პლასტიკური ბარათები მშრალი, მკვეთრი ხმაურით გაიფანტა მინის მაგიდაზე. ხელფასის ბარათი, საკრედიტო, დანაზოგის — თითოეული მათგანი კონტროლის სიმბოლო იყო.
ერთ-ერთი, ოქროსფერი ჭედურობით, ნელა დასრიალდა და ხალიჩის სქელ ბუსუსებში ჩაიკარგა.დენისი მისაღები ოთახის შუაში იდგა, ხელები ძვირადღირებული შარვლის ჯიბეებში ჩაეწყო.
კმაყოფილად მოჭუტა თვალები, ოდნავ ირწეოდა ქუსლიდან თითებზე და მთელი თავისი იერით უპირატესობას ასხივებდა.— ყველა შენი ანგარიში დავბლოკე. ახლა თითოეულ კაპიკზე იხვეწები,
— დამცინავად გაეცინა და ზემოდან გადახედა ოქსანას. — პურის ყიდვა გინდა? სიას დამიწერ. კოლგოტი გჭირდება? დამიმტკიცე, რატომ. ძალიან დიდხანს გაძლევდი უფლებას, ჩემი ფულით გეცხოვრა. ზღაპარი დასრულდა.
ოქსანა ტყავის დივნის სახელურს ჩაეჭიდა. თითები ნერვიულად ჩაებღაუჭა მყარ ზედაპირს, თითქოს ეს იყო ერთადერთი, რაც ფეხზე აყენებდა. სუნთქვა შეეკრა, ყელში მშრალი, მწარე გუნდა გაეჭედა.
არადა, ასე ყოველთვის არ ყოფილა.ერთ დროს ყველაფერს ერთად ქმნიდნენ. პატარა ქირით აღებულ ბინაში ღამეებს უთენებდა — ანგარიშებს აჯამებდა, ხარჯებს ითვლიდა, გეგმებს აწყობდა,
სანამ დენისი კლიენტებს ეძებდა. ერთად ააშენეს სატრანსპორტო ბიზნესი ნულიდან. და ახლა, როცა ის გაიზარდა — ათობით სატვირთო მანქანა, სოლიდური კონტრაქტები — დენისმა გადაწყვიტა, რომ ის აღარ შეეფერებოდა მის ახალ სტატუსს.
კუთხეში, ღრმა სავარძელში, მისი დედა — ტაისია კარპოვნა იჯდა. ნელა ურევდა ჩაის ვერცხლის კოვზით. მეტალის წკრიალა ხმა ნერვებზე მოქმედებდა.
— დენისი სწორად იქცევა, — ნაზად, მაგრამ ცივად თქვა მან და თმაში მარგალიტის სამაგრი გაისწორა. — ქალმა თავისი ადგილი უნდა იცოდეს. შენ კი თავი ზედმეტად ბევრად ჩათვალე, ოქსანა. ახლა ყველაფერი შეიცვლება. ახალი წესებით ვიცხოვრებთ.
მან კარდიგანიდან ოთხად დაკეცილი ფურცელი ამოიღო და მუხლზე გაშალა.— საუზმეზე — შვრიის ფაფა. წყალზე. კარაქის გარეშე, — მკაცრად გადახედა. — სადილად
— ბოსტნეულის ბულიონი. ვახშამი კი მხოლოდ მაშინ, თუ ქვედა სართული იდეალურად გაწმენდილი იქნება. და ასე ნუ მიყურებ!დენისი მაგიდასთან მივიდა, ბუდიდან სქელი დოკუმენტი ამოიღო და მძიმე კალამთან ერთად დააგდო.
— მოაწერე ხელი. გენერალური მინდობილობა ყველაფერზე. ნოტარიუსი უკვე ადასტურებს.— და თუ არ მოვაწერ? — ჩუმად იკითხა ოქსანამ.
— მაშინ ახლავე ჩაალაგებ და გახვალ, — მხრები აიჩეჩა დენისმა. — სახლი დედაჩემის სახელზეა. გარეთ მინუს თხუთმეტია. აირჩიე. კალამი ცივი იყო მის ხელში. მაგრამ გონება — სუფთა.
მან ხელი მოაწერა.არც ყვირილი. არც ცრემლები. არც ვედრება.უბრალოდ შემობრუნდა და გავიდა.მეორე დილით გამჭოლი სიცივე დახვდა. ძველი პალტოს ჯიბეებში რამდენიმე მონეტა იპოვა
— საკმარისი მხოლოდ ძველი, ხმაურიანი ტრამვაისთვის. ფანჯრები ყინვის ნახატებით იყო დაფარული, ჰაერში სველი მატყლის სუნი ტრიალებდა.
ფეხებს ვეღარ გრძნობდა.მაგრამ ფიქრობდა.სადილზე შეხვდა თავის მეგობარ ზოიას — გამოცდილ ფინანსურ აუდიტორს. ისინი იაფფასიან საცხობში ისხდნენ. ახალი პურისა და ვანილის სუნი ოდნავ ამშვიდებდა.
— ამას შეხედე, — უთხრა ოქსანამ და ტელეფონი აჩვენა.ზოია ახლოს დაიხარა, სათვალე გაისწორა და შუბლი შეკრა.— ეს კლასიკური ფულის გათეთრების სქემაა, — ჩუმად თქვა.
— ფიქტიური კომპანიები, ყალბი ხარჯები, გადასახადების დამალვა. უზარმაზარი თანხებია. მაგრამ საჭიროა ორიგინალი ფაილები მისი ლეპტოპიდან.
ოქსანამ თავი დაუქნია.მან უკვე იცოდა, რა უნდა გაეკეთებინა.საღამოს მას ყინულივით ცივი წყალი დაალაგეს. ტაისია აიძულებდა იატაკის წმენდას და განგებ ყრიდა ნამსხვრევებს სუფთა ზედაპირზე.
— ოჰ, დამივარდა, — ცინიკურად თქვა. — გაწმინდე.სამზარეულოდან დენისის ხმამაღალი სიცილი ისმოდა. ოქსანამ ჩუმად ჩართო ჩანაწერი ტელეფონზე.
— მილიონები დავზოგე ამ კვარტალში, — ამაყობდა ის. — ცოლიც მთლიანად მოვწყვიტე ფულს. მორჩილებას ისწავლის.ყველაფერი ჩაიწერა.ღამე დადგა.
დენისი შხაპში იყო. გასაღები ჯიბეში. ლეპტოპი — კაბინეტში.ოქსანას ხელები უკანკალებდა, როცა პატარა მოწყობილობა ჩადო. პინ-კოდი.პირველი ცდა — შეცდომა.
მეორე —წვდომა მიღებულია.მან ფაილების კოპირება დაიწყო. ნელა.წყალი შეწყდა.ნაბიჯები.ოთხმოცდაათი პროცენტი…ოთხმოცდაცხრამეტი…ასი.
ყველაფერი თავის ადგილზე დააბრუნა.— რას აკეთებ? — ეჭვით ჰკითხა დენისმა.— წყალს ვსვამდი, — მშვიდად უპასუხა.მეორე დღეს ოქსანა ოფიციალურად ჩაცმული მივიდა შესაბამის უწყებაში. მან გადასცა კონვერტი მტკიცებულებებით.
შემდეგ სასამართლოში წავიდა.და განქორწინება მოითხოვა.ოთხი დღის შემდეგ ორი მიკროავტობუსი გაჩერდა სახლთან.— დენის იგოროვიჩ? ჩხრეკის ორდერი გვაქვს.
ჭიქა ხელიდან გაუვარდა.დაიმსხვრა.როგორც მისი ცხოვრება.ორი კვირის შემდეგ ოქსანა ნათელ პალატაში იდგა. ტაისია უძრავად იწვა, ლაპარაკიც არ შეეძლო.
ოქსანამ დოკუმენტები დადო.— მინდობილობა გაუქმებულია. ქონება გაიყო. კომპანია ჩამორთმეულია, — მშვიდად თქვა. — გინდოდათ, რომ მეხვეწა. ახლა დრო გაქვთ დაფიქრდეთ.
ცრემლი ჩამოუგორდა მოხუცს.ოქსანა წავიდა.ის ავტობუსში იჯდა, ფანჯარასთან. ტელეფონი აუკანკალდა.„გგონია, რომ გადარჩები?“ოქსანამ გაიღიმა, ფანჯარა გააღო და სიმ-ბარათი გადააგდო.
წარსული გაქრა.და წინ…თავისუფლება.
