როდესაც მშვიდად ავხსენი, რომ ჩემი პარტნიორის დედამ მანქანა წაიღო – და კიდევ მეტიც, მოელოდა, რომ მადლიერივყოფილიყავი – მამაჩემის სახე მაშინვე შეიცვალა.
მან ქუჩაში დამინახა. ბაძით ვიარებდი, ბავშვი ერთ მხარზე მქონდა, ხოლო სურსათის ჩანთები მეორეზე ჭიმვოდა.– სად არის შენი მანქანა? – მკითხა.
დავიხარე და ვუპასუხე ჩუმად:– მისი დედამ წაიღო… თქვა, რომ უნდა ვიყო მადლიერი, რომ მათთან ვიცხოვროთ.მამაჩემი ხმას არ აუწევია.
არ დაუწყია კამათი.უბრალოდ გახსნა მგზავრის კარი და მშვიდად თქვა:– ჩაჯექი. დღეს საღამოს ყველაფერს მოვაგვარებთ.ამ მომენტში მათ არ სჯეროდათ, ვინ იყო ჩემი მამა სინამდვილეში.
მაგრამ მალე გავიგებდნენ.ჩემის მარცხენა ბარძაყი იმდენად გამიშავდა, რომ ფეხსაცმელი ძლივს მეკუთვნოდა. ყოველი ნაბიჯი მტკივნეულად მიჭერდა ფეხს, მაგრამ განვაგრძე სიარული.
ჩერდება ნიშნავდა, რომ ვფიქრობდი.გონებაში შესვლა კი ნიშნავდა, რომ მეწყინებოდა.Mateo, რომელიც თერთმეტი თვეს იყო, მძიმე იყო ჩემს მხარზე. მისი რბილი ლოკონები დავლულან ჩემი სახის პირისპირ, მზის სიცხის გამო.
მისი პატარა, ჩიპლიანი თითები მსუბუქად კაკუნებდნენ ჩემს კლავიკულაზე, ხოლო ის ჩუმად მღეროდა, თითქოს მის სამყაროში არაფერი იყო არასწორი.
სურსათის ჩანთა მკლავში მტკივნეულად ჭედებოდა. ბოთლი ხდებიდა ჩემი მუხლის წინააღმდეგ ყოველი ნაბიჯისას.
სახლისგან ჯერ კიდევ ნახევარი მილი იყო დარჩენილი, ხოლო Monterey-ს შუადღის სიცხე მეხებოდა როგორც მძიმე ზვირთი.
მხოლოდ სახლში მინდა მისვლა, სანამ Mateo არ დაიწყებს ტირილს.ამ დროს მანქანა გვერდით შეანელდა.ჩემს სხეულმა ავტომატურად დაიჭირა.
მერე დავარწმუნდი ჩემი სახელის გაგონებით:– Camila?გავიხედე.მამაჩემის სახე მიყურებდა შუშ越დან, თვალები გაოცებით გაფართოვებული.
– პაპა, – ვთქვი ჩუმად.ხმამ უფრო სუსტი ხმა ჰქონდა, ვიდრე მსურდა.მამაჩემმა მაშინვე მანქანა გვერდზე გააჩერა და ავარიული განათება ჩართო, სანამ ძრავი მთლიანად გაჩერდებოდა.
მან სწრაფად გამოინაცვლა, ჯერ კიდევ სამუშაო یونیფორმით, CFE-ს ლოგოთი. მისი ხელები მზეზე დაწნული ჰქონდა, ხოლო თვალები ის იყო, ვინც ყოველთვის გრძნობს, რომ რაღაც გამოსასწორებელია.
მისი მზერა მყარად დაეყრდნო ჩემს ბარძაყზე.შემდეგ Mateo-ზე.შემდეგ სურსათის ჩანთაზე.პამფეტი მტკიცებულება.– რატომ მიდიხარ ფეხით? – ჰკითხა.
– სად არის შენი მანქანა?ჩემი მუცელი შეკრა.მქონდა მზა ახსნა თანამშრომლებისთვის, მეზობლებისთვის, უცნობებისთვის.მაგრამ მამაჩემისთვის არა.
მოვიწყე ისე, თითქოს ეს არ ყოფილიყო მნიშვნელოვანი.მაგრამ ყველაფერი მნიშვნელოვანი იყო.ჩავისვი სული.– Luis-ის დედამ წაიღო, – ვთქვი ჩუმად, იმ დროს Mateo-ს ვიკიდებდი. – თქვა, რომ მადლიერი უნდა ვიყო, რომ აქ ვიცხოვროთ.
მამაჩემი წამიერად არ გაინძრა.ის მიყურებდა როგორც ვინმეს ეშინოდა, რაც არ სურდა დაეჯერებინა.შემდეგ მისი ყბა შეიჭრა.– ვინ, – ჰკითხა ნელა, – არის “მისი დედა”?– Luis-ის დედა, – ვუპასუხე. – Rosa.
სახელი ჩვენს შორის გაჩერდა.მამაჩემის ცხვირი ოდნავ გაფართოვდა, როდესაც შეხედა კორპუსის რიგს.– მანქანა, რასაც ამბობ, შენ იხდი? – თქვა მშვიდად.
დავიხარე თვალები.– Luis-ის სახელზეა, – ვაღიარე. – თქვა, რომ რადგან მის მშობლების სახლში ვცხოვრობთ, ის განსაზღვრავს, ვინ შეიძლება გამოიყენოს.
მამაჩემმა ერთხელ ჩაწკაპუნა.– შენ მათ სახლქვეშ ცხოვრობ?მომკლავდა სითბო.
– Luis-ის სამსახურის დაკარგვის შემდეგ, ვერ გავუკეთეთ ჩვენი ბინა. მისი მშობლები თქვეს, რომ შეგვიძლია დარჩენა, სანამ ყველაფერი არ გამოსწორდება.
– და სანაცვლოდ, – თქვა მამაჩემმა ცივი ტონით, – გართმევენ შენს გადაადგილების საშუალებას.არ ვუპასუხე.Mateo ძილში მოძრაობდა, ხოლო ჩემი ბარძაყი უფრო მეტად მტკიოდა წამით წამით.
მამაჩემმა ნაზად აიღო ჩემი ხელიდან სურსათის ჩანთა და გამიღო მანქანის კარი.– ჩაჯექი.– პაპა… – დავიწყე, პანიკამ უკვე მომჭრა გულში.პანიკა იმაზე, რას იტყოდა Luis.
რას იტყოდა Rosa.როგორ ვიგრძენი ყოველთვის, რომ დამნაშავედ მაგრძნობინებდნენ.მამაჩემმა ჩუმად გამაჩერა.– Camila. ჩაჯექი მანქანაში. ამას დღეს საღამოს მოვაგვარებთ.
რამე მის ხმაში – მშვიდი და დარწმუნებული – მჭიდროდ ჩამიხურა გულში.
