მეფე სხვის ხელზე საათით, რესტორან L’Ermitage‑ის ბროლის ჭაღი მკვეთრ, თითქმის ბრილიანტის მსგავს ელვარებას აფრქვევდა მარკ თორნის სრულიად ახალ როლექსზე. მან მაისურის მანჟეტი შეისწორა, რათა დარწმუნებულიყო, რომ დარბაზში ყველამ — მიმტანიდან მეზობელ მაგიდებამდე — შეამჩნია,
როგორ თამაშობდა სინათლე ოქროს კორპუსზე.მარკი დღეს სხვანაირად გამოიყურებოდა. გამართული, აწეული ნიკაპით, სახე ირონიულ ღიმილსა და ცივ ზიზღს შორის ირწეოდა. ორი დღის წინ ის Sterling Global Logistics‑ის რეგიონულ დირექტორად დანიშნეს. ეს დაწინაურება არ იყო. ეს კორონაცია იყო.
— ელენა, — თქვა მან, ძველი ბორდოს ჭიქას ატრიალებდა. — უნდა ვისაუბროთ მომავალზე. იმიჯზე. იმაზე, როგორ გვხედავენ.მშვიდად გავიღიმე. მუქი ლურჯი კაბა რამდენიმე წლის წინანდელი, თმა კუპრში შეკრული. გარედან ვგავდი ჩუმ ცოლს, რომელიც ჩრდილში დგას.
— მომავალი ნათლად გამოიყურება, — ვთქვი. — ამაზე წლები იმუშავე. ორივემ ბევრი შევწირეთ.— მე ვიმუშავე, — ცივად გამაწყვეტინა. — ჩემი ცხოვრების ზოგი ნაწილი აღარ ერგება ახალ სტატუსს. ჩემს პოზიციაზე მყოფ კაცს სჭირდება პარტნიორი, რომელიც უპირატესობაა და არა ტვირთი.
ხელი არ მომკიდა. ამის ნაცვლად მაგიდაზე სქელი, თეთრი კონვერტი დადო.— ეს რა არის? — ჩავჩურჩულე.— სცენას ნუ მოაწყობ. შეხედე საკუთარ თავს. მერე მე, — მითხრა და იტალიურ კოსტიუმზე და ჩემს უბრალო ტანსაცმელზე მიუთითა. — მე სენატორებს,
დირექტორებს, ინვესტორებს შორის ვიტრიალებ. მჭირდება ქალი, რომელიც ოთახში შევა და მას დაიპყრობს. არა ის, ვინც შუადღეებს ბიბლიოთეკაში ატარებს, იატაკის ცვილისა და ძველი ქაღალდის სუნით.— თორმეტი წელია დაქორწინებულები ვართ, — ჩუმად ვთქვი.
— MBA‑ს დროს გეხმარებოდი. ლეოსთან სახლში დავრჩი. შენთან ვიყავი, როცა ოფისში ტიროდი, რადგან სამსახურიდან გათავისუფლების გეშინოდა.მან მკვეთრად გაიცინა.— მეხმარებოდი? ჩემს ხარჯზე ცხოვრობდი. პარაზიტი ხარ. მეფე გლეხის გოგოსთან არ რჩება. ეს ბრენდს აფუჭებს.
— ყველაფერი გინდა? — მშვიდად ვკითხე.— სახლი, მანქანები. შენ მხოლოდ მოკრძალებულ შეთანხმებას მიიღებ. ბოლოს და ბოლოს მუშაობას ისწავლი.კალამი გამომიწოდა. მოვაწერე ხელი. არა იმიტომ, რომ წავაგე. უბრალოდ თამაში მომბეზრდა.
თავი II — თორნების სახლის ძარცვა, როცა ნივთების წასაღებად დავბრუნდი, მისაღებში ბარბარა თორნი მელოდა ყუთით ხელში და მძარცველის მზერით.— ეს მარკის სასიკეთოდ არის, — ყალბად ტკბილად თქვა. — შენ ყოველთვის… მისი პოტენციალის შემაფერხებელი იყავი.
ლეო, ჩვენი შვიდი წლის ვაჟი, სათამაშო ლომს ეხუტებოდა.— ის აქ დარჩება, — გამოაცხადა ბარბარამ. — ასეთი კლასის ბავშვი უმუშევარ დედასთან ვერ იცხოვრებს.ყინულივით გაბრაზება ვიგრძენი, მაგრამ არ დავანახვე.
— ლეო, ეს საიდუმლო მისიაა, — ჩავჩურჩულე. — ლომები ყოველთვის იმარჯვებენ.ცოტა ხანში მარკი შემოვიდა და ჩემს ფეხებთან ოცი დოლარი ისროლა.— ტაქსისთვის. იყიდე ჰამბურგერი.— ქვითარი შეინახე, — მშვიდად ვუთხარი. — სასამართლოში გამოგადგება.
სამი ქუჩის მოშორებით მდგომ მაიბახთან გავედი.— Vanguard Tower‑ში, — ვუთხარი მძღოლს. — შინაური ექსპერიმენტი დასრულდა.თავი III — არქიტექტორის დაბრუნებაერთი თვე პენტჰაუზში ვცხოვრობდი, რომლის არსებობაც მარკმა არ იცოდა. ვაკვირდებოდი,
როგორ ყიდულობდა კრედიტით პორშეს, როგორ ხვდებოდა ახალგაზრდა ასისტენტს და როგორ ხარჯავდა ჩემი კომპანიის ფულს.მან ვერ შეამჩნია, როცა Vanguard Holdings‑მა — Sterling Global‑ის მფლობელმა — „რესტრუქტურიზაცია“ განიცადა.
— მას ჰგონია, რომ шашკებს თამაშობს, — ვუთხარი ჩემს იურისტს. — მაგრამ დაფა მე მეკუთვნის.თავი IV — შავი ჩანთა, სასამართლო დარბაზი ჩუმი იყო. მარკი გამარჯვებულს ჰგავდა. მისი ადვოკატი „პარაზიტ ცოლზე“ საუბრობდა.სამანტამ მაგიდაზე სქელი შავი ჩანთა დადო.
მარკის ადვოკატმა გახსნა და გაფითრდა.— ეს შეუძლებელია… — დაიბუტბუტა. — Vanguard Holdings… 92% წილი… ელენა თორნი?— სწორია, — მშვიდად ვთქვი. — შენ არასდროს ყოფილხარ მეფე. შენ მოიჯარე იყავი.მოსამართლემ მკაცრად შეხედა.
— ეს მართალია?ადვოკატმა თავი დაუქნია. ბარბარა სკამიდან ყვიროდა. მარკმა საათს შეხედა, რომელიც უეცრად სხვის საკუთრებად იქცა.თავი V — ქაღალდის მეფის გამოსახლება ქორწინების ხელშეკრულებამ, რომელიც თავად აიძულა, ყველაფერი წაართვა.
— თქვენ ზუსტად იმას მიიღებთ, რაც ქორწინებაში შემოიტანეთ, — თქვა მოსამართლემ.ანუ არაფერს.დერეფანში წერილი გავგზავნე:— შეჩერება. დაუყოვნებლივ, — მშვიდად დავწერე.მარკის ტელეფონი აცახცახდა. წვდომა დაბლოკილი. ანგარიში წაშლილი.
— იზრუნე, რომ გამოსახლება ხუთამდე დასრულდეს, — ვუბრძანე.— ელენა, გთხოვ… — ტიროდა.— ოცი დოლარი გაქვს, — ვუპასუხე. — ტაქსისთვის. თავი VI — არქიტექტორის ახალი სამყარო, სამი თვის შემდეგ ასაფრენ ბილიკზე ვიდექი. ლეო თვითმფრინავისკენ გარბოდა.
— კუს კუნძულზე მივდივართ?— დიახ, შვილო.მარკის წერილი წავშალე წაკითხვის გარეშე.ოდესღაც „პარაზიტი“ ვიყავი. იმედით ვცხოვრობდი, რომ მარკი ღირსეული იქნებოდა იმ იმპერიის, რომელიც მისთვის ავაგე.არ აღმოჩნდა.
პირადი თვითმფრინავის კიბეზე ავედი.— კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება, ქალბატონო თავმჯდომარე.ქალაქი ღრუბლების ქვეშ გაქრა. ექსპერიმენტი დასრულდა. სამეფო ბოლოს და ბოლოს ჩემი გახდა.
