საზოგადოების წიგნი: ქალიშვილის აუდიტი.თავი პირველი: სიტყვა, რომელმაც სახლი დაანგრია.არ ფიქრობ არასდროს, რომ მომენტი, რომელმაც შენი ცხოვრება შეცვლის, სამშაბათს მოვლენ.
სამშაბათები ჩვეულებრივ, უსაფრთხო დღეებია. სავსეა დაგავიწყებული საშინაო დავალებით, დაკარგული წინდებით და გაცივებული ჩიზსენდვიჩებით თეფშებზე.მაგრამ იმ სამშაბათ საღამოს, როცა წვიმა ნაზად ურტყამდა სამზარეულოს ფანჯარას, ჩემი სამყარო უსაფრთხოდ განადგურდა.
ჩემი ქალიშვილი, დეიზი, იყო რვა წლის. ის გალავანზე ჯდა ჩვენი დახეული წაბლის მაგიდისთან, ენის წვერი კონცენტრაციის გამო გამოჭიმული, ვოკაბულარიული ფურცლის ამოხსნაზე მფრინავი.
ის იყო ჩემი მთელი სამყარო.მე კი… მხოლოდ გადავრჩებოდი მის ორბიტაში.მე ვკრიბავდი დაიწვარს სენდვიჩიდან, როცა ის ჩემს გვერდით გამოჩნდა, ორივე ხელით ტაბლეტი ჩაკავებული.
მისი ძვლები თეთრი იყო.მისი თვალები – ჩვეულებრივ სიცილითა და ეშმაკობით სავსე – ახლა ფართოდ გახელილი იყო, რაღაც განსხვავებული.დაბნეულობა.შიში.– დედა… რას ნიშნავს „ქვემოდან“? – ჩურჩულით თქვა მან.სიტყვა ჰაერში გაკვრილიყო, თითქოს კვამლი.
ეს არ იყო სასკოლო ენის სიტყვა.ეს იყო ის სიტყვა, რასაც ზრდასრულები იყენებენ, როცა სურთ სისასტიკე გონივრულად ჟღერდეს.ჩემმა მუცელმა შეკუმშვა იგრძნო.– სად ნახე ეს, საყვარელო? – ვკითხე, ხმას სიმშვიდის შენარჩუნების ძალით.
მან ძლიერად გადაყლაპა.– კეიბელმა რამე გამომიგზავნა. თქვა, რომ არ უნდა გამომეგზავნა შენთვის… მაგრამ… ბებია დაწერა.მან ეკრანი მომაბრუნა.და იქ იყო.სკრინშოტი Rossi-ის ოჯახური ჩათიდან.
არ ჩვეულებრივი ოჯახური ჩათიდან.ექსკლუზიური ჩათიდან.რომელიც მე არც კი ვიცოდი, რომ არსებობდა.ზემოთ იყო ჩემი დედის შეტყობინება, რომელიც დაწერილი იყო ცივი ავტორიტეტით, თითქოს ტახტიდან მსაჯობდა:
„მე-60 დაბადების დღის ვახშამი. შაბათი, 18:00 საათზე. ყველა მოწვეულია, გარდა ერიკას. ჩემი ყველა შვილმა პატივი მიუტანა ოჯახს, გარდა მისი. მან გადაწყვიტა იყოს ქვემოდან ერთიანი დედა. მე აღარ მიმაჩნია ჩემს ქალიშვილად.“
მე ვჩერდებოდი სუნთქვაში.ფრიჯერის ხმაური ჩემს ყურებში კარფით გაიჟღეროდა.ქვემოთ:დედაჩემისგან ტუმბა ზევით.Ivonne-ისგან, ოქროს ბავშვი, გული.Philip-ისგან მოკლე „ვეთანხმები“.და ჩემი პატარა და, Mallerie?მან უბრალოდ… გაილაიქა.
ჩემი მთელი არსებობა ერთი შეტყობინებით წაიშალა.და ყველაზე უარესი?ისინი დეიზის შესახებ არც კი მოუთმენიათ.მათ, როცა ცდილობდნენ, რომ ჩემზე გათიშულიყვნენ, დაივიწყეს ბავშვი, რომელიც ჩემთან იყო დაკავშირებული.
დეიზი დამაჭირა ჩემ შარვლის სახელო.– დედა… ხომ არაფერი გავაკეთეთ ცუდი?მისი ხმა არ სთხოვდა სიტყვას.ის სთხოვდა თავის ღირებულებას.მე დავმუხლე, უგულებელყოფილი ტკივილი ჩემს მუხლებში, და დავიჭირე მისი ხელები.
– არა, ვთქვი ძლიერად. ქვემოდან არის ის, რაც ადამიანები სხვებს უწოდებენ, როცა საჭიროა ვინმე მათ ქვემოთ, რომ თავი დიდად იგრძნონ. შენ არ ხარ ქვემოდან. შენ ხარ ყველაზე მაღალი ჩემი ცხოვრებაში.
მან დაუქნია თავი.მაგრამ ტკივილი დარჩა მისი თვალებში, როგორც მელანი.ბლოკირებამე ავიღე ჩემი ტელეფონი.ჩემი ხელები არ კანკალებდნენ სევდისგან.ისინი კანკალებდნენ გასაგებად.მე ვეძებდი ჯგუფურ ჩათს.
გაქრა.მე ვეძებდი ჩემი დედის სახელს.არაფერი.ისინი უბრალოდ არ მიმიწვიეს.მათ მე დაბლოკეს.გამომშალეს, სანამ მე ვიგრძნობდი.მე დავრეკე Ivonne-სთან.მან აიღო, თითქოს მე მის ღვინოს შევაწუხებდი.
– ერიკა, ამოისუნთქა მან. ვვარაუდობ, რომ ნახე.– ეს მართალია? ვკითხე. – დედამ ეს მართლაც დაწერა?– მას ეწყინა, თქვა Ivonne სიგნიფიკანტურად. – ვიცი როგორაა იმიჯის გამო. და, გულწრფელად, ერიკა…
შენ ყველაფერს რთულს გახდი. ერთიანი დედობის ბრძოლა… არ შედის იმ ესთეტიკაში, რაც დედამ უნდოდა თავის დაბადების დღისთვის.– მან დამიძახა ქვემოდან, ვთქვი მე ჩუმად. დეიზი დაინახა.
დუმილი.შემდეგ Ivonne ამოისუნთქა.– კეიბელმა არ უნდა გამოგეგზავნა. მაგრამ ნუ ქმნი დრამას. ეს მისი დაბადების დღეა.– მე არ ვქმნი დრამას, ვთქვი.ამ დროს მივხვდი, რომ ხიდი მხოლოდ დაიწვა.
იგი გაიფანტა.– მე დავასრულებ.მე დავხურე.და მშვიდად, ერთ–ერთს, დაბლოკე ყველა.დედა.მამა.Ivonne.Philip.Mallerie.კლიკ.კლიკ.კლიკ.დაფარული სამარხი, რომელიც მათ შექმნეს.დრაკონი
დეიზი უყურებდა თავის ფურცელს, თითქოს ის ახსნიდა, რატომ სძულდათ მის ოჯახს.– ჩვენ არ მივალთ პარტიზე, ვუთხარი რბილად. მაგრამ ჩვენ გვეყოლება ჩვენი.მან ჩაფრინდა.– მართლა?– დიახ. დრაკონი ყოველთვის იგებს, გახსოვს?
სუსტი ღიმილი გაჩნდა.– დრაკონი ყოველთვის იგებს.ის ღამე მე ვაწვენდი მას საწოლში.მაგრამ მე ვერ დავიძინე.მოვკალივით ვიჯექი მუქ სამზარეულოში, სიტყვა მცხუნვარე თვალების უკან.ქვემოდან.მათ ეგონათ, სუსტია.
მათ ეგონათ, არაფრის ღირსი.მათ არ იცოდნენ, რომ როცა მიწას მიაღწევ…იქ შენ აშენებ ყველაზე ძლიერ საძირკველს.მე გავხსენი ჩემი ლაპტოპი.მე არ ვიქნები მხოლოდ გადარჩენილი.მე გავხდი შეუდრეკელი.
