ვერა დააჭირა ზარს. კარის მიღმა გაისმა მძიმე ნაბიჯები, მაგრამ არავინ გამოვიდა. ის ფეხიდან ფეხზე გადმოიწევდა, იგრძნობდა ჩანთის სიმძიმეს, სავსე თვითნაკეთ ლეჩოთი და დედამისის ნაქსოვი წინდებით, რომლებიც მის მხრებს აწვებოდა.
მერე კარის საკეტი გადაწკრიალა. კარი მხოლოდ მცირე ზომით გაიღო, მხოლოდ თხელი სინათლის ზოლი შემოიშალა და უცნაური სუნი გაშეშდა – ტკბილი, intrusive, რომელიც ხის სახლის ნაცნობ სუნს ფარავდა.ანდრეი იქ იდგა, სპორტულ შარვალში, პერანგის გარეშე. ხელში ეჭირა ვაშლი, რომელსაც ჭამდა.
— ოჰ, დაბრუნდი, — უთხრა გულგრილად, არც კი უშვებდა შინ.— ანდრიუშ… რატომ დაკეტე? და რატომ შეცვალე საკეტი? — ვერას ხმა დაბზარვოდა. ის იძულდა გაეღიმა, მიუხედავად იმისა, რომ გული გატეხილი ჰქონდა. — შემიშვი, მწყურია სიცივე.
— შენთვის აქ ადგილი აღარ არის, ვერ, — კბილებში სარაფი გააკეთა ვაშლის. — ახლა აქ სხვები ცხოვრობენ.ფონზე ერთი ქალი გაიარა, სააბაზანოს ხალათში. ვერამ მაშინვე ამოიცნო სამოსი — ანდრეიმ ბოლო ახალ წელს აჩუქა მას. იმ ქალს იმდენად მჭიდროდ ეცვა, რომ ნაკერები იკანკალებდნენ.
— საყვარელო, ვინ არის იქ? — დაუძახა ახალგაზრდა ქალმა, გამაღიზიანებლად. — აქ თბილი არ არის!— ანდრიუშ… ვინ არის ეს? — ვერას ყელში ბურთი დაეჭიმა. — რატომ აცვია ჩემი ტანსაცმელი?ანდრეი ამოიხვნეშა, ისე როგორც ზრდასრულები აკეთებენ, როცა ბავშვს „მარტივი სიმართლე“ ესწავლიან.
შემდეგ ფეხზე დაიდგა აივანზე, კარი უკან დაიხურა. სითბო მაშინვე გაქრა.— მოუსმინე, სცენები არ იცი. კრისტინა და მე გვიყვარს ერთმანეთი. ხოლო შენ… კარგია, შენ თვითონ ხარ დამნაშავე. მოსაწყენია, ვერ. ჩაფლული ხარ შენს ქოთნებში.
— ქოთნებს რა კავშირი აქვს? — მისი ხმა კანკალებდა. — ეს ჩემი სახლი! ჩემი, ჩემი მშობლების!— შენის იყო, — მისმა მუცელზე მოუხურა. — გახსოვს გაზის ხაზის სრული ძალაუფლება? რომ შენ არ გჭირდებოდა ორგანოებში დარეკვა.
ვერა ახსოვდა: ნოტარი, დახურული ოფისი, მისი ნაზი ხმა: „გააწერე, საყვარელო, მე ყველაფერს მოვაგვარებ.“— და?— მე გავყიდე სახლი. ჩემს მეგობარს. სამართლებრივი თვალსაზრისით ახლა მე ვარ ერთადერთი მფლობელი. კრისტინა რეგისტრირებულია, შენ კი წაშლილი ხარ.
ვერა იგრძნო, რომ زمین მის ქვეშ გაირიყა. ცა მოღრუბლული, მძიმე და დაბალი გახდა.— შენ არ უნდა… ეს ჩემი ბებიის მემკვიდრეობა იყო… ანდრეი, ჩვენ აქ ერთად დავიწყეთ…— მადლობა, რომ მიმიღე, — სახე მოიღუშა. — მაგრამ ახლა სიტუაცია განსხვავებულია. გამოდი.
შენი ნივთები ნაგვის პარკებშია გასაყიდად.ვერა ძლივს გადააყლაპა. — დედასთან ვერ ვიქნები… ის ავადაა…— შენი პრობლემა. აუდიენცია დასრულებულია.მან თავი მობრუნა. კარი დაიხურა. კლიკმა ვერას გულში დანასავით გაკრა.ის აივანზე იდგა, სამზარეულოს ფანჯრიდან ანდრეი და კრისტინა იცინოდნენ.
კრისტინა სვამდა ვერას საყვარელ ჭიქას, დიდს, ნაჩრდილავ ზუზუნით. ვერა ვერ გაუძლო. ჩუმად მივიდა გარაჟში, აიღო მხოლოდ აუცილებელი. ტაქსმა ქალაქში წაიყვანა, ხოლო ის ნომერი წაშალა თავის ტელეფონიდან. მისი თავში არანაირი ხმა არ ყოფილა.
პირველი კვირა ვერამ ბაქანის დამხმარე ოთახში გაატარა. დღისით სამსახურის ძებნა, საღამოს ქლორიანი, მკაცრი კოცვა. ფული ცოტა იყო — ანდრეიმ გაასუფთავა საერთო ანგარიში.მერე პატარა იმედი: პური საწყობში ქალი მის მიახლოა, რომელიც ბებერი სახლის შესახებ წუწუნებდა.
— მე შემიძლია წვნიანი ვამზადო. და თბილი ტკბილეული. დიეტური მენიუს შედგენა, — შესთავაზა ვერამ.ქალი მიაჩერდა მას. — ჯანდაცვის პასპორტი გაქვს?— დიახ, ახალი.— კარგი, ერთი საათის ტესტი.სანორ „კიფერნვალდ“ მკაცრი, დახურული, მხოლოდ საუკუნოვანი კიფერის ხმით გაწყვეტილი იყო.
მფლობელი, კონსტანტინ გეორგიევსიჩი, იყო სრულყოფილების მოყვარული.ვერა მკურნალობდა, ხელები ინსტინქტურად მუშაობდნენ. ორმოცი წუთის შემდეგ წინაშე მდგარა ოქროსფერი წვნიანი წვრილი გajarებით და თვითნაკეთი მაკარონებით. მან დაგემოვნა, გაჩერდა, პირველად მიაპყრო ყურადღება.
— მეორე გემო პირველს არ ფარავს, — დაასკვნა. — ზუსტად სწორია. მაკარონი არ არის ხარშული. დაყენებულია. დასასრული ერთი თვე. ცხოვრება პერსონალის შენობაში.
ვერა სამუშაოში გაუჩინარდა, მომზადება, ორგანიზება, პასუხისმგებლობის აღება. ექვსი თვის შემდეგ მენიუს შედგენა სტუმრებისთვის, წინააღმდეგობა მომწოდებელებთან, ყველაფერი ორგანიზება. მისი ცივი რისხვა ფარად გადაიქცა.
— ვერა ნიკოლაევნა, — ერთ დღეს დაუძახა კონსტანტინმა. — ჩვენ ვვრცელებთ. ახალი რესტორანი. მჭირდება მენეჯერი, რომელსაც ენდობი. შეძლებთ ამას?— შევძლებ. ერთ პირობით.— რა პირობით?— მე ვარჩევ მომწოდებლებს და ვამოწმებ თითოეული ბიუჯეტის წინადადებას.
— შეთანხმდა.ერთი წლის შემდეგ ვერა მის კაბინეტში იჯდა, კიფერნვალდზე თვალყური ადევნებდა, სამშენებლო კომპანიების განაცხადები მაგიდაზე. კარი გაიღო. ანდრეი შემოვიდა, ფართო ღიმილით, მაგრამ დაღლილი და დაჭყლეტილი.
— გამარჯობა! — დაიწყო მან. — ჩვენი კომპანია გთავაზობთ…მან გაჩერდა. ვერა მისკენ მობრუნდა. მზე მის თვალებს შლიდა. მან იცნო იგი. და მისი ღიმილი გაქრა. საქაღალდე ხელიდან ჩამოვარდა, ფურცლები დაიფანტა ძირს.— ვერა? — დაიხშვრა ის.
— გამარჯობა, ანდრეი ვიქტოროვიჩ, — პასუხი გასცა იგი ცივად. — აიღეთ ფურცლები. ქაოსი ქმნით.მან დაეცვა სკამზე, ღია, უძლური.— ვერკა… დაუჯერებელია… ამაღლებული, ჰმ? — ცდა გააკეთა ყალბი ღიმილის. — დამიწერეთ ბიუჯეტი, პროცენტები… კრისტინა ყველაფერს შეჭამა!
— იაფი ფერი, ლინოლეუმი პარკეტის მაგივრად… — შეაწყვეტინა ვერამ. — შენ არასოდეს იცვლები. ღალატკაცი.— მოდი! გინდა კრისტინას გამოვყო? დაბრუნდე ჩემთან!— არასოდეს გინახავს, ვინ ვარ. გადავრჩი, ანდრეი. არა იმიტომ, რომ სახლი მომპარეთ, არამედ იმიტომ, რომ უგულებელყოფილი ვიყავი.
მან ღილაკი დააჭირა. ორი დაცვის თანამშრომელი გაჰყვა გარეთ. პატარა, საწყალი გამოიყურებოდა უზარმაზარ კიფერებთან გვერდით.ვერა გაეღიმა. პირველად ნათლად და მსუბუქად. აიღო ტელეფონი: „მალე მოვალ, დედა. კონსტანტინ გეორგიევსიჩიც გსურს შენი გემრიელობების გასინჯვა.“
ბიუჯეტი ის threw into ნაგვის ყუთში. როგორც წარსული: დასრულდა.
