რესტორანი „Le Marelle“ ქალაქის ერთ-ერთ უმაღლესი რეპუტაციის მქონე ადგილი იყო. ყოველი დეტალი სრულყოფილებაზე მეტყველებდა: ბრწყინვალე თეთრი სუფრები მკაცრად გაეშალა მაგიდებზე, თბილი, ოქროსფერი
სინათლე იფრქვეოდა კედლებზე და ულამაზეს ჭურჭელზე, ხოლო კუთხეში პიანისტის თითები მსუბუქად ცურავდნენ კლავიშებზე, თითოეული ნოტი თითქოს საკუთარი ისტორია მიაწვდიდა. მოსამსახურეები ჩუმად გადაადგილდებოდნენ მაგიდებს შორის,
ყოველი მოძრაობა იყო ზუსტი და ანგარიშგასაწევი, თავაზიანი ღიმილით; ყველაფერი თითქოს სცენარით განჭვრეტილი იყო. ელეგანტურობა და უხილავი კონკურენცია იგრძნობოდა ჰაერში; ნაზი ღვინისა და ახალი
ფუნთუშების სურნელი აურეოდა სტუმრების ფრთხილ თვითდაჯერებულობას, უხილავი ბრძოლა პოზიციებისა და სტატუსისათვის.
ამელია მეგობრებთან, სოფისთან და ლაურასთან ერთად შევიდა. ყველა იდეალურად იყო ჩაცმული: სელის ნაჭრები მსუბუქად ჩამოჰკვროდა სხეულზე, მაკიაჟი ხაზავდა იდეალურ ნაკვთებს, თმა კი იწმინდებოდა რბილ სინათლეში.
მათი სახის გამომეტყველება სავსე იყო თავდაჯერებულობით — ნელი ღიმილი და თვალები, რომლებიც სიტყვების გარეშე აცხადებდნენ, რომ საღამო მათ ეკუთვნოდათ. თითქოს დრო შენელდა, როგორც კი მათ ოთახში შევიდნენ, და ყველას მზერა შეუმჩნევლად მათზე გადაიტანეს.
ემილი, ახალგაზრდა ოფიციანტი შეკრულ თმაზე და დაღლილი, თუმცა კეთილი თვალებით, მიუახლოვდა მაგიდას. თითოეული მისი ნაბიჯი სიძლიერისა და შიშის შერევას წარმოადგენდა, თითქოს ყველაფერ
ს წინასწარ აწონ-დაწონავდა უხილავი ზეწოლის ქვეშ. ამელია მას თითქმის არ გადახედა.
— უკვე ოცი წუთია ვზივართ, — თქვა მან წრფელად, ხასიათში ირონია და ამპარტავნება სავსე. — ან აქ მხოლოდ ისეთი სტუმრები ემსახურებიან, ვისაც ბევრი ფული აქვს?
ემილის თვალები გაფართოვდა, ნაზად შეწითლდა ლოყები.— მაპატიეთ, ქალბატონო… დღეს ძალიან ბევრი სტუმარი გვყავს… სასწრაფოდ მოგიტანთ მენიუს.
ამელია დაცინვით აიცროლა.— იმედი მაქვს, ყავას მაინც სწორად მიართმევთ. ნეტარება არის, როდესაც ვინმე პროფესიონალიზმს გამოგონილად თამაშობს.
სოფი ჩუმად გაეღიმა, ლაურა თითქმის შეუმჩნევლად მიუციცინებდა. ემილი უფრო წითლდებოდა, ნაზად ნიკი დაუქნია და სწრაფად წავიდა. მისი თითოეული მოძრაობა ბობოქრობდა შფოთვით და თვითშეფასების ნაკლებობით.
ამელია კი სახეზე ინარჩუნებდა ცივ, მსჯავრს გამომხატავ გამოხედვას — ის ცხოვრობდა სამყაროში, სადაც მხოლოდ მოგებულები არსებობდნენ, სუსტებს ადგილი არ ჰქონდათ.
— ღმერთო ჩემო, რა დონეა, — თქვა ამელიამ ხმამაღლა, რომ ახლომდებარე მაგიდებმა მოესმინათ. — ვისაც არაფერი ერგო დაბადებით, იმას არც არაფრის მიღება შეუძლია.
პიანინოს მელოდიები განაგრძობდნენ სივრცის სვლას, ჭიქები ჟღერდა, თუმცა ატმოსფერო შეიცვალა. ზოგი სტუმარი დაინტერესებით აიყენა თავი, საუბრის ჩურჩული თითქოს ჩაფიქრებულიყო.
რამდენიმე წუთში ემილი დაბრუნდა ლოტკით. მისი ხელები მსუბუქად აკანკალებდა, ღვინის წვეთმა ჭიქის კიდეზე ჩაგვირგვინა, თითქოს მთელი ოთახი თანაგრძნობდა მას. ამელიას მზერა კი ბასრი და penetrating იყო.
— სახლში ვარჯიშობ, რომ რაღაც დაიჭირო, თუ ცხოვრებაშიც ყველაფერს უშვებ ხელიდან?ემილიმ პასუხი არ გასცა. მან ჭიქა ფრთხილად დადო, ჩურჩულით მოუხადა ბოდიში და სწრაფად წავიდა, თითქმის გაქრა თბილი ჩრდილების და ოქროსფერი სინათლის შიგნით.
— ცოტა მოწყალედ არ იქნებოდი? — ჩურჩულით ჰკითხა სოფიმ, ცოტათი წინ მოიხარა. — ხომ ჯერ პატარაა.— пусть ის ისწავლის, — უპასუხა ამელიამ ცივად, თვალებში ელვა ჩასჭრა. — სამყარო არ არის ვალდებული სუსტებთან კეთილგანწყობილი იყოს.
შემდეგ, მეზობელ მაგიდაზე დაკვრის ხმა გაისმა. ჩუმი, ღრმა მამაკაცის ხმა გაისმა:— ბოდიშით, შეიძლება მენიუ მივიღო, გთხოვთ?ამელია შებრუნდა — და გუმბათდა.მაგიდასთან იჯდა ოლივერ ვუდი, ადამიანი,
რომლის მზერაც ნებისმიერის ბედს განსაზღვრავდა. სახე მშვიდი, მზერა გამჭრიახი და დაუნდობელი.
მან ემილისკენ მიაპყრო მზერა, რომელიც უკვე მის წინ იდგა:— თქვენ ძალიან დიდებულად მოიქეცით. ბევრს არ შეუძლია ასეთი სიტუაციის დროს სიმშვიდის შენარჩუნება.
ამელიას პირი გაშრა. ოლივერმა ნელა, შეგნებულად გააგრძელა:— იცით, ჩვენს კომპანიაში ახლახან გათავისუფლდა ადგილი. ჩვენ ვაფასებთ ხალხს, რომელიც მოთმინებით და პატივისცემით მოქმედებს.
შემდეგ ამელიასკენ მიაპყრო მზერა, ხმა მშვიდი, მაგრამ გამჭრიახი:— ხოლო ისინი, ვისაც სხვებზე პატივისცემა არ შეუძლია… ალბათ დროა დაემშვიდობოთ.
მან მიაბრუნა მაკრატელი, თითქოს საუბარი დასრულდა. ამელია… ვეღარ ახერხებდა თვალების ასწევას. სინათლე, მუსიკა, ჭიქების ჟღერადობა — ყველაფერი გარშემო თითქოს გაჩერდა. ერთი წამში, სამყარომ აჩვენა, ვინ არის გამარჯვებული და ვინ
— მარცხენე. მკლავში მძიმე, ყელში მწვავე შეგრძნება გაჩნდა: ძალა, პატივი და ნამდვილი ავტორიტეტი თამაში არ არის, და ვინც მზად არ არის, უკან რჩება.
