ინგა-ს ხმამაღალმა სიცილმა სტუმრების ჩურჩული გაარღვია. იაროსლავა გავშეშდა, მძიმე ლითონის ლანგრით ხელში. უნიფორმის კომირის მოჭერა ისევ უხერხულად ურტყამდა მის კანს, თხელი ძეხვისა და ცხიმიანი ხორცის სუნი ოთახში თითქმის გულისრევამდე შერეულიყო.
სამი წლის წინ იაროსლავა თავად ერთ-ერთ წრესთან იჯდა, სქელი ტილოს მაგიდის საფარველით. შემდეგ ყველაფერი დაიშალა: მისი მამის სამშენებლო კომპანიამ დანგრევა განიცადა. მამამ ვერ გადაიტანა მარცხი და მოკლე ხანში გარდაიცვალა,
თავისი გოგონა დაუტოვა უსასრულო ზარებით სესხის მიმღებიდან და ავადმყოფი ძმა, დენისი, რომელსაც სერიოზული ჯანმრთელობის პრობლემები ჰქონდა. იაროსლავა ყველა დროის სამსახურში ფეხზე ატარებდა, ყველა ლანგრით, ჭუჭყიანი ჭიქებით ხელში — ეს იყო ძვირფასი წამლები,
რომლებიც დაეხმარებოდა ძმას სათანადო სამედიცინო მომსახურების მიღებაში.სოფლის კლუბის ფართო დარბაზის შუაგულში ძველი კონცერტის ფორტეპიანო იდგა. მის გვერდით, სკამის საზურგეს დაუდგენლად დაყრდნობით, იჯდა რომანი — ქალაქის უდიდესი სავაჭრო ცენტრების ქსელის მფლობელი.
ხელის ერთი მოძრაობით ნელ-ნელა შეეხო კლავიშებს, ხოლო ინგა, ადგილობრივი საზოგადოებრივი ცხოვრების ვარსკვლავი, უკმაყოფილოდ უყურებდა იაროსლავას.სტუმრებმა სიცილი დაიწყეს. იაროსლავა მშვიდად დადო ლანგარი შვედური სუფრის კიდეზე. ჭიქების მინის ფეხები მსუბუქად ჩხაკუნებდა.
— შენი რიტმი პატარა ოქტავაში დაგცდა — თქვა ნელა, თვალებით რომანს გაუსწორა. — მექანიკურად უკრავ. თითქოს ტერმინალის PIN კოდს კლავიშებ, არა კი ჯაზს.ოთახში უეცრად სიჩუმე ჩამოვარდა. ინგამ თეატრალურად აწია ხელი:
— რომა, გესმის? მიმტანმა შენს გაკვეთილი ჩაგითვალა! დაუყოვნებლივ გააგდე!მაგრამ რომანმა ხელი გაათამაშა, რომ დაცვა უკან გადაეწია. ნელ-ნელა შეხედა იაროსლავას. მის თვალებში არ იყო ჩვეულებრივი მდიდარი ადამიანის მაღალმხრივი სიამაყე.
მხოლოდ ცივი, გაწონასწორებული მზერა, რომელიც რისკისთვის იყო მიჩვეული. დააკვირდა ფაქიზი ბლუზს, ქონთში შეკრულ თმას.— ტერმინალივით ვუკრავ? — უთხრა დაბალ ხმით. — და შენ, როგორც ჩანს, ექსპერტი ხარ.— შვიდი წელი ვსწავლობდი კონსერვატორიში — აწია იაროსლავამ თავი.
რომანის ბაგე ოდნავ აიწია.— „სხვადასხვა ხელებით უნდა ვთამაშოთ — გათხოვდები ჩემთან!” — გაიცინა, თვალით გამოკვეთა გოგონას გაწითლებული ხელი. — მაგრამ რეალისტები ვიყოთ. თუ ახლა ჩამოჯდები და ჩემთან ისე უკრავ, რომ გაკვირვებას მომგვრის, მიიღებ დიდ რბილ ნაშთს.
თუ არა… სამსახურს დაკარგავ და არცერთი გამგონე ადგილი აღარ მიიღებს.— მე ვიღებ სვადასტო — თქვა იაროსლავამ, ხმით დარწმუნებული. — მაგრამ შენს წყალობას არ მჭირდება. თუ მოვიგებ, სრულიად გადაიხდი ჩემს ძმის მკურნალობას.
რომანმა ჩაწვა მზერა, თამაში სერიოზულად შეიქმნა. გოგონას თვალებში ისეთი სასოწარკვეთილი ცეცხლი ბზინავდა, რომ უკან დახევა შეუძლებელი იყო.— ჩამოჯექი — უთხრა რომანმა და სკამი გადაწია.იაროსლავა გვერდით ჩამოჯდა. რომანის თავდაჯერებულობა თითქმის შესანიშნავად იგრძნობოდა.
ღრმად ჩაისუნთქა, შემდეგ დაარტყა ბასს, აგრესიული, გამიჯვნილი ტემპით. გოგონას თითები მსუბუქად გადადიოდნენ კლავიშებზე. არც ერთ შეცდომას არ უშვებდა. ყოველი მოძრაობაში იგრძნობოდა უსამართლობის მიმართ გაღიზიანება, exhaustion-ის თვეების სიძლიერე და შიში ძმის გამო.
ბოლო აკორდი ერთდროულად გაწყდა, მკვეთრად დააჭირა პედალს. ხმა დიდხანს ისმოდა კლუბის მაღალ ჭერზე.სიჩუმეს ერთ-ერთ დაშორებულ კუთხიდან მოწონება არღვევს. ინგას სახე გადახლართულია. იაროსლავა მშვიდად წამოდგა, თავისი ნოუთბუქი გამოიღო,
ჩამოხსნა ფურცელი და დაწერა საბანკო ანგარიში:— ეს არის საბანკო ანგარიში — დაადო ფორტეპიანოს კიდეზე. — ნახვამდის.კედლისკენ მისულს, რომანი შეეწია კორპუსში.— ხვალ დილას 10 საათზე გელოდები ცენტრალურ ოფისში — გაუწოდა სახელფასო ბარათი.
— ყველაფერს გადავიხდი. შენ კი იმ თანხას ჩემი არქივის მუშაობით დაიხარჯავ. მჭირდება ადამიანები, რომლებიც წვრილ დეტალებსაც ამჩნევენ.შემდეგი დღე იაროსლავა მყარი მინის შენობის წინ იდგა. მას არ მიუჩინეს მდივნის როლი. რომანმა პრაქტიკული ადამიანი იყო:
არქივში გააგზავნეს, ქაღალდებს სისტემატიზირებდა. სამი თვის განმავლობაში ყუთებს ტვირთავდა, ძველი ბიუჯეტებს იკვლევდა. ზურგი დაღლილი ჰქონდა, თვალები უნახავი. მაგრამ მისი წინა გამოცდილება მამის კომპანიაში ახლა ფასეული იყო. მან აღმოაჩინა დარღვევები:
ორმაგი ანგარიშგებები, ზედმეტი კომისია გარკვეულ კონტრაქტორებთან.ერთ საღამოს, როცა ოფისში მხოლოდ დაცვა დარჩა, რომანი გამოჩნდა არქივის კარისთან, კისრის კაუჭით, ღია საყელოთი.— ჩემი დოკუმენტებში შეცდომებს ეძებ? — მიუტანა მაგიდასთან.
— ვცდილობ გავიგო, რატომ გადაიხადე სამი წლის წინ თითქმის ორჯერ მეტი ბეტონისთვის — ნერვიულად წაუსვა თვალები იაროსლავამ.მან სკამი გაათრი, და ერთად იმუშავეს ცხრილებზე, დილის სამი საათამდე. იმ ღამეს რომანმა პირველად დაინახა იაროსლავა,
არა თავხედი მიმტანად, არამედ ჭკვიანი, ნიჭიერი ადამიანად.შემდეგი კვირების განმავლობაში დენის ზოიმოვიჩმა ჭუჭყიანი კამპანია წამოიწყო, მაგრამ იაროსლავას ანალიზის საშუალებით რომანის ბიზნესი იხსნა. დირექტორთა საბჭოს სხდომაზე გოგონა მშვიდად დააწვინა დოკუმენტების ნიშები,
და დაუყოვნებლივ განსაზღვრა კავშირი: დენისი წლებია იპარავდა რომანას.დრო გავიდა. რომანის სოფლის სახლში, ვერანდაზე დადგნენ, თოვლი ნაზად ტოვებოდა. იაროსლავა მსხვილი ქსოვილის პლედში იყო ჩაფუთნული.
— ანალიზის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი ოფიციალურად შენ ხარ — მოვიდა რომანი უკან, მხარზე მოხვია. — მაგრამ კიდევ ერთი წინადადებაც მაქვს.გამოიღო სამეტალო ყუთი და გაუწოდა.— გამომყვები ცოლად, იაშა.
იაროსლავა შეხედა უბრალო ბეჭედს, შემდეგ კი რომანის სახეს.— კარგი — გაიღიმა. — მაგრამ დენისსაც კარგი ამბავი მაქვს: მალე ჩვეულებრივ სკოლაში დაბრუნდება. და შენი მკაცრი ოფისი მეორე სართულზე ბავშვების ოთახად უნდა გარდაქმნა.
რომანი გაჩერდა, მოსმენილზე ფიქრში, შემდეგ კი ნაზად შემოუხვია ხელები. ერთად აგრძელებდნენ ცხოვრებას, ნაბიჯ-ნაბიჯ, არც ჭორები, არც სიბოღმი ვერ შეძლო ნგრევა.
