ერთი კვირის შემდეგშემდეგი ოთხშაბათის დილა თითქოს ჩვეულებრივად დაიწყო — ან ისე მეგონა.ემა სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა, ფეხები ჰაერში უფრიალებდა და სრული სერიოზულობით ამზადებდა ფერად ფანქრებს, რათა თავისი საყვარელი იუნიკორნები შეელამაზებინა.
მზის რბილი შუქი მის ღია თმაზე ეცემოდა. მე meanwhile, მისი საჭმელი მომიმზადებინა — ზუსტად დალაგებული ქათმის სენდვიჩი, რამდენიმე ნაჭერი ვაშლი და ის გელით დაფარული ჭიები, რომლის ყიდვაც დედაჩემისთვის თითქოს უარვყავი… მაგრამ ემას ძალიან უყვარდა.
სწორედ მაშინ ვიბრაცია გაისმა. ტელეფონის ეკრანზე მოელვა:Mom 🦋ვუპასუხე.— „ჰეი, დედა, რა—“— „იან, ჩართე ტელევიზორი. ახლავე!“მის ხმაში იმხელა დაძაბულობა იგრძნობოდა, თითქოს ჰაერი გაგვიყინა.— „რა ხდება?“— „გითხარი, ჩართე!“
გულში უცნაური რაკრაკი დამეწყო. პულტს ხელი ვტაცე და ადგილობრივ საინფორმაციო არხს გადავრთე.ეკრანი განათდა — და მე თითქოს მიწა გამომეცალა.ისინი იყვნენ.ავტობანზე შემხვედრი მოხუცი წყვილი.სტუდიის დივანზე ისხდნენ,
თბილ ნაქსოვ სვიტერებში შეხვეულნი. ხელი ხელში ჩაეკიდათ — მშვიდად, მადლიერად.რეპორტერი წინ გადაიხარა.— „…იგივეს ამბობთ, რომ თითქმის ერთი საათი იყავით გაჭედილები?“— „დიახ,“ — ქალმა თქვა, ოდნავ კვნესით. — „გალეშილებს გვქონდა.
ქმარმა პალტო მანქანაში დატოვა, და ქარი ისეთი მტანჯველი იყო… თითქოს ყველგან აღწევდა.“მამაკაცმა თავი დაუქნია.— „ვფიქრობდით, რომ დაბნელებამდე ვერავინ მოგვაკითხავდა. და მერე ეს ახალგაზრდა კაცი გაჩერდა.“
ეკრანზე გაიჩინა ფოტო — მე, საბურავზე მოხრილი, თოვლი მხრებზე შემომჯდარი.შემდეგ — მოკლე ვიდეო, რომელიც, როგორც ჩანს, ქალს ჰქონდა ჩაწერილი.გავშეშდი. ხელები გამეყინა.ქალი განაგრძობდა:— „უბრალოდ მადლობა გვინდოდა. მან არ იკადრა ყოყმანი. არაფერი მოითხოვა. უბრალოდ… დაგვეხმარა.“
ემამ ფართო თვალებით ამომხედა.— „მამა… ეს შენ ხარ.“სწორედ იმ წამს დედაჩემის ხმა ტელეფონში practically იღრიალა:— „ვიცოდი!!! შენი ქურთუკი, იან — შენი ქურთუკმა გიღალატა!“ამოვიხვნეშე, მაგრამ ღიმილი მაინც წამომეპარა. ეს იყო ჩემი დედა — ემოციური, დრამატული, შეუჩერებელი.
— „უნდა დაურეკო მათ!“— „ოცი? მე მათი ნომერი არ—“— „ჰქონდათ ბოლოს! ნახე! დარეკე, იან!“რა თქმა უნდა, ყურადღებით მოუსმენდა.იმ საღამოს, მართლაც, ტელევიზიის სადგურში დავრეკე.და ასე დაიწყო ყველაფერი.
უიტმორები — საღამო, რომელმაც ყველაფერი შეცვალაშემდეგ შაბათს ემასთან ერთად ტყის რბილი შრიალის კიდეზე მდგომ ლამაზ, ნაძვის ხისგან აშენებულ სახლში შევხვდით. ფანჯრებიდან თბილი შუქი იღვრებოდა, კარზე კი ოქროსფერით მორთული გვირგვინი ბრწყინავდა.
კარიც ჯერ არ დამიკაკუნებია, რომ უკვე გაიღო. მარგარეტი — ის ქალბატონი ახალი ამბებიდან — ღიმილით დაგვეწინწკლა.— „თქვენ უნდა იყოთ იან! და ეს — ემა!“სახლში სასიამოვნოდ ტრიალებდა შემწვარი ქათმის სურნელი, მწვანილები, ახლად გამომცხვარი პურის არომატი.
კედლებზე — ფოტოები: დაბადების დღეები, მოგზაურობები, ოჯახებად შეკრული ბედნიერი მომენტები… ნამდვილი სითბო.და მერე დავინახე ის.ენჯი.კარებში იდგა, მხარზე თხელი ნაჭერი გადადებული. ჯინსები, ტყისფერი რბილი ჯემპრი, მუქი თმა ნაზ ტალღებად.
თვალები — თბილი, დაკვირვებული, თითქოს ცოტათი გამოცდილი — ღიმილით მიყურებდა.— „ჰაი,“ — მითხრა. — „შენ უნდა იყო ის გმირი ავტობანიდან.“— „გმირი?“ — დავიბენი. — „უბრალოდ საბურავი გამოვცვალე.“— „ამ მხარეში,“ — მომიახლოვდა მან — „ეს იმდენად იშვიათია,
როგორც ვინმეს ცეცხლმოკიდებული სახლიდან გამოიყვანდე.“სისხლი ერთიანად ამიდუღდა.ხელი გამომიწოდა.— „მე ენჯი ვარ. და ისინი,“ — ბებოსა და ბაბუაზე ანიშნა — „ჩემი ბებია და ბაბუა.“საღამომ კი… წრიპინა ნაპერწკალივით დაიწყო და დიდი, მყუდრო თავგადასავლად იქცა.
კავშირი, რომელიც იზრდებოდა, საღამო საუბრად იქცა.საუბარი — სიცილში.სიცილი — სეირნობად, ყავად, vikend-ებად.ემას ენჯი მაშინვე შეუყვარდა.ენჯისაც — ემა.და მე… ხშირად ვითქვეავით თავს, როგორ ვუყურებდი ენჯის და როგორ რაღაც დიდს, მნიშვნელოვანს ვგრძნობდი.
დღე, რომელმაც თითქმის ყველაფერი დამაკარგვინა — და შემდეგ გადაარჩინა, ერთ საღამოს ჰოვარდი, ენჯის ბაბუა, სადილის დროს დაეცა.მარგარეტმა ყვირი დაიწყო.ენჯი გაქვავდა.
ემა ჩემს ტანზე ჩამეკრო.და მე — უბრალოდ ვიმოქმედე.
გულზე მასაჟი. სუნთქვის შემოწმება. ფიქრის გარეშე — მოქმედება.ის გადარჩა.ექიმმა მოგვიანებით თქვა, რომ ჩემი სწრაფი რეაქცია ალბათ მის სიცოცხლეს ნიშნავდა.როცა ენჯიმ მიმიხუტა, ნერვიულობით აკანკალებული, ჩურჩულით მითხრა:
— „შენ ჩემი ბაბუა გადაარჩინე. არ ვიცი, რას ვიზამდით შენს გარეშე.“სახლში დაბრუნებისას ხელი ჩამჭიდა.— „იან… მგონი, მე შენში ვვარდები.“გული ისე გამიჯაჯგაჯდა, მეგონა, აუცილებლად გაიგონებდა.— „მეაც შენში,“ — ვუპასუხე.და ეს სიმართლე იყო.
ერთი წლის შემდეგ — ახალი ცხოვრებაერთი წლის შემდეგ, ზუსტად იმ საბედისწერო საბურავის ისტორიის შემდეგ, უიტმორების ბაღში ოქროსფერი ლამინოებით განათებულ სივრცეში ვიდექი. ადამიანების თბილი ხმები, ფოთლების შრიალი და მადლიერების დღის სურნელი ჰაერში ტრიალებდა.
ღრმად ჩავისუნთქე, ენჯის მივუახლოვდი და მუხლებზე დავდგი.მისი სახე — ცრემლი და ღიმილი ერთად.— „ენჯი… მაშინ გავჩერდი, რადგან ვიფიქრე, რომ ორი ადამიანი დახმარებას საჭიროებდა. არ ვიცოდი, რომ ეს გადაწყვეტილება შენამდე მომიყვანდა… ამ ცხოვრებამდე.“
ემა ჩემს გვერდით იდგა — მისი პატარა, თბილი ხელები მელოდა.— „საყვარელი ხარ, ჭკვიანი, კეთილი… და ემასთვის დედის მეორე სახე გახდი. მიყვარხარ. ― გამოგვყვები ცოლად?“სულმა შეყოვნა.და მერე, ჩურჩულით, მაგრამ გულისთვის საკმარისად მკაფიოდ:
— „დიახ. დიახ, იან. რა თქმა უნდა.“სიხარულის ხმები. ცრემლები. ჩახუტებები.და მაშინ მივხვდი:ერთი გადაწყვეტილება — მთელი ცხოვრება ცვლის.ერთი გაჩერებული მანქანა.ერთი საბურავი თოვლში.ერთი კეთილი ჟესტი.და ამ ნაპერწკალმა გააღვივა ტალღა — სიყვარული, ოჯახი, მომავალი.
უზრუნველად — ერთი საბურავის გამო.ერთი მომენტით.ერთი არჩევანით — ზრუნვის არჩევანით.
