მარინა ბანკის შუშის ვიტრინის წინ იდგა და სველი ხელსახოცით თავის მკლავზე გაჩენილ ლაქას იხეხავდა. ხელსახოცი – ბოლო, მთლიანად გამოშრალი ნაჭერი – ნაცრისფერი ქუჩის მტვერს ვერ აშორებდა, მხოლოდ ავრცელებდა მას დახეულ ღია ქურთუკზე.
მის ჩანთაში გასაღებები და ნაღდი ფული ჩხავლოდა – ზუსტად ორმოცდახუთი რუბლი. ყველაფერი, რაც დარჩა, ნოტარიუსის საფასურის გადახდის შემდეგ.მაშინვე თავის ილუსტრირებულ სარკეში იყურებოდა. ჩაშავებული თვალის ქვეშ წარმოქმნილი ბეჭები,
თმა აფარებული კაპიუშონით, ჩახლართული, თითქოს ჩიტის ბუდეს ჰგავდა. ექვსი თვის ზრუნვა მამამისის სიკვდილის წინ მისგან დაღლილ, დაბერებულ, გაუთავებელ ვერსიას ქმნიდა. მედპერსონალი, სპეციალური საკვები, ძვირადღირებული განყოფილებები – ყველაფერი ენერგიას ანგრევდა.
განსაკუთრებით ღრმად ამოისუნთქა და მძიმე კარი გადაკეტა. აქვე კაფის სურნელი და პარფიუმის მოხვედრა იგრძნო. კონდიციონერი მუშაობდა, გრილ ხელებს ატკბობდა, მაგრამ მარინას კანზე მაინც კნაპიკივით დეფენსივის შეგრძნება იჩენდა.
რეცეპშენზე მკვეთრი „ჰეი!“ მოესმა.მოსიარულე, სიფრთხილით შემდგარი დაცვის თანამშრომელი, „ვადიმი“ ძვირადღირებული სახელით, მისკენ წამოვიდა. მას „მატარებლის კედელივით“ ფართო სხეული ჰქონდა, ხელები გაშლილი – თითქოს აპირებდა მას ბლოკირებას.
„სად გინდათ?“ – მისი ხმა უხეშად ჟღერდა, შიშითა და თვითდაჯერებულობით, თითქოს ყველაფერი მის კონტროლში ყოფილიყო.„მე… შეხვედრა მაქვს,“ – ძლივს ამოთქვა მარინამ. ვადიმმა მისკენ დახედა. მის ქუსლებზე დაკიდებული ჩალიჩული, კეპირებული ფეხსაცმელი შენიშნა.
„გოგონას ზღაპრები მოგონილი არაა. უბრალოდ თბილ ადგილას გინდა? იქვე სავაჭრო ცენტრია.“კაშკაშა, შუა ასაკის ქალი, კაშმირის კოსტიუმში, ცხვირი აიბზუა და თავის დიზაინერ ჩანთას გვერდით გადასწია.„ვადიმ, რა თეატრია ეს?“ – ადმინისტრატორი,
იდეალურად მოწესრიგებული ვარცხნილობით, ნელა შემობრუნდა. „გამოიყვანეთ ქალი, მალე ფულის აღება გვაქვს.“„მე უბრალოდ თბილ ადგილას მოსვლა არ მსურს,“ – თქვა მარინამ, აჩქარებულად ჩანთისკენ წასული. საფულე გაიხსნა, დოკუმენტები დაეცნენ:
მემკვიდრეობის მოწმობები, საბანკო ამონაწერები, ნოტარიუსის ასლები.ვადიმმა ფეხი დადო ერთ-ერთ ქაღალდზე. „მო拾ე და გამორბი.“ამ მომენტში კარი გაიღო „ფილიალის ხელმძღვანელი“ სნიშნით. რეგინა ვიტალიევნა შევიდა – ბანკის ლეგენდა,
რომლის ღიმილიც ცივსხეულს აფრენდდა, ხოლო უარყოფა ყველას აშინებდა.„ვადიმ? რა ხდება?“ – მისი ხმა მშვიდი იყო, მაგრამ ოთახში უცებ სიჩუმე ჩამოვიდა.ვადიმმა მარინას მიუთითა. „ქალბატონი უგუნურად იქცევა. ვცდილობ ავუხსნა…“
რეგინამ მარინას ზურგს დახედა, დახეული ქურთუკი დაინახა და სახე დაეხარა. „გოგონა, დაუყოვნებლად დატოვე შენობა. წინააღმდეგ შემთხვევაში დაცვის სამსახურს გამოვიძახებთ.“მარინამ ქაღალდი აიღო – სწორედ ის, რომელზეც ვადიმი ფეხი დადგა.
გულში ცივი შეგრძნება ჩაწყდა. „დაპატიჟეთ. პოლიცია. დოკუმენტების დაზიანებისთვის.“ვადიმმა ერთი ნაბიჯი გააკეთა. მარინამ მხოლოდ თქვა: „დარჩი ადგილზე.“ სიტყვა დარტყმისავით იყო. ის შეჩერდა.მას დოკუმენტი რეგინა ვიტალიევნას გადასცა. ხელმძღვანელმა წაიკითხა:
„მემკვიდრეობის მოწმობა – მემკვიდრე: მარინა სერგეევნა ვეტროვა – გარდაცვლილი: სერგე კონსტანტინოვიჩ ვეტროვ…“რეგინას თვალები გაფართოვდა. ვეტროვი. ავტოტრანსპორტის ქსელის მფლობელი, ამ ბანკის მთავარი აქციონერი. ყველა ელოდებოდა ქალს, პარტნიორს ან მემკვიდრეს.
მაგრამ არა – გოგონა დახეული ფეხსაცმლით.„თქვენი მამა…?“ – რეგინამ დაბნეულმა ჰკითხა.„დიახ.“ – მარინამ მშრალად უპასუხა. „ყველა ანგარიში ვკეტავ. ყველაფერი. გადარიცხვა სბერბანკზე. აი მონაცემები.“ვადიმმა ფეხი უკან გაიწია. ადმინისტრატორი გამყინა.
კაშმირის კოსტიუმში ქალი გაქრა. რეგინამ მძიმედ გადაყლაპა, სახე მუქი გახდა.„მე მამაჩემისთვის ექვსი თვის განმავლობაში ვერავინ წამლებს ვაჩუქე, რადგან თქვენი ადვოკატები ბარათებს ბლოკავდნენ. მისი გარდაცვალებიდან ერთი საათში ყველაფერი გავყიდე, გარდა ამ ქურთუკისა.
სამი თვის წინ ჩვენ მოითხოვეთ ხუთი ათასი რუბლის გადავადება საკრედიტო ბარათზე. ‘არა,’ – თქვენ პირადად გვითხარით.“რეგინამ აღიარა, რომ აღარ შეეძლო ღიმილი.„გადარიცხეთ ფული.“ – მარინამ მშვიდად, საბოლოოდ გაიმეორა.
ორმოცდაათი წუთის შემდეგ ყველაფერი დასრულდა. მარინა კვლავ დახურა დოკუმენტები თავის ჩანთაში, ისევ ებრძოდა შესაკრავს – მარტო. არავინ გაბედა გაეღიმა.გარეთ ქარი მწვავედ ქროდა ასფალტზე. ფეხსაცმელები სველდებოდა, მაგრამ ის ვერც იგრძნობდა.
ძველ ტელეფონს ამოიღო. შეტყობინება ციმციმებდა: „გადარიცხვა შესრულებულია.“ ნულები უსასრულო იყო.ნომერი დარეკა. „გამარჯობა, ბიძია ლიუბა? ყველაფერი შესრულებულია. არა, ნუ ტირიხართ… იყიდეთ წამლები. ოპერაცია დღეს, გადახდილია.“
ტელეფონი ჩანთაში ჩადო. ბევრი საქმე ელოდა: დავალიანებების გადახდა, ნორმალური ფეხსაცმლის ყიდვა, მამისთვის მემორიალის აშენება.ბანკის კარის მიღმა რეგინა ვიტალიევნა კანკალით წერას იწყებდა ცენტრალურ ოფისში განცხადებით.
როგორ ახსნა უდიდესი კლიენტის დაკარგვა, მხოლოდ ერთი დაბნეული ქურთუკის გამო?
