ბიჭი ჩამოფშვნილ篮球ს ნაგვის ურნაში ისროდა და ხმალთქმულივით ტიროდა.ზუსტად ამიტომ გავაჩერე ჩემი ჰარლეი. გაჩერება საერთოდ არ მქონდა გეგმაში — წინ გრძელი გზა მელოდებოდა.მაგრამ ის, როგორ ეს პატარა ბავშვი ჟანგიან ურნაში ისროდა ჩამოსაღლეტ ბურთს,
თან ცრემლები მდინარესავით ჩამოსდიოდა, გულში რაღაც საგულესავით ჩამარჭო. ამიტომ გავაჩერე ძრავი.ბიჭს შვიდი წელი თუ ექნებოდა. გამხდარი პატარა, ზედმეტად დიდი Lakers-ის მაისურით, რომელიც მუხლებამდეც ჩამოსდიოდა. ფეხზე არც არაფერი ეცვა
— მხოლოდ წინდებით იდგა ცივ ასფალტზე და ისევ ისროდა ბურთს, თითქოს მის სიცოცხლეს იქ ჩაებღუჯა.— ჰეი, მეგობარო — მივუბრუნდი. — ყველაფერი წესრიგშია?მომიბრუნდა. მე კი — ერთი მეტრი ოთხმოცდარვა, ასათი კილო, ტატუებით, ტყავის ჟილეტით,
ლოგოებით და მკერდამდე ჩამოსული ჭაღარა წვერით. უმეტესობა ბავშვებისა გაიქცეოდა. იყვირებდნენ კიდეც.ის კი ჩემკენ წამოვიდა.— მამამ მითხრა, თუ ერთმანეთს მიყოლებით ას შეტყორცნას მოვარტყამ, კალათბურთის ფარს მიყიდის — მითხრა, თან ცრემლები შეიმშრალა.
— სამი თვეა ყოველდღე ვვარჯიშობ. გუშინ შევძელი. ასი სროლა — არც ერთი შეცდომა.— საოცარია, ბიჭუნა. მაშინ რატომ ტირი?ყბა აუთრთოლდა. — იმიტომ, რომ მამა აღარ დაბრუნდება.დედამ მითხრა, გასულ კვირას ზეცაში ავიდა. საავტომობილო ავარია.
და ვეღარასდროს ნახა, რომ ას სროლას მივაღწიე.გულში ყველაფერი ჩამომეჯახა.— მაინც ვივარჯიშებ — განაგრძო ბავშვმა. — იქნებ, თუ საკმარისად კარგად ვითამაშებ, მამა ზეციდან დამინახავს. იქნებ იამაყოს ჩემით.
გვერდით გავიხედე — არ მინდოდა დაენახა, რომ მეც ვტიროდი. მაგრამ ვტიროდი — ცრემლები წვერში ჩამომეღვრებოდა.— რა გქვია, ჩემო ბიჭო?— მარკუსი. მარკუს უილიამსი.— მარკუს, მე რობერტი მქვია. ძალიან ვწუხვარ შენი მამის გამო.
მარკუსმა შემომხედა, მერე ჩემს მოტოციკლს. — მამასაც უყვარდა მოტოციკლები. მეუბნებოდა, რომ თექვსმეტის გავხდებოდი, მართვას მასწავლიდა.ვიმუხლე. ეს პატარა ბიჭი ყველაფერს წამართმეულიყო, მაგრამ მაინც აქ იდგა და ვარჯიშობდა.
ისევ უნდოდა, მამასთვის იამაყებინა — თუნდაც ნაგვის ურნაში ესროდა ბურთს.— მარკუს, დედა სად არის?— შიგნით. ძალიან შია. ხშირად საერთოდ არ დგება საწოლიდან.ნელა დავუქნიე თავი. — ნებას მომცემ, მასთან ვილაპარაკო?
მარკუსმა სახე დამაკვირდა. რასაც ხედავდა, საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ერწმუნა.— კარგი… მაგრამ შეიძლება კარი არ გაგიღოთ. არავის უღებს უკვე.პატარა სახლამდე ავიდა. საღებავი აქა-იქ გადამოლეული, სანათური ჩამოშვებული. სახლი სევდიანად გამოიყურებოდა — ისევე,
როგორც ოჯახი, რომელიც მასში ცხოვრობდა.დავაკაკუნე. არაფერია. კიდევ ერთხელ.— დედა არ გამოვა — ჩურჩულით მითხრა მარკუსმა. — ხომ გითხარი.— არა უშავს. დაველოდოთ.ვერანდაზე დავჯექი. მარკუსიც მომიჯდა. ორი წუთი — სიჩუმე. ბოლოს კარი ოდნავ გაიღო.
მოჩანდა ახალგაზრდა ქალი. მაგრამ თვალებში ასაკი ეტყობოდა — დაღლილი, გულმოდგინეთ გატეხილი.— ვინ ხართ? — ჰკითხა უღონო ხმით.— რობერტ კროუფორდი ვარ. გავჩერდი, რადგან ვნახე, რომ თქვენი შვილი ნაგავში ისროდა. მითხრა, რა მოხდა მის მამასთან…
ქალს ტუჩები აუთრთოლდა. კარის ჩარჩოს მიეყრდნო. — ვერ… ვერ ვუყიდი ფარს… ძლივს ვიხდი ელექტრობას… ჯერომი მუშაობდა…ბუტბუტებდა, იმსხვრეოდა, ჩალეწილი სინედ თითქოს სუნთქვა არ ჰყოფნიდა. და არავინ უნდებოდა, რომ ხელით გაეყვანა ამ სიბნელიდან.
— არაფერს გთხოვთ. მოსაგები არაფერი მაქვს. მოსაცემი კი — კი.ჟილეტში ხელი ჩავყავი, საფულე ამოვიღე. ფული — 347 დოლარი — ხელში ჩავუდე.— არა — უკან დაიხია. — ვერ ავიღებ. ჯერომსაც არ უნდა—
— ეს ქველმოქმედება არ არის. ეს ერთი მშობელი მეორე მშობელს ეხმარება. ჩემი შვილი ცხრა წლის იყო, როცა გარდაიცვალა. ლეიკემია.ვიცი, რა არის გლოვა. ვიცი, როგორ გიკუმშავს მშრალი ჰაერი. აიღეთ. საკვები უყიდეთ. ერთი გადასახადი გადაიხადეთ. ერთი დღე ამოისუნთქეთ.
ქალი ტირილში ჩაშვარდა. მარკუსი მის წელზე მიაწყდა.— არაფერია, мама… მოტოციკლიანი კაცი კეთილია. არ არის საშიში.იქ ვიდექი, როცა ეს პატარა ოჯახი ერთმანეთში იკვრებოდა. ბოლოს, როცა თავს მოიარა, სუსტად ამომხედა.
— რატომ? არ გიცნობთ… რატომ აკეთებთ ამას?— ოცდაათი წლის წინ, როცა ჩემი შვილი გარდაიცვალა, უცხო კაცმა მომცა მიზეზი, რომ არ წავმქრალიყავი. ახლა მე ვცდილობ, იგივე გავაკეთო.მარკუსს შევხედე. — თქვენი შვილი ამბობს, ას სროლას მოუგო.
მამამ მას ფარი დაჰპირდა. უკან ვეღარ მოვუღწევ მის მამას, მაგრამ დაპირებას შევასრულებ.ქალმა პირზე ხელი აიფარა. — რას ნიშნავს ეს?— ერთ საათში დავბრუნდები. არსად წახვიდეთ.სპორტის მაღაზიაში ფარს ვარჩევდი. არც ყველაზე იაფს, არც ყველაზე ძვირს — კარგს, გამძლეს.
— დღესვე შეგიძლიათ მიტანა? — ვკითხე გამყიდველს.— ჩვეულებრივ — ვერა…— რაც უნდა გადამახდევინოთ, ორი საათში იქ უნდა იყოს.გამყიდველმა მისამართს დახედა, მერე ჩემს ჟილეტს. — რომელიმე მოტოკლუბში ხართ?
— კი, მაგრამ დღეს უბრალოდ კაცი ვარ, რომელიც მკვდარი მამის დაპირებას ასრულებს მის შვილთან.მის თვალებში სითბო გაჩნდა. — ერთი საათი მიცით.რომ დავბრუნდი, მარკუსი უკვე ვერანდაზე იჯდა. როცა ხმა გაიგონა, წამოფრინდა.— დაბრუნდი!
— დაგპირდი, არა?— ბევრი არ ბრუნდება — ჩურჩულით მითხრა მარკუსმა.— მარკუს, მე ბევრი არ ვარ. და ჩემი სიტყვა არ მემტყუნება.ერთი საათის შემდეგ პიკაპი შემოვიდა. ფარი ჩამოიტანეს. მარკუსის თვალები აენთო.— ეს… ეს მე მაქვს?
— დამსახურებულია. მამამ გითხრა, თუ ასს მოარტყამ, იყიდიდა. შენ კი მოახერხე.მარკუსი სიხარულისგან ატირდდა და ჩამეხუტა. მისი დედაც ტიროდა — სამივე ერთად ვიდექით.ორი საათი ვაყენებდით ფარს. მას ხელსაწყოების გამოყენება ვასწავლე. ჩემი კლუბის, ქველმოქმედების ტურის ამბები მოვუყევი.
— ყველა მოტოციკლისტი ასე კეთილია? — მკითხა მარკუსმა.— ბევრი, მეგობარო. მკაცრებივით გამოვიყურებით, მაგრამ ჩვეულებრივი ადამიანები ვართ, ხანდახან უბრალოდ სამყაროს სითბოს ვაძლევთ.
ფარი ბოლოს დადგა. მარკუსის პირველი სროლა — პირდაპირ ბადეში. სიხარულისგან შეყვირა.— мама! ნახე! ნამდვილი ფარია!დედამისს ეცინებოდა და ტიროდა ერთდროულად. მარკუსი კი აღარ ჩერდებოდა — ისროდა და იღიმოდა.
იმ დღის შემდეგ ყოველ შაბათს მათთან მივდივარ. ვთამაშობთ, ვსწავლობთ, ვასწავლი მამაკაცურ რაღაცებს. საოცრად თამაშობს — მომავალი აქვს.და გასულ შაბათს რაღაც მითხრა — რამაც გული შემიჩერა.— ბატონო რობერტ, შეგიძიათ… ბაბუა დაგიძახოთ?
უბრალოდ დავუქნიე თავი. მან კი მომეხვია და ჩემს თმაში ატირდა.— ყოველთვის დავბრუნდები, მარკუს. გპირდები. სიტყვას არასდროს შევამტვრევ.ერთი ნაგვის ურნა და ჩამოფუჭებული ბურთი — ამდენი დამჭირდა, რომ აღმომეჩინა ის შვილიშვილი,
რომლის არსებობაც არც ვიცოდი, რომ მჭირდებოდა.ზოგჯერ ღმერთი გზებზე ადამიანებს გიგზავნის, რომ ორივე შეიცვალოთ. მე უბრალოდ ჩვეულებრივი სამშაბათის გასავლელად მივდიოდი. მაგრამ გავჩერდი. მოვუსმინე. მოვედი.და ერთმანეთს სამუდამოდ შევცვალეთ ცხოვრება.
