ჩემი ცოლი არ არის მსახური — მკაფიოდ თქვა მან.
მან ტელევიზორი გახსნა და საბანკო აპლიკაცია აჩვენა. ანგარიშები, გადარიცხვები, ძვირად ღირებული ყიდვები — ყველაფერი მის გარეშე მოხდა. ოთახი გაყინული დარჩა.
— ეს ჩემი ფულია — მშვიდად თქვა მან. — და თქვენ ისე გამოიყენეთ, თითქოს თქვენი ყოფილიყო.— შენ მდიდარი ხარ — ახარხარდა ერთი ბიძაშვილი. — რა მნიშვნელობა აქვს?
— ფული არავის აძლევს უფლებას, რომ სხვები გააქარწყლოს — უპასუხა ჯულიანმა.მან სოფიას შეხედა.— გინდა, რომ წავიდნენ?ის დაუფიქრებლად უპასუხა:
— დიახ.— თქვენ გაქვთ ერთი საათი, რომ ნივთები ჩაალაგოთ და წახვიდეთ.რამდენიმე საათში, სახლი ისევ ჩუმი გახდა. მომდევნო დღეს ჯულიანმა შეცვალა ყველა პაროლი და სოფია ყველა დოკუმენტსა და ანგარიშზე დაამატა.
— რატომ აკეთებ ამას? — გაოცებული ჰკითხა მან.— რადგან ეს სახლი შენ ცვლილიც გეკუთვნის — უპასუხა მან სიყვარულით მოსაცმელში.
რამდენიმე კვირაში სახლის ატმოსფერო შეიცვალა. ოთახები უფრო ნათელი და მშვიდი იყო, სოფია ისევ იღიმოდა, ვარსკვლავიან ზღვას უყურებდა ფანჯრიდან.
— დავიწყებული მქონდა, რა განწყობაა აქ ბედნიერი ყოფნის — ჩურჩულით თქვა მან.ჯულიანმა ჩაუხვია ხელები. ფული არასოდეს იყო ჭეშმარიტი განძი.
ჭეშმარიტი განძი იყო შესაძლებლობა, ყველაფერი თავიდან დაეწყოთ, ერთად, ხელში ხელი, ქალთან, რომელიც მის გვერდით იყო დიდხანს ადრე, ვიდრე წარმატება მისულიყო.
